Alles begint met een bal die naar de rechterflank wordt gestuurd. Het is nog de tijd dat de tribunes leeg zijn en dat de geluiden van het spel het stadion vullen. Wanneer het leer de voet van Hugo Siquet raakt, is het fluweel in de baltoets bijna hoorbaar. Het is de zachte melodie van een voet die weet hoe hij een bal moet beroeren.
...

Alles begint met een bal die naar de rechterflank wordt gestuurd. Het is nog de tijd dat de tribunes leeg zijn en dat de geluiden van het spel het stadion vullen. Wanneer het leer de voet van Hugo Siquet raakt, is het fluweel in de baltoets bijna hoorbaar. Het is de zachte melodie van een voet die weet hoe hij een bal moet beroeren. Hugo Siquet heeft geen uitzonderlijke dribbel of een buitengewone startsnelheid. Zijn wapen, dat is zijn voorzet. Een bal die verstuurd wordt naar een bepaalde ruimte eerder dan naar een ploegmaat, maar die wel zodanig getrapt is dat diegene die er zijn voet tegen zet, de netten kan doen trillen. De zone waar het leer belandt, is die in de rug van de verdedigers. De bal krijgt ook een curve mee waardoor de keeper aarzelt om uit te komen. Het is een kunst die door niemand beter beheerst wordt dan door Kevin De Bruyne of, internationaal gezien, Joshua Kimmich. En op Belgische bodem: door Hugo Siquet. Gelanceerd op het einde van 2020 in een moeilijke context bij Standard, sluit de in Marche-en-Famenne geboren jongeling het seizoen af met zes assists op de teller. Een cijfer dat Mbaye Leye niet ontgaat. De trainer stemt zijn offensieve schema's af op de kwaliteiten van zijn rechtsachter: de viermansverdediging evolueert in balbezit naar drie spelers, met een voorzichtige linksachter Nicolas Gavory en een rechterflank die open ligt voor de rushes van Siquet. Het Standard van de Senegalees speelt in een ruit of in een 3-5-2, zelfs in een asymmetrische 4-4-2 waarin Samuel Bastien op papier de rechterflank bezet maar die eigenlijk open laat voor Siquet. Op die manier steunt de aanval van de Rouches voor een groot deel op de voorzetten van de jonge back. Tijdens de vormpiek van Siquet is het vooral Jackson Muleka die ervan profiteert. Tot de tegenstanders de troef van Standard omzetten in een zwakte: aangezien hij niet zo gerodeerd is in defensieve taken en zichtbaar nog moet trainen op positiespel, wordt de neef van Thierry het favoriete doelwit van de aanvallers van de tegenstander. Ze proberen op zijn flank een overtal te creëren of vragen de bal in zijn rug, die niet altijd goed afgeschermd wordt. En aangezien ook zijn energie grenzen heeft, worden de centers van Siquet schaarser, minder scherp, minder gevaarlijk. De jongeling was de sleutelspeler van een Standard dat naar offensieve inspiratie zocht. Heel snel heeft hij veel gewicht op zijn schouders gekregen, zonder dat hij verdedigend de nodige steun kreeg. Een onevenwicht dat Luka Elsner moet herstellen om de beste versie terug te vinden van de speler met de meest veelbelovende voorzet van het land.