' With the first pick of the 2015 MLS SuperDraft Orlando City FC select, from the University of Connecticut, Cyle Larin.' Het filmpje is nog altijd te zien op YouTube, hoe de 19-jarige Cyle Larin in januari 2015 als eerste gekozen wordt in de draft van de Amerikaanse Major League Soccer. Waarop zijn UConn-teamgenoten uit de bol gaan en Larin zijn handen voor het gezicht slaat. Uit ongeloof. En blijdschap. Zijn droom, profvoetballer worden, gaat eindelijk in vervulling.
...

' With the first pick of the 2015 MLS SuperDraft Orlando City FC select, from the University of Connecticut, Cyle Larin.' Het filmpje is nog altijd te zien op YouTube, hoe de 19-jarige Cyle Larin in januari 2015 als eerste gekozen wordt in de draft van de Amerikaanse Major League Soccer. Waarop zijn UConn-teamgenoten uit de bol gaan en Larin zijn handen voor het gezicht slaat. Uit ongeloof. En blijdschap. Zijn droom, profvoetballer worden, gaat eindelijk in vervulling. Een droom die kiemt van wanneer hij bij zijn eerste stapjes als peuter al overal een bal mee naartoe neemt. Opgroeiend in Brampton, een stad van zo'n 600.000 inwoners ten noordwesten van de Canadese metropool Toronto. Als oudste zoon van een moeder, geboren in Montréal, en een vader uit het Jamaicaanse Clarendon, die later naar Canada emigreerde - vandaar ook Larins donkere huidskleur. Met hem speelt de jonge Cyle vaak voetbal, tot zijn ouders uit elkaar gaan. Maar dat neemt de liefde voor de bal niet weg. Op zijn zesde begint hij bij de Brampton Youth Soccer Club, waar hij in zijn eerste echte competitiematch meteen drie keer scoort. Op... basketbalschoenen. Moeder Patricia heeft immers geen flauw benul van voetbal. Wel één grote zorg: de eindjes aan elkaar knopen, haar drie zonen en dochter een betere thuis te geven dan het appartementje in Brampton waar ze aanvankelijk wonen. Door vele (over)uren te kloppen in een opleidingscentrum voor piloten van Air Canada kan ze met haar gezin naar een huis in de rustige buitenwijken van Brampton verkassen. Ze zegt zelfs haar nachtdienst op om Cyle naar de vele voetbaltrainingen te kunnen brengen. Hoewel die, zoals zowat elke jonge Canadees, van zijn zevende tot zijn tiende ook ijshockey speelt, blinkt hij immers vooral uit op noppen. Als drijvende kracht van de U12 van Brampton Youth Soccer Club wint Larin in 2007 onder meer de Ontario Cup. En verschijnt zo op de radar van de Sigma Academy uit het nabijgelegen Mississauga. Een dure privéopleiding, maar moeder Patricia regelt een afbetalingsplan, beseffend dat dit een unieke kans is voor haar zoon. 'Als je goed luistert naar de coaches word je ooit een profvoetballer', drukt ze hem op het hart. Veel aanmoedigingen heeft Cyle echter niet nodig: hij weet dat hij via deze weg later zélf voor zijn familie zal kunnen zorgen. Op financieel vlak althans, want al vroeg neemt hij, tussen alle voetbaltrainingen door, de rol van zijn (verdwenen) vader op zich. Wanneer moeder Patricia werkt, zorgt Cyle ervoor dat zijn broers en zus eten krijgen, op tijd naar school vertrekken. Een grote verantwoordelijkheid die hij ter harte neemt, zodat de vele opofferingen van zijn moeder niet tevergeefs zouden zijn. 