Voor wie niet vertrouwd is met voetbal aan de onderkant van de Engelse piramide klinken clubnamen als Loughborough Dynamo, Shaw Lane Aquaforce en Frickley Athletic even vreemd als lachwekkend. Voor Premier Leaguesensatie Jamie Vardy (28) klinken ze als muziek in de oren. Tegen ploegen van dat allooi moest hij van 2007 tot 2010 ploeteren toen hij actief was bij Stocksbridge Park Steels in de Northern Premier League en de Northern Premier League Division One South - respectievelijk de zevende en achtste divisie in Engeland - en voor hij aan zijn steile klim richting top begon. Vardy had er slechts een half decennium voor nodig, onderweg brak hij het ene record na het andere. Intussen is hij zelfs Engels international. De Britten smullen van dit soort sprookjes met een hoog Charles Dickensgehalte: de arme stakker die het systeem - in dit geval Sheffield Wednesday - verslaat.
...

Voor wie niet vertrouwd is met voetbal aan de onderkant van de Engelse piramide klinken clubnamen als Loughborough Dynamo, Shaw Lane Aquaforce en Frickley Athletic even vreemd als lachwekkend. Voor Premier Leaguesensatie Jamie Vardy (28) klinken ze als muziek in de oren. Tegen ploegen van dat allooi moest hij van 2007 tot 2010 ploeteren toen hij actief was bij Stocksbridge Park Steels in de Northern Premier League en de Northern Premier League Division One South - respectievelijk de zevende en achtste divisie in Engeland - en voor hij aan zijn steile klim richting top begon. Vardy had er slechts een half decennium voor nodig, onderweg brak hij het ene record na het andere. Intussen is hij zelfs Engels international. De Britten smullen van dit soort sprookjes met een hoog Charles Dickensgehalte: de arme stakker die het systeem - in dit geval Sheffield Wednesday - verslaat. De eerste etappe in de carrière van Vardy is het stadje Stocksbridge. Het ligt half verscholen in het Peak District, een 140.000 hectare groot nationaal park dat de natuurlijke scheidingslijn vormt tussen de grootsteden Manchester en Sheffield. De staalindustrie en de mijnbouw hielden hier decennialang lelijk huis. Vanuit het stadionnetje Bracken Moore zie je de restanten van wat ooit de machtige Samuel Fox and Company en vervolgens de British Steel Corporation was. Het felgroene veld van Stocksbridge vloekt met de rest van het decor. 'Alle zeventien ploegen uit de reeks zijn jaloers op ons terrein', beweert voorzitter Allen Bethel. 'In heel South Yorkshire vind je geen keuriger voetbalveld. Maar we hebben amper supporters. Hooguit honderd man krijgen we over de vloer. De lads gaan liever naar Sheffield Wednesday kijken.' Vanuit Stocksbridge is het twintig minuten rijden naar Vardy's ouderlijk huis in Stanington, een wijk in de noordelijke periferie van Sheffield, waar de liefde voor Wednesday met de paplepel wordt meegegeven. Tot zijn zestiende doorloopt Vardy zelfs anoniem de jeugdrangen van The Owls. Zijn wereld stort helemaal in wanneer Sheffield Wednesday hem in 2002 wegstuurt wegens zijn lengte. Ironisch genoeg krijgt Vardy een paar maanden later een groeischeut van twintig centimeter. Voor Vardy hoeft het dan niet meer: gedurende acht maanden raakt hij geen bal aan. Hij speelt sporadisch nog voor zijn schoolploeg. In 2003 ziet Stocksbridgevoorzitter Bethel een schriele jongen aan het werk bij de U18. Zijn snelheid valt op, net als de manier waarop hij de verdedigers tot aan de cornervlag opjaagt. Bethel: 'Jamie sleurde een kwalijke reputatie met zich mee. Hier bloeide hij helemaal open, hij liep altijd met een glimlach rond. Ik heb hem maar één keer heel kwaad gezien. We moesten een bekerwedstrijd afwerken in de buurt van Newcastle. Dat is al snel een busrit van vierhonderd kilometer heen en terug. Hij begon op de bank en mocht uiteindelijk dertig seconden spelen. Hij zwoer toen dat hij nooit meer voor die trainer zou voetballen.' Vardy blijft eigenaardig genoeg hangen bij de U18 en de beloften. Té lang. Pas vier jaar na zijn aankomst klopt hij aan bij de eerste ploeg. Zijn weekloon bedraagt iets meer dan veertig euro per week, in zijn laatste jaar zal dat opgetrokken worden naar tweehonderd euro. Maar geld interesseert hem maar matig, Vardy wil vooral het ongelijk van zijn ex-club bewijzen. Met zijn frêle lichaam is hij in feite niet gemaakt voor het non-league football, het voetbal onder de Premier League en de drie divisies van de Football League. Elke week wordt de kwieke Vardy meedogenloos aangepakt door ouderwetse Britse centrale verdedigers, maar altijd staat hij zonder morren recht. Zijn favoriete repliek? Een tackle met de twee voeten vooruit. 