18 Zinho Vanheusden, Standard -Verdediger, BEL - 29/07/1999

Een elegante centrale verdediger van amper achttien die door Luciano Spalletti tot eerste back-up wordt gemaakt bij Inter, is hoe dan ook een speler die hoger mag mikken dan de Belgische competitie. Zonder gescheurde kruisbanden aan de linkerknie in september 2017 had Standard hem allicht nooit kunnen inlijven. Het staat in de sterren geschreven dat hij weldra weer de landsgrenzen over trekt. Hij moet nog wel leren leven met het lastige label van supertalent.
...

Een elegante centrale verdediger van amper achttien die door Luciano Spalletti tot eerste back-up wordt gemaakt bij Inter, is hoe dan ook een speler die hoger mag mikken dan de Belgische competitie. Zonder gescheurde kruisbanden aan de linkerknie in september 2017 had Standard hem allicht nooit kunnen inlijven. Het staat in de sterren geschreven dat hij weldra weer de landsgrenzen over trekt. Hij moet nog wel leren leven met het lastige label van supertalent. Dat niemand in Brugge vandaag nog spijt heeft van het vertrek van Denswil, komt door het gespierde spel van de nieuwe waakhond in de verdediging van blauw-zwart. Hij kwam in de zomer voor 2,5 miljoen euro vanuit Tsjechië en toonde dat hij een even grote sprongkracht heeft als Mignolet. Zonder zijn belachelijke flater tegen Manchester United zou hij quasi foutloos zijn. In enkele maanden tijd bewees hij alleszins dat hij centraal erg complementair is met Mechele. Dé grote zomertransfer van Club. Volgens zijn echte niveau zou hij zeker 10 plaatsen hoger moeten staan. Of 25 lager? Onmogelijk om een definitief oordeel te vellen over een knaap van achttien jaar. Dit seizoen is hoe dan ook een tegenvaller, omdat hij de ligamenten van zijn enkel scheurde, maar niet alleen daarom. Vorig jaar schitterde hij onder Fred Rutten, maar dit seizoen presteerde hij onder de verwachting. Dat belette niet dat Roberto Martínez, trouw aan zijn principes, hem een kans gaf. De bondscoach begrijpt immers dat Yari veel beter kan als de omgeving van een hoger niveau is. Het adagium van Dylan Bronn is duidelijk: je kunt via de Franse club Niort passeren en toch slagen in het leven. In twee seizoen tijd heeft de meest excentrieke flankspeler van de Pro League dat bewezen. De Kameroener heeft evenveel bressen in defensies geslagen als debatten in talkshows veroorzaakt door zijn zorgeloosheid, zijn dwaasheden en zijn talent. Die zijn immers allemaal onmiskenbaar. Oké, zonder hem had Antwerp misschien in de poules van de Europa League gespeeld, maar zonder hem zou de Belgische competitie ook een attractie armer zijn. Hij kwam als een nobody naar de Ghelamco Arena, maar de kolos van Lyon werd snel een referentie vóór de verdediging van de Buffalo's. in een ploeg die vaak ten aanval trekt, staat hij garant voor het defensieve evenwicht door zijn capaciteit om tegenaanvallen af te breken, zijn kracht in de duels en het gemak waarmee hij zonder bal een belangrijke zone bestrijkt. Bovendien kan de Fransman van Ghanese komaf goed met de bal overweg wanneer die in zijn voeten belandt. Hij is de bodyguard van Gent. Na een jaar in de schaduw van Razvan Marin zette de hyperactieve middenvelder dit seizoen een flinke stap voorwaarts. Hij voetbalt altijd verticaal, is ongrijpbaar voor zijn tegenstanders en staat vaak op de juiste plaats om de afvallende bal om te zetten in offensief gevaar. Met vijf goals - vaak op belangrijke momenten, met een harde droge knal - is hij een van de aanvallende motoren van het Standard van Preud'homme. Toen hij in de winter van 2017 werd uitgeleend aan STVV, dacht niemand dat hij ooit nog de kleuren van Club Brugge zou dragen. Maar door zijn ontmoeting met Ivan Leko werd hij de patron in de verdediging van blauw-zwart en werd hij aansluitend ook geselecteerd voor de Rode Duivels. Hij is vaak de laatste schakel in het pressingvoetbal, waardoor hij vaak duels moet uitvechten zonder rugdekking en met de beste spitsen van het land. Dat doet hij met verve en zonder de - nochtans verdiende - aandacht op hem te trekken. Zou Chadli, zonder het coronavirus, dé man van de play-offs geworden zijn? En zo ja, van welke play-off? Veel