Leven in het buitenland. Het eerste jaar is alles nog nieuw, verwonderlijk en doe je graag veel moeite om je te integreren. Je leert de taal, legt zoveel mogelijk contacten en stelt jezelf open voor nieuwe ervaringen. Maar na een jaar heb je het zo wel gehad. Je vindt van jezelf dat je de taal genoeg kent, hoewel je basis wel heel erg klein is. Je begint je te ergeren aan sommige exotische gewoontes. En na drie mislukte pogingen om je in het plaatselijke werkleven te integreren, begint de moed je in de schoenen te zakken.
...

Leven in het buitenland. Het eerste jaar is alles nog nieuw, verwonderlijk en doe je graag veel moeite om je te integreren. Je leert de taal, legt zoveel mogelijk contacten en stelt jezelf open voor nieuwe ervaringen. Maar na een jaar heb je het zo wel gehad. Je vindt van jezelf dat je de taal genoeg kent, hoewel je basis wel heel erg klein is. Je begint je te ergeren aan sommige exotische gewoontes. En na drie mislukte pogingen om je in het plaatselijke werkleven te integreren, begint de moed je in de schoenen te zakken. Eerste poging, september vorig jaar. Als vrije student enkele lessen meepikken in de afdeling binnenhuisarchitectuur aan de Technische Universiteit van Trabzon. Het afdelingshoofd vond het oké, maar waarschuwde me dat de lessen in het Turks zouden zijn. Geen probleem dacht ik, met cursussen en hulp van medestudenten kom ik er ook wel. En dat Turks zou ik trouwens ook wel snel leren. Hèhè, dat was net iets te ambitieus van me ! M'n medestudenten konden amper Engels en er werd enkel met notities gewerkt. Na drie weken hield ik het voor bekeken. Tweede poging, februari. Mijn fitnesslerares wist me te vertellen dat een meubelfabrikant een ontwerper zocht. Ha ! Misschien kon ik hier dan toch iets met mijn diploma doen. Met vriendin, en tevens ook tolk, Gülsah ging ik voor een sollicitatiegesprek. De voetjes waren snel weer op de grond. Bleek dat ze een verkoper zochten ! Misverstandje dus. De vrouw raadde me wel nog aan om zelfstandig te ontwerpen... Poging nummer drie, november. Op het jaarlijkse feest van de Grand Basic School of English, waar ik via via terechtgekomen was, vroeg de stichter me of ik geïnteresseerd was om les te geven in zijn schooltje. Buitenlandse docenten zijn hier erg gegeerd en ik zou spreekklassen voor mijn rekening mogen nemen. Heb ik wel niet voor gestudeerd, zei ik, maar dat bleek geen probleem te zijn. Er zou wel iets geregeld kunnen worden. Engels geven, het is eens iets anders. Driemaal heb ik voor de klas gestaan, het beviel me wel. Maar het heeft weer niet mogen zijn. Uiteindelijk eisten ze toch een getuigschrift om een werkvergunning te kunnen aanvragen en rara, dat heb ik dus niet. Zucht. Wat nu ? De winterstop in België doorbrengen. Eventjes alles vergeten en intens genieten van de sfeervolle periode met vrienden en familie. De batterijen opladen en het hoofd niet laten hangen. Wie weet kruist er gauw wel weer iets nieuws mijn of ons pad. Life is like a box of chocolats, you never know what you gonna get !Ine Verstaen bericht tweewekelijks over het leven als spelersvrouw in het buitenland. Haar vriend Karel D'Haene voetbalt bij de Turkse eersteklasser Trabzonspor. door Ine Verstaen