Jo Coppens: "Ondanks het feit dat ik niet speel, voel ik me super bij Cercle Brugge. Dit is intussen mijn vierde seizoen hier, hoewel ik nog altijd 'maar' 21 ben. Ongelooflijk hoe snel het gaat... Cercle Brugge is wat mij betreft de ideale plaats om als jonge keeper rustig te ontwikkelen, in een aangename leef- en werkomgeving.

"Mijn debuut in eerste klasse maakte ik twee jaar geleden, onder Glen De Boeck. Een half seizoen heb ik toen bijna alles gespeeld. Mijn honger is nu des te groter, juist omdat ik weet hoe fantastisch het is om elke week naar een wedstrijd toe te kunnen leven. De eerste maanden nadat Bram Verbist terug zijn plek onder de lat had veroverd, waren heel moeilijk voor mij. Het was de eerste grote ontgoocheling uit mijn voetbalcarrière. Het is goed om jezelf op zo'n moment in vraag te stellen, maar je moet die negatieve gevoelens ook achter je kunnen laten.

"Doordat er met Bob Peeters een nieuwe trainer kwam, kreeg ik terug perspectief. Ik speelde nog niet veel onder hem, maar heb toch het gevoel dat hij in me gelooft. Hij beseft ook dat het bij mij kriebelt wanneer ik zie dat al die andere jonge keepers van mijn generatie kansen krijgen. Ik probeer hier elke dag keihard te werken en dat respecteert hij wel, denk ik. Als ik respect voel, dan wil ik heel ver gaan voor iemand. Krijg ik binnenkort een kans in doel, dan ga ik sowieso tot het uiterste. Ik zou dan bij wijze van spreken liever mijn been breken, dan een goal binnenlaten.

"Bij Cercle is het zo dat de tweede doelman normaal gezien zijn kans krijgt in de beker. Ik speelde de eerste wedstrijd, maar tegen Beerschot stond Bram opnieuw in doel. Dat was wel een opdoffer, want ik wil binnenkort graag nog één keer op het veld staan voor mijn vader. Anderhalf jaar geleden is bij hem ALS ( amyotrofe laterale sclerose, nvdr) vastgesteld. Dat is een zware spierziekte waardoor hij waarschijnlijk niet meer lang te leven heeft. Het is een van de meest onmenselijke ziektes die bestaan: zijn spieren sterven langzaam af, terwijl hij nog bij zijn volle verstand is. Tot het laatste moment zullen zijn zintuigen intact blijven. Hij is amper 50 jaar, maar zit intussen volledig verlamd in een rolstoel en is