vragen, maar één zekerheid: nadat hij sinds eind januari met een kuitblessure kampte, is het seizoen voor hem te vroeg gestopt. Toch bewees hij in zeventien wedstrijden dat hij boven iedereen uit stak bij Anderlecht. In elk geval is de Rode Duivel een attractie van onze competitie geworden. Het bewijs dat talent altijd bovendrijft. Ook al moest hij lang zoeken naar de weg naar het doel, de voormalige Rode Duivel is onder Jess Thorup een van de offensieve motoren van de Buffalo's geworden. Door op te rukken met de bal aan de voet of door te combineren met Jonathan David, slaagt de middenvelder er uitstekend in om de taken rond de middencirkel te verdelen met Sven Kums: de ex-Gouden Schoen organiseert en Vadis creëert chaos. Hij kan de bal naar voren brengen met een splijtende pass of een vernietigende rush. Veertien assists leverde hij dit seizoen al af, alle competities samen. Dat is erg veel en het maakt van hem op dat vlak een van de referenties in onze Pro League. Na een matig seizoen - alsof de Gouden Schoen hem zwaar viel ondanks alle erkenning die hij kreeg voor zijn kwaliteiten - haalt de Nederlandse metronoom opnieuw een ontstellend hoog aantal assists. Zeventien keer gaf hij de beslissende pass. Dat dankt hij ook aan de keuze van Philippe Clement, die hem opnieuw de vrijschoppen laat nemen. De aanvoerder van blauw-zwart zit zijn tegenstanders, en ook de arbiter, voortdurend kort op de huid. Hij deelt de bevelen uit en zet de pressing in gang. Het profiel van een krijger, waardoor je nog zou vergeten dat zijn rechtervoet een van de gevaarlijkste wapens in het land is wanneer een voorzet of hoekschop moet getrapt worden. Eerst stond hij in de schaduw van Rezaei, nadien in die van Osimhen. Toch is hij al tweeënhalf jaar in stilte bezig om het koninginnestuk op het schaakbord van de Carolo's te worden. Hij scoort zelden en geeft weinig assists, toch is de Malagassiër een hoeksteen van het spel van de Zebra's, dankzij zijn stevige dijen waarmee hij de duels op het middenveld domineert, zijn vaardige voeten die counters op gang brengen, en een echt voetbalbrein. Samen met Morioka een van de dominantste middenlinies van het land. De ex-speler van Sochaux wordt meer en meer betrokken bij stilstaande fases en dat drijft zijn statistieken op - kwestie van eindelijk de aandacht te krijgen die hij verdient. In januari werd hij voor 2 miljoen euro getransfereerd van het Noorse Sarpsborg, maar vandaag is hij minstens tien keer zoveel waard. Hij staat symbool voor de doelgerichte rekrutering van Club de voorbije jaren - in zijn geval ook wel voor een zekere onvoorspelbaarheid daarvan. Hij is de x-factor van een geoliede machine die soms wat frivoliteit mist. Hoewel minder regelmatig dan Vanaken, blijft hij de aanvallende speler die het meeste verwarring sticht. Als de concurrentie centraal niet zo groot was, zou de Senegalees ook daar zijn plaats hebben. Daar schittert hij immers vaak met zijn nationale ploeg. Jong, polyvalent en zelfverzekerd: Diatta vinkt alle noodzakelijke vakjes aan om komende zomer een stap hogerop te kunnen zetten. Club zal niet meer hetzelfde zijn zonder hem. In twee seizoenen tijd, waarvan één met blessures, heeft de hardnekkige maar soms onzorgvuldige flankverdediger zich omgeturnd tot een verdedigende machine. Hij behoort tot de meest indrukwekkende verdedigers in dit klassement. Hij is niet te pakken, ook al staat hij tegenover de beste dribbelaars van het land. Hij heeft zoveel snelheid en gebruikt zijn lichaam zo goed dat hij in alle omstandigheden het hoofd koel kan houden en telkens de juiste verdedigende actie onderneemt. Ook met de bal aan de voet is de voormalige Zebra sterker geworden. Hij steekt steeds vaker de neus aan het venster om doelrijpe kansen te creëren, en dat ondanks zijn rol in een driemansverdediging. Men dacht dat hij teruggekeerd was om dichter bij zijn naasten te zijn, maar in 18 maanden tijd is de Congolees een hoeksteen geworden van het Antwerpse project. Op zijn eentje tilt Dieu de Great Old naar een hoger niveau. 39 goals en 18 assists: geen enkele andere speler in de Pro League kan in diezelfde tijdspanne zulke cijfers voorleggen. Onwaarschijnlijk is dat voor een bruggepensioneerde van wie Anderlecht niet wou weten, maar die België al sinds 2006 doet watertanden. Al bijna vijftien jaar werkt hij zijn tegenstanders en zijn trainers op de heupen. Men zegt dat hij fysiek wat minder geworden is, maar hij was nog nooit zo soeverein. Hij is meer gefocust dan flegmatiek, staat ver af van de etiquette maar dicht bij het podium. Hij is de beste nummer 9 in het land. Defour en Mirallas staan niet in dit klassement, het toont aan hoe vergankelijk roem is. Er zijn nogal wat Rode Duivels van de zogenaamde gouden generatie die de gok wagen om terug te keren naar België nadat ze in het buitenland hebben geschitterd. Sommigen omdat ze geen betere optie hebben. Maar op de Gouden Schoen van 2004 zat nog wat rek. Ondanks zijn wankele fysiek kwam Kompany aan een gemiddelde van exact 50 procent speeltijd. De precisie van een uurwerk en de finesse van een goudsmid. Bijna zeventien jaar na zijn debuut ademt hij nog altijd voetbal, op alle niveaus, met veel gratie en een zeker estheticisme. Als voetballer kun je moeilijk kritiek op hem hebben, als beleidsman is het wat anders. Het gerucht dat Karius naar Anderlecht zou gaan, moet hem plezieren. Of hem herinneren aan het feit dat Jürgen Klopp hem tot op de limiet heeft gepusht. Bij Liverpool was hij overbodig, maar in België heeft hij lengten voorsprong op iedereen - en hij is nog maar 32 jaar. Door 'slechts' 7 miljoen euro voor hem uit te geven deed Club misschien de zaak van de eeuw - of in elk geval van het decennium - op een positie waar het de voorgaande jaren nogal wat vliegenvangers zag passeren. Dit keer zal Club geen vijf doelmannen nodig gehad hebben om kampioen te worden. Vergis je niet: als het Brugge van Clement sterker is dan dat van Leko of Preud'homme, dan komt dat vooral doordat het kan bogen op een solide basis. Een doelman die nog altijd briljant is op de lijn, maar die uit Engeland een nieuwe zekerheid heeft meegebracht. In Brugge krijgt Mignolet voor het eerst in zijn loopbaan de erkenning waar hij recht op heeft. Niets schijnt de lange van Lommel te kunnen deren. Zelfs niet de fameuze vloek die op de Gouden Schoen rust. Vanaken, die in januari voor de tweede opeenvolgende keer werd gelauwerd, valt onder Philippe Clement vooral op door zijn koelbloedigheid en zijn kopspel. Sinds het seizoensbegin scoorde hij al 17 keer, waarvan 6 met het hoofd en 4 uit strafschop. De sleutelspeler van Club is doeltreffender geworden: minder assists (slechts 3, tegenover 19 vorig seizoen) maar al evenveel goals eind maart, terwijl de teller in 2019 pas stopte eind mei. Daarnaast is er niks veranderd: een bijzondere timing om de bal op het juiste moment in de zone van de waarheid te brengen en een buitengewone flair om iemand voor doel af te zonderen. Dat zijn troeven waarbij je makkelijk vergeet dat hij de schijnbeweging en de dribbel mist die hem van een nog hoger niveau scheiden. Michel Louwagie is in staat om in één en dezelfde zin te zweren dat hij nooit de waarde van een speler zal bekendmaken en vervolgens luidkeels te verkondigen dat Jonathan David 'uiteraard meer dan 25 miljoen waard is!' Het enige nadeel van zo'n speler is dat hij je weleens het hoofd kan doen verliezen. In Salzburg en Stuttgart lag dat enigszins anders. In de zomer van 2017 hadden die twee clubs de Canadees snel afgewezen nadat hij er eventjes was komen testen. Drie jaar later zou de jongen uit Brooklyn op zijn eentje meer kunnen opbrengen dan het trio Kums-Depoitre-Sels, dat verkocht werd na de formidabele Europese campagne van Gent. Dat nieuwe statuut van miljonair is gerechtvaardigd door zijn kwaliteiten die ongezien zijn in onze Pro League: tweevoetig, pijlsnel en een kilometervreter. Hij is niet zuinig met zijn inspanningen maar weet in de zone van de waarheid toch het hoofd koel te houden. Een zeldzaamheid die zijn prijs opdrijft. Zulke spelers zijn in België zelden te vinden en op het telraam van de transferprijzen zal hij op eenzame hoogte staan. Jonathan David zal vast en zeker de 27 miljoen van Sander Berge van de tabellen vegen. Want ook al spreekt Louwagie zichzelf al eens tegen, tellen kan hij wel.