'We hadden niets, kwamen van nergens. Zij heeft me doen inzien dat je door hard te werken wél ergens kunt raken. Dát drijft me vooruit', zal Larin later vertellen.Met een enorme gedrevenheid schaaft hij zich op de Sigma Academy bij. Intussen ook schitterend bij de voetbalploeg van St. Edmund Campion High School die hij, als topschutter, naar drie titels in de scholencompetitie van Ontario leidt. Met de Sigma Academy reist Larin ook naar Europa, om er oefenmatchen tegen onder meer Ajax te spelen. De kennismaking met een nieuwe voetbalcultuur opent zijn ogen, maar toch kiest de Canadees na zijn middelbare school voor een Amerikaanse universiteit: de University of Connecticut, in de gelijknamige staat nabij Boston. Larin wil er bedrijfsmanagement studeren en er zich vervolmaken als voetballer, bij de UConn Huskies. Met succes: in het seizoen 2013 scoort hij 14 keer en wordt hij verkozen tot American Athletic Conference Rookie of the Year. Het tweede jaar verloopt minder, door een blessure, maar zijn potentieel blijft niet onopgemerkt. Onder meer bij Henk Mariman, het toenmalige hoofd jeugdopleiding van Club Brugge die al een clinic gaf aan de Sigma Academy. Via hem kan de 18-jarige Larin in het voorjaar van 2014 meetrainen bij de beloften van blauw-zwart. Hij blijkt echter een nog te ruwe diamant om een contract te versieren. Ook een test bij KRC Genk, dat samenwerkt met de Sigma Academy, krijgt geen vervolg. Fysiek zeer sterk, met zijn 1m88 en 90 kg, maar technisch te onvolmaakt, klinkt het. In de VS wordt Larin, intussen gesteund door het Generation Program van Adidas, wel opgepikt. Zoals al aangehaald zelfs als eerste in de Major League Soccer SuperDraft. Ondanks die status als nummer 1-pick blijft Larin echter op de bank tijdens de allereerste wedstrijd van zijn nieuwe club Orlando City FC, dat in 2015 debuteert in de MLS. Gedwongen door een blessuregolf zet coach Adrian Heath hem, na twee invalbeurten, pas in de zesde seizoensmatch voor het eerst in de basis, tegen Portland. De Canadees scoort meteen - op een sublieme manier, met de borst. De eerste keer ooit dat de vrienden van The Silent Giant ( zijn bijnaam, zie kader) hem zien dansen. Larin zal dat seizoen nog 16 keer scoren, waaronder twee hattricks, en verpulvert zo het MLS-rookie record van Damani Ralph uit 2003 (11). Met dank aan onder meer zijn beroemde ploegmaat Kaká, de nummer 10 op het middenveld van Orlando met wie het uitstekend klikt. Ook naast het veld, waar de 33-jarige Braziliaanse kapitein zich drie jaar zal ontfermen over Larin. Diens raad slorpt de ijverige Canadees gretig op.Met de titel van Rookie of the Year op zak trekt Larin de lijn door in 2016: 14 goals, waarna hij verkozen wordt tot beste U24-speler van de MLS. Ray Reid, zijn ex-coach bij de UConn Huskies, voorspelt hem een grote toekomst: 'Cyle beseft niet hoe getalenteerd hij is, op fysiek én technisch vlak. Hij lijkt soms op een goederentrein, niet te stoppen.' Ook ploegmaat Kaká kijkt in zijn glazen bol: 'Cyle kan heel ver raken, tot bij een Europese topclub.' Die ambitie steekt de stille reus ook niet weg: 'Ooit wil ik een van de beste spitsen ter wereld zijn, bij een topteam.' Het liefst bij Chelsea, zijn droomclub en die van zijn idool Didier Drogba. Die is hij met Orlando City FC in 2015 al tegengekomen in de MLS, toen de Ivoriaan voor Montreal Impact uitkwam. Gezien Larins profiel - groot, sterk, snel - vergelijken Amerikaanse media hem zelfs al met Drogba, want ook in zijn derde MLS-seizoen (2017) blijft de Canadees scoren: 17 keer in 24 wedstrijden. Hij haalt echter ook op een negatieve manier de krantenkoppen, wanneer hij in juni in de cel belandt. Na een avondje stappen was Larin immers met zijn witte Cadillac aan het spookrijden. In zijn bloed: 1,8 promille alcohol terwijl slechts 0,8 promille is toegestaan. In een officiële verklaring excuseert hij zich achteraf uitgebreid tegenover zijn familie, fans en ploegmaats. Het remt de interesse vanuit Europa echter niet af, van onder meer Mönchengladbach en Olympiacos. Ook in België komt de 22-jarige spits in 2017 nadrukkelijk in beeld, bij KV Oostende en bij KRC Genk, waar