'Jamie haalde zijn vliegende tackle een paar keer per maand boven', lacht Brett Lovell, ex-aanvoerder van Stocksbridge en een persoonlijke vriend van Vardy. 'Het interesseerde hem geen zier dat die gast 1,90 meter was en twee keer zo breed als hij.' De tactiek van Stocksbridge stelt niet veel voor. Vaak rondt Vardy een lukraak weggetrapte bal van Lovell succesvol af. 'Hij besefte niet hoeveel talent hij had. De verdedigers zagen er vaak heel idioot uit wanneer hij hen de bal ontfutselde. Wat hij nu tegen Manchester United, Chelsea of Arsenal doet - de backs tot aan de eigen doellijn onder druk zetten - was jaren geleden al zijn handelsmerk. Zonder die over-mijn-lijkmentaliteit was hij nooit zo ver gekomen.' Het semiprofessionele voetbal combineert Vardy met zijn werk als arbeider in een fabriek in Mansfield die carbonvezels maakt voor spalken. Hij krijgt zijn leven stilaan op de rails, maar gaat dan zwaar uit de bocht tijdens een nachtje stappen in de uitgaansbuurt van Sheffield. Vardy springt in de bres voor een dove vriend en deelt als volleerde bokser enkele rake klappen uit. Zijn straf valt zwaar uit: hij moet gedurende een halfjaar een enkelband dragen en hij moet zich aan een avondklok houden. Uit verveling probeert hij het kleinood rond zijn enkel met een hamer stuk te slaan maar het ding geeft uiteraard geen krimp. Ook Stocksbridge ondergaat de gevolgen van Vardy's losbandige levenswandel. Hun sterspeler moet op verplaatsing al na een uur de wedstrijden staken om zeker vóór 18 uur thuis te zijn. 'We deden er alles aan om bij de rust enkele doelpunten voor te staan', herinnert Lovell zich. 'Hij werd meestal rond 16.15 uur gewisseld. Dat gaf hem net genoeg tijd om te douchen en rustig naar huis te rijden. Wanneer de trainer hem tot 16.25 uur liet staan, zag je de ouders van Jamie bloednerveus rond de auto met ronkende motor cirkelen. Om geen tijd te verliezen sprong Jamie na zijn vervanging over de reclameborden en hij kroop zonder zich te wassen de auto in.' Midweekwedstrijden zijn voor Vardy taboe. Als de verplaatsing te ver is, moet hij ook verstek laten gaan.'In die periode kon hij ook niet meetrainen. Niet dat de trainer hem nodig had voor de tactische oefeningen. Uiteindelijk deed Vardy op en naast het veld toch zijn eigen zin.' Zoals de dag van de play-offfinale voor promotie tegen Belper Town. 'De dag voor de finale wilde Jamie zich gaan bezatten, maar wij hadden een frisse Vardy nodig om te promoveren. Na lang onderhandelen heb ik hem overtuigd om bij mij te blijven slapen. De deuren en ramen heb ik wijselijk op slot gedaan. (grijnst) De wedstrijd hebben we gewonnen, ja. Jamie was door het dolle heen. Niet alleen om de promotie, maar ook omdat hij diezelfde week zijn enkelband mocht uitdoen. Traditiegetrouw zijn we het einde van het seizoen in Blackpool gaan vieren. Jamie had voor de gelegenheid een masker gekocht met het gezicht van een oude man. Hij verstopte zich achter een vuilnisbak en de twee eerste passanten die hij schrik probeerde aan te jagen waren... politiemannen. (lacht) Niet te geloven hé. Gelukkig vonden de agenten het best grappig.' Het seizoen erop, we zijn dan in 2009, gaat de naam van Vardy vlot over de tongen in heel Yorkshire. Van Sheffield tot Leeds kennen ze de kleine aanvaller. Traditieclub Sheffield United komt hem acht keer scouten, maar ze haken af omdat hij twee keer rood krijgt. Rotherham wil niet verder gaan dan een schamele 2800 euro. Crewe Alexandra laat Vardy een week meetrainen, maar geeft geen gevolg aan de test. Neil Aspin, manager van zesdeklasser Halifax Town, wil het risico wel nemen en legt 21.500 euro op tafel. Met bonussen loopt dat bedrag zelfs op tot 80.000 euro. 'Op zijn eerste training droeg Vardy het verkeerde schoeisel', vertelde Neil Aspin vorig jaar aan de Engelse pers. 