1. Welk nieuws maakte je recent bang of boos?

'De terreuraanslag in Barcelona. Het maakt me bang. Ik kom geregeld met de trein naar de club en als je dan de militairen ziet aan het station, stemt dat tot nadenken.'
...

'De terreuraanslag in Barcelona. Het maakt me bang. Ik kom geregeld met de trein naar de club en als je dan de militairen ziet aan het station, stemt dat tot nadenken.' 'Onze obsessie voor sociale media. Ik gebruik enkel WhatsApp, al de rest interesseert me niet. Ik praat liever face to face met de mensen. Als ik bijvoorbeeld op de trein zit, is iedereen rond mij met zijn gsm bezig. Dat stoort me.' 'Als je de band met je familie en vrienden kunt onderhouden, vind ik dat je taak op deze aardbol al geslaagd is. Ik probeer mij ook in te zetten voor goede doelen. Zo heb ik mijn eigen vzw opgericht, om ouders van kinderen met kanker te ondersteunen. Iets waar ik veel tijd insteek.' 'Neen, nooit. Mocht er een God bestaan, zouden er geen kinderen ziek zijn. En anders is het een dikke egoïst.' 'Sportief: de bekerwinst met Genk in 2009. Met Lokeren won ik de beker ook, maar toen zat ik op de bank. Daarbuiten: mijn kinderen. En eigenlijk wil ik mijn dochtertje Elena in de schijnwerpers zetten, zij heeft in haar anderhalf jaar leven al meer gepresteerd dan ik in bijna dertig jaar. Ze heeft kanker overwonnen, ondanks vele complicaties, maar haar hersenen zijn voor de rest van haar leven beschadigd. Elke dag is een strijd.' 'Dat ik niet geslaagd ben bij Genk. Ik weet dat ik er de kwaliteiten voor had. Dat falen motiveert me tot op vandaag.' 'Neen, ik ben een huismus. Geef mij een plekje om te vissen en ik ben gelukkig.' 'Mijn kinderen uiteraard. En vissen. Ik doe zelfs mee aan wedstrijden.' 'Ja, in mijn jeugd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes jaar was, daarop volgde een lastige periode. Ik ben nooit op reis geweest, ik deed kledij aan die ik kreeg van andere mensen. Zoiets laat sporen na. Daarom ben ik trots op het feit dat ik nu een mooi, eigen huis heb. Daar had ik vroeger nooit van durven dromen.' 'Dat interesseert me niet.' 'Ik heb er geen, maar ik zou heel graag een vis kopen - het mag niet van mijn vrouw.' 'Ik wil ze vooral alle vrijheid geven. Dat zij gelukkig zijn, is mijn voornaamste bekommernis.' 'FC De Kampioenen. In mijn jeugd was het altijd uitkijken naar zaterdagavond. Ik heb alle afleveringen honderden keren bekeken en ik blijf het ontzettend grappig vinden. Ik ben een simpele jongen, aan hogere kunst heb ik weinig.' 'Vliegtuigen! Was ik geen profvoetballer, dan zou ik piloot willen zijn.' 'In mijn thuissituatie ligt dat moeilijk, met Elena hebben we zorgen genoeg. Maar als ik kinderen kan helpen, ja, dan kan ik moeilijk weigeren.' 'Kunnen aanvaarden dat een ander jou ook graag ziet. Misschien ben ik daar door mijn verleden te voorzichtig in geworden.' 'De sensatiezucht en het opzoeken van conflict. Zoals de berichtgeving over de grote bedragen die verdiend worden, waarom moet dat? Daardoor voed je jaloezie en frustratie.' 'Mijn vader zie ik elke week op het voetbal, met mijn moeder heb ik geen contact meer.' 'Sinds een paar jaar heb ik mijn ritme gevonden. Ik kwam gemakkelijk bij, maar ik eet nu veel gezonder - al lust ik nog altijd zeer weinig - en mijn gewicht is stabiel geworden.' 'Dat het leven oneerlijk is. Ik kan er niet tegen dat onschuldige kinderen getroffen worden door ziekte. Ik heb in het ziekenhuis ouders afscheid zien nemen van hun kinderen, daar word ik kwaad van. Anderzijds heeft het mij geholpen om zaken te relativeren, ik sta nu positiever in het leven, vreemd genoeg.' DOOR Matthias Stockmans