Larin eerder al gepasseerd is. Technisch directeur Dimitri de Condé ziet hem zelfs live aan het werk in de VS, maar uiteindelijk haakt Genk af op de te hoge vraagprijs. Drie à vier miljoen euro is te veel voor een voetballer van wie ze niet zeker zijn hoe hij de stap naar een Europese competitie zal verteren. Bovendien wil Orlando City FC hem liever op het einde van het Amerikaanse seizoen, in de winter van 2018, verkopen, wanneer het 66 procent van zijn transferrechten kan innen. Tot dan moet OCFC voor een overzeese transfer immers 50 procent afstaan aan de MLS, dat voor de helft eigendom is van de speler. Larin laat zich niet afleiden door de transferbeslommeringen, maar benadrukt in oktober 2017, na het seizoen, wel dat 'de tijd rijp is' om naar Europa te trekken. Ook Orlando City wil meewerken, als er een 'acceptabel bod' komt. Het droomhuwelijk met OCFC mondt echter uit in een bittere scheiding, wanneer de Canadees zonder toestemming van de club in januari 2018 gaat onderhandelen en medische testen aflegt bij Besiktas. Alexandre Leitão, CEO van Orlando City, laakt het gebrek aan respect van Besiktas en van de speler, maar wil de spits niet tegen zijn zin in Florida houden. Met de Turkse club sluiten Leitão en de MLS (als gedeeltelijke rechtenhouder) na een procedureslag uiteindelijk een deal van zo'n drie miljoen euro. De hooggespannen verwachtingen bij Besiktas kan Larin, als vervanger van de aan Everton verkochte Cenk Tosun, in zijn eerste maanden (deels) inlossen. Na enkele wedstrijden op de bank scoort hij bij zijn eerste korte invalbeurt, en in de laatste competitiematch maakt hij, voor de tweede keer als basisspeler, zelfs een hattrick tegen Sivasspor. Dat lukt hem ook bij de start van de campagne 2018/19, in de Europa Leaguevoorronde tegen B36 Tórshavn. Maar in de Turkse Süper Lig raakt de Canadees onder coach Senol Günes daarna niet verder dan twee basisplaatsen, tien invalbeurten en slechts één goal. Te weinig rendement voor een brutoloon van 1,6 miljoen euro, zwaarwegend op het budget van Besiktas. Dat heeft na het mislopen van de titel en de Champions League immers grote financiële problemen, mede door een strengere reglementering opgelegd vanuit de Turkse overheid. Wegens achterstallige salarisbetalingen wil Larin ook zelf weg. Zijn Canadese manager Nick Mavromaras dreigt zelfs met rechtszaken en legt intussen een lijn met Zulte Waregem, waar hij goeie contacten heeft met CEO Eddy Cordier en coach Francky Dury. Larin blijkt perfect te passen in hun profiel van balvaste targetspits. Aan Larin leggen ze een sportief plan voor om zijn carrière te herlanceren, zoals ze ook Théo Bongonda vanuit een vergeetput in Turkije gehaald hebben. Met Larin en Besiktas bereikt Essevee na drie weken onderhandelen een akkoord, over de uitleenbeurt van één seizoen: de fusieclub betaalt 600.000 euro van Larins loon (1,6 miljoen) en dwingt daarnaast ook een aankoopoptie af van 2,5 miljoen euro. Voor Zulte Waregem normaal onbetaalbaar, maar wel als het later een (veel) hoger bod van een andere club zou krijgen. In de veronderstelling dat Francky Dury zijn nieuwe spits Bongonda-gewijs weer naar een hoger niveau kan tillen - zoals Larin in de eerste competitiematchen al toonde. Aan diens motivatie zal het alleszins niet liggen, met moeder Patricia als motor. Al van toen de Canadees in zijn laatste MLS-seizoen 'slechts' 160.000 euro verdiende, hielp hij daarmee haar rekeningen af te betalen en gaf hij haar af en toe een mooi cadeau. Als wederdienst voor alles wat zijn moeder voor hem had opgeofferd. Nu, zestien jaar na die eerste match op basketbalschoenen, blijkt dat uiteindelijk niet tevergeefs.