'De spelers die hem niet kenden, haalden hun schouders op en vroegen zich af welke gek ik had binnengehaald.' Halifax Town wint met de vingers in de neus de titel in 2011 en Vardy trekt de aandacht met zijn 24 doelpunten. Het hyperambitieuze Fleetwood Town van zakenman-voorzitter Andrew Pilley wil zo snel mogelijk naar vierde klasse en dokt zonder verpinken 210.000 euro af voor Vardy. De spits ontketent al eens een supportersrel tijdens een wedstrijd bij Luton Town wanneer hij iets te uitbundig een doelpunt viert en wordt naakt aan het trainingsveld gespot terwijl hij rondjes trekt. Maar hij toont vooral bovennatuurlijke kwaliteiten als sluipschutter. 'Het was een zware gok om zo veel geld te betalen voor Vardy', moest Pilley onlangs toegeven. 'Hij had tot dan enkel op semiprofessioneel niveau gevoetbald tegen elektriciens en postbodes. Er was geen enkele garantie dat hij hetzelfde spelpeil zou halen tegen fulltime atleten. Maar we kregen snel gelijk. Hij was zoveel sneller dan de verdedigers en hij had die uitzonderlijke gave om die snelheid te combineren met een neus voor doelpunten.' Het resultaat is verbluffend: 31 doelpunten in 36 duels én de titel met Fleetwood. Vanaf de winterstop zitten David Moyes, Wolverhamptonmanager Mick McCarthy en scouts van Southampton geregeld in de tribunes. Met een cheque van 1,4 miljoen euro trekt Leicester City uiteindelijk aan het langste eind. Fleetwood laat een clausule opnemen mocht Vardy een cap halen voor Engeland. Het zou een geniale zet blijken. Onze landgenoot Ritchie De Laet komt bijna gelijktijdig met Vardy aan bij Leicester City. De twee wonen drie maanden in hetzelfde hotel en vormen in geen tijd een onafscheidelijk duo. Eten, winkelen, naar de training rijden of een film kijken. Ze doen alles samen, behalve slapen. 'Mijn eerste indruk over Vardy was: die jongen is zo zot als een achterdeur. Met hem kon je geen vijf minuten serieus blijven', zegt Ritche De Laet. 'Maar hij is flink gekalmeerd. Vroeger trok hij bij elk vrij moment naar zijn oude vrienden in Sheffield. Je weet hoe dat gaat als je vrijgezel bent hé. Sinds hij een vaste vriendin en twee kinderen heeft, zingt hij een toontje lager.' Het gloriemoment van Vardy komt er eind mei wanneer hij door bondscoach Roy Hodgson wordt opgeroepen voor de interlands tegen Ierland en Slovenië. Hij maakt nu deel uit van een select clubje spelers als Ian Wright, Charlie Austin, Les Ferdinand, Stan Collymore en Stuart Pearce, die het als non-leaguevoetballer tot de nationale ploeg van Engeland schopten. Vardy belt zijn maatje De Laet als eerste. 'Hij zei: shit, nu moeten we onze vakantie in Dubai annuleren.' Zijn status als international doet zijn populariteit naar ongekende hoogte klimmen. Twee uur na een wedstrijd in het King Power Stadium staan er dikwijls nog honderd fans aan te schuiven voor een selfie met Vardy. Voor hen is hij Jack the lad. Een gewone jongen die toevallig goed tegen een bal kan trappen. Een keer valt Vardy uit zijn rol als hij in een casino een Japanner beledigt. De Laet is er die bewuste avond ook bij. Het incident komt héél ongelegen voor Leicester City. Een paar weken ervoor hadden immers drie jeugdspelers hun ontslagbrief in de bus gekregen toen een racistische sekstape opdook. Voor het incident in het casino komt Vardy eraf met een zware boete. Aan zijn ex-ploegmaat Lovell stuurt hij een veelbetekenende sms: 'Lang verhaal, maar ik heb er spijt van.' Op zijn 28e staat de Engelsman nog maar aan het begin van zijn carrière. Vardy, die zichzelf een ettertje noemt dat graag verdedigers de stuipen op het lijf jaagt, staat in de belangstelling van Liverpool en Tottenham. De metamorfose is opmerkelijk: Vardy verdient nu een slordige 64.000 euro per week, leeft in een welvarende landelijke gemeente dicht bij Leicester en zijn Renault Clio heeft hij ingeruild voor een Bentley Continental. Bij Stocksbridge is er weinig veranderd sinds het vertrek van Vardy. Ze hebben daar van één ding spijt: dat ze Vardy niet zelf voor 1,5 miljoen hebben kunnen verkopen. 'Jamie kan het goedmaken', lacht voorzitter Bethel. 'Hij mag ons een van zijn shirts van Engeland cadeau doen. Het zal een mooie plaats krijgen in het clubhouse.' DOOR ALAIN ELIASY IN ENGELAND - FOTO'S BELGAIMAGE'Jamie haalde zijn vliegende tackle een paar keer per maand boven.' BRETT LOVELL 'Mijn eerste indruk over Vardy was: die jongen is zo zot als een achterdeur.' RITCHIE DE LAET