Voetbal was zondagavond met vier prijzen op zes de grote slokop tijdens het Sportgala. Verrassend was ook dat een voetballer (Thibaut Courtois) Sportman van het Jaar werd. Ook in vroegere tijden had België voetballers die toonaangevend waren op wereldvlak: Paul Van Himst, Enzo Scifo, Jean-Marie Pfaff, Erik Gerets, Michel Preud'homme, om er maar een paar te noemen. Misschien heeft het te maken met het feit dat voetbaljournalisten in het verleden te weinig hun stem uitbrachten voor een referendum dat gedomineerd wordt door de andere sporten, waar zij te weinig menen van af te weten. Hoe ...

Voetbal was zondagavond met vier prijzen op zes de grote slokop tijdens het Sportgala. Verrassend was ook dat een voetballer (Thibaut Courtois) Sportman van het Jaar werd. Ook in vroegere tijden had België voetballers die toonaangevend waren op wereldvlak: Paul Van Himst, Enzo Scifo, Jean-Marie Pfaff, Erik Gerets, Michel Preud'homme, om er maar een paar te noemen. Misschien heeft het te maken met het feit dat voetbaljournalisten in het verleden te weinig hun stem uitbrachten voor een referendum dat gedomineerd wordt door de andere sporten, waar zij te weinig menen van af te weten. Hoe anders kan verklaard worden dat de meest populaire sport in België sinds 1967 geen enkele keer de erelijst haalt? Courtois wint de prijs op zijn 22e, net als zijn voorgangers Bruno Brokken, Ivo Van Damme, Jean-Michel Saive en Frédérik Deburghgraeve. Ook is Courtois de eerste gelauwerde uit een teamsport tout court. Op die erelijst domineren wielrenners, motorcrossers en mannen uit de atletiek. Ook in de eerdere gloriejaren van de Rode Duivels gingen andere sporters met de hoofdprijs lopen. Toen België in 1980 vice-Europees kampioen werd, was Robert Van de Walle Sportman van het Jaar. De judoka uit Oostende won dat jaar wél de enige Belgische gouden medaille op de OS in Moskou. In het jaar van het absolute hoogtepunt van de Rode Duivels, 1986, toen België vierde werd op het WK in Mexico, ging de prijs naar William Van Dijck. Die had dat jaar tijdens de Memorial de beste wereldjaarprestatie neergezet op de 3000 meter steeple en kreeg ook nog eens de Nationale Trofee voor Sportverdienste. Dit jaar heeft de beleving rond het WK voetbal daar verandering in gebracht. De emotie van het moment en de herinneringen hebben zeker meegespeeld, maar ook het talent van een aantal Belgische spelers die op wereldvlak uitstraling genieten. Door uit te blinken in de Spaanse Liga en de Champions League had Thibaut Courtois al de aandacht op zich gevestigd (vooral door zijn succes bij een Spaanse club die niet Real of Barça heet). Door vervolgens bij Chelsea probleemloos een monument als Petr Cech uit doel te verdringen in de beste competitie ter wereld, heeft Courtois helemaal een andere dimensie aangenomen. Vandaag is hij een van de drie beste keepers ter wereld. Opvallend is dat Courtois niet de enige voetballer is die zondagavond gelauwerd werd. Op het podium werd hij geflankeerd door Divock Origi, beste jongere, Daniel van Buyten die de Rode Duivels net als vorig jaar als winnend team vertegenwoordigde, en door Marc Wilmots, die niet aanwezig was maar wel net als vorig jaar gelauwerd werd tot beste trainer. Een opsteker voor Wilmots, die al eerder Voetbaltrainer van het Jaar werd, en de Trofee Raymond Goethals won, maar na het WK steeds meer kritiek kreeg en beseft dat de lijn tussen lof en kritiek flinterdun is. DOOR STÉPHANE VANDE VELDE EN GEERT FOUTRÉCourtois is niet alleen de eerste voetballer, maar ook de eerste winnaar uit een teamsport.