Donderdagavond nog eens in alle rust op video de wedstrijd Kazachstan-België bekeken. Wars van enige Hineininterpretierung (een moeilijk woord om te zeggen dat je niet met een vooraf gevormde mening naar iets kijkt en alles in die zin interpreteert) gepoogd om door het eindresultaat te zien. En dan vielen toch een paar goeie dingen op. De prestatie van Kevin Mirallas, uiteraard. Doelgericht, snel, een afwerker. De klare visie van Steven Defour, vaak weggestopt op de rechterflank, zoals al een paar interlands het geval is. Maar dat belet de spelmaker van Standard, die voor de rust va...

Donderdagavond nog eens in alle rust op video de wedstrijd Kazachstan-België bekeken. Wars van enige Hineininterpretierung (een moeilijk woord om te zeggen dat je niet met een vooraf gevormde mening naar iets kijkt en alles in die zin interpreteert) gepoogd om door het eindresultaat te zien. En dan vielen toch een paar goeie dingen op. De prestatie van Kevin Mirallas, uiteraard. Doelgericht, snel, een afwerker. De klare visie van Steven Defour, vaak weggestopt op de rechterflank, zoals al een paar interlands het geval is. Maar dat belet de spelmaker van Standard, die voor de rust vaak aan de bal kwam, niet om assists uit te delen. In het verleden eentje aan Moussa Dembele thuis tegen Servië, of aan Marouane Fellaini tegen Portugal in juni. En nu aan Mirallas, die bij doelpunt één al een assist gaf aan Geraerts die een lange aanval afwerkte die ook al via Defour passeerde. De Belgen speelden een autoritaire eerste helft en kwamen maar twee keer door eigen slordigheden in de problemen : één keer bij balverlies in het uitvoetballen van Vincent Kompany en een tweede keer bij het onnodig openzetten van de buitenspelval. Het leverde de Kazachen onverwacht een doelpunt op. De slechte punten die René Vandereycken scoorde, ook bij de bondsvoorzitter en zijn entourage, hadden veel te maken met de tactische aanpak na de rust. Maar hoefde die te verrassen ? Tegen Portugal had de bondscoach François Sterchele al gevraagd om naar links uit te vallen. Tegen Servië gebeurde dat opnieuw, dit keer met Kevin Mirallas. Dit keer vroeg de coach het aan Moussa Dembele, die voor de rust amper in de match zat. Net als Thomas Vermaelen overigens, anders de betrouwbaarheid zelve, maar nu plots in verwarring gebracht door vriend - Simons, Stijnen - en tegenstander. Enige consequentie met zichzelf is de bondscoach niet vreemd, hem vragen om dat nog een keer op de vergadering met de technische commissie uit te leggen, zoals de bondsvoorzitter donderdag nog als statement eiste, is dus onzin. Dat had al eerder moeten gebeuren als men niet akkoord ging met die aanpak. Zijn wissels dan. Ook ter discussie en opnieuw onterecht. Mirallas- Vertonghen was de logica zelve, Geraerts- Haroun eveneens, vanwege gelijkaardige types en zelfs een hogere balvastheid bij de invaller. Aan een Dembele op links heb je niks en Mirallas slaagde - hoe fit hij zich ook nog voelde - er al een tijdje niet meer in de bal bij te houden. Door de inbreng van Vertonghen kon Goor naar de flank, en werd Dembele weer op zijn beste positie uitgespeeld. De AZ-speler kwam ook prompt weer een paar minuten goed aan de bal en opnieuw in de match. Kortom : logische wissels, alleen liep de hele ploeg toen de Kazachen op enthousiasme gingen spelen, te veel achteruit. Met het doelgevaar viel het al bij al nog mee, alleen besliste een knullige strafschop over het gevoel van teleurstelling dat uiteindelijk overheerste. Om één vaststelling kun je evenwel niet heen. Net nu het scoren wat beter lijkt te gaan lukken - drie goals tegen Servië en woensdag weer twee -, blijft het achterin lekken. Veertien tegengoals in tien matchen, dat is het niveau van Kazachstan en Azerbeidzjan, niet van Finland of Servië. Zorgelijk. SDoor Peter T'Kint