Kasten van villa's passeerden de afgelopen weken al de revue in deze rubriek, maar die vormen niet de standaard voor alle voetballers in onze vaderlandse competitie. Buitenlanders die maar een contract van één jaar kunnen versieren bij een Belgische club, opteren er voorzichtigheidshalve vaak voor om niet onmiddellijk met hun hele hebben en houden naar dit landje af te zakken. Zo ook Daniel Quinteros. "Nu loopt het goed voor mij, maar in het voetbal kan het snel gaan", trapt de Argentijnse middenvelder van Germinal Beerschot een open deur in. En dus stelt hij het momenteel met een sober appartement dat de club voor hem in Aartselaar gevonden heeft. Daar woont hij met zijn vrouw Natalia en zijn zoontjes Matias en Ramiro.
...

Kasten van villa's passeerden de afgelopen weken al de revue in deze rubriek, maar die vormen niet de standaard voor alle voetballers in onze vaderlandse competitie. Buitenlanders die maar een contract van één jaar kunnen versieren bij een Belgische club, opteren er voorzichtigheidshalve vaak voor om niet onmiddellijk met hun hele hebben en houden naar dit landje af te zakken. Zo ook Daniel Quinteros. "Nu loopt het goed voor mij, maar in het voetbal kan het snel gaan", trapt de Argentijnse middenvelder van Germinal Beerschot een open deur in. En dus stelt hij het momenteel met een sober appartement dat de club voor hem in Aartselaar gevonden heeft. Daar woont hij met zijn vrouw Natalia en zijn zoontjes Matias en Ramiro. De kamers in het appartement ogen karakterloos. Verwijzingen naar Daniels thuishaven ontbreken, op een eenzame foto van een nichtje van zijn vrouw na. Tussen de kale muren jaagt enkel wat rondslingerend speelgoed van Quinteros' pagadders de monotonie een beetje weg. Waarom worstelen met allerlei praktische beslommeringen om spullen van Zuid-Amerika te laten overvliegen, waarom tijd, geld en energie steken in de inrichting van een leefruimte als je die mogelijk over enkele maanden weer moet verlaten, mocht je contract niet verlengd worden ? De redenering is niet onbegrijpelijk en misschien zelfs niet onverstandig.In huize Quinteros schaft de pot voornamelijk Argentijnse kost. Vandaag ligt er 'Milanesa Napolitana' op de borden. Dat zijn in paneermeel gerolde kalfslapjes met rode salsa napolitana en mozzarella. Zijn Argentijnse wederhelft gniffelt als haar man voor de foto poseert met een keukenschort aan. "Eigenlijk is hij veel beter in het verorberen van het eten dan in het klaarmaken", fluistert ze. "Ik vraag me nog altijd af hoe hij het hier redde toen ik hier nog niet was." Quinteros smaalt geheimzinnig. "Ik had vrij snel door dat pasta makkelijk te bereiden is", verklapt hij. Matias en Ramiro zijn respectievelijk vijf en acht. "Vooral de oudste lijkt op mij", zegt Quinteros, terwijl hij Matias vastgrabbelt. "Dat merk je aan zijn rust, aan zijn manier van spreken en handelen. Hij neemt ook constant dingen van mij over, imiteert me als het ware, bijvoorbeeld als ik over voetbal praat. Het voordeel is dat als ik beweer dat ik goed gespeeld heb, hij dat altijd beaamt ( lacht)." Quinteros' twee zoontjes gaan hier niet naar school en spenderen hele dagen op het appartement. Volgende week keren ze met de mama terug naar Argentinië, tot januari. "Op school zijn ze nu zeker al een jaar kwijt", zegt Natalia. "We weten nog niet hoe het met hen verder moet als Daniel langer in België mag blijven." Quinteros gooit een wrange blik naar zijn twee oogappels. "Hun toekomst baart me zorgen", bekent hij. "Daar lig ik 's nachts wel eens van wakker."Quinteros hecht veel belang aan zijn computer. "Het is dé manier bij uitstek om contact te houden met het thuisfront, vrienden, mijn ouders, mijn twee broers", zegt hij. "Als we enkel een ochtendtraining hebben, doe ik 's middags doorgaans eerst een siësta van twee à drie uur. Daarna kruip ik achter mijn laptop. Chatsessies van drie tot vier uur zijn dan geen uitzondering."Het gebouw waarin het appartement van Quinteros zich bevindt, ligt amper drie straten verwijderd van de A12. Maar dat volstaat om het geraas van de auto's en vrachtwagens uit te doven. Gelukkig maar, want Quinteros heeft de mond vol van la tranquilidad, de rust. "Met die twee snotneuzen in huis valt het niet altijd mee om de kalmte in huis te bewaren", lacht hij. "Maar in het algemeen heb ik het hier zeker naar mijn zin. Dit is absoluut geen luidruchtige buurt." Als hij de stilte dan toch eens doorbreekt met muziek, is die uitsluitend Spaanstalig. "Ik luister naar groepen zoals Callejeros, Fito Paez of naar Ricardo Arjona uit Guatemala." Quinteros' ogen botsen op een vragende blik. "Ken je die niet ? " Er zijn geen zekerheden meer in het leven, zie je hem denken. Kledij is belangrijk, vindt Quinteros. "Aan merken hecht ik niet zoveel belang. Voel ik me goed in iets, dan koop ik het. Vaak zullen dat eerder T-shirts dan hemdjes zijn."Vooral in schoenenwinkels moet Quinteros zichzelf intomen. "Thuis, in Argentinië, heb ik een enorme collectie. Dat is iets waar ik graag geld aan uitgeef."Om de tijd te doden grijpen Matias en Ramiro regelmatig eens naar hun Playstation. Dan sleuren ze hun papa in de sofa om met hen mee te spelen. "We proberen geregeld eens een uitstap te maken zodat we hier niet altijd voor dat televisietoestel zitten. Binnenkort gaan we met het hele gezin naar Euro Disney in Parijs, dan vergezellen verscheidene Argentijnen van Germinal Beerschot ons met hun gezin. Bijzonder leuke momenten zijn dat."KRISTOF DE RYCK