We schrijven maart 2007. Ze waren nog maar net samen in de paddock neergestreken of de journalisten schoven al aan. Om met de vader te praten over de zoon. Maar ze kregen nul op het rekest: Anthony Hamilton, nu 51 jaar en bij het grote publiek populairder dan de coureurs van de staartteams, wilde nog niet meteen in de kranten. Uw dienaar kan het weten, want hij tikte toen ook op de schouder. "Het is nog te vroeg", zei hij toen.
...

We schrijven maart 2007. Ze waren nog maar net samen in de paddock neergestreken of de journalisten schoven al aan. Om met de vader te praten over de zoon. Maar ze kregen nul op het rekest: Anthony Hamilton, nu 51 jaar en bij het grote publiek populairder dan de coureurs van de staartteams, wilde nog niet meteen in de kranten. Uw dienaar kan het weten, want hij tikte toen ook op de schouder. "Het is nog te vroeg", zei hij toen. Papa Hamilton is de zoon van migranten die hun Caraïbische eiland Grenada na de oorlog inruilden voor Engeland. Daar waren immers handen nodig om het platgegooide land weer op te bouwen. Maar Anthony wilde meer. Wat met een administratieve job bij de spoorwegen en andere bijklussen begon, eindigde in een eigen bedrijfje voor IT-consultancy. Naast ambitie en gedrevenheid heeft vader Hamilton immers ook hersenen. De man kan dus rekenen en kende al vrij vroeg de marktwaarde van zijn zoon. Anthony onderhandelde helemaal alleen met McLaren. Hij sleepte voor het eerste contract van Lewis niet minder dan honderd miljoen euro voor vijf seizoenen uit de brand. Maar vandaag zijn we 2011 en is Anthony niet langer de manager van zijn zoon. Anderhalf jaar geleden kregen ze immers bonje en waren ze een hele tijd onnon-speaking terms. Blijkbaar omdat Lewis de bemoeienissen van papa spuugzat was en op eigen benen wilde staan. In diezelfde periode ging vader Hamilton dan ook op zoek naar andere bezigheden: hij begeleidt nu getalenteerde tieners in karting en is vooral manager van de Schot Paul di Resta, die dit jaar debuteert in de F1. Anthony mag nu dus wel praten over zijn zoon, temeer omdat ze zich ondertussen verzoend hebben. "Maar over die ruzie wil ik het nu niet meer hebben, dat was een zeer pijnlijke periode die we gelukkig hebben afgesloten", weet hij. Vader en zoon Hamilton, ze waren onafscheidelijk tot het akkefietje van anderhalf jaar geleden. Zag je de ene, dan ook de andere. Natuurlijk vindt Anthony zijn zoon de beste. "Maar FernandoAlonso is minstens even goed. Ja, zij zijn de beste twee van de wereld. Ik zeg dat omdat ik Alonso heel hoog inschat, maar ook omdat Lewis hem in zijn eerste seizoen bij McLaren meteen al klopte." En van waar zoonlief dat talent haalt, Anthony zou het niet weten: "Hij had altijd iets over zich. Je kunt niet precies zeggen wat, maar het zorgde ervoor dat ik altijd in hem geloofde. Sinds de eerste keer dat hij als kind in een kart zat. Hij was toen pas acht, maar ik moest hem niets uitleggen: hij scheurde meteen weg met dat ding. Hij heeft ook nooit rijles gekregen, zelfs niet van mij." Lewis verbaast hem zelfs nog ieder raceweekend. "Omdat hij een van die zeldzame rijders is die vanuit het niets een race kunnen winnen. Andere rijders moeten op polepositie starten om te kunnen winnen, of ze moeten van start tot finish aan de leiding rijden. Lewis kan tegenstanders voorbijgaan en winnen. Dat is slechts weinigen gegeven." door jo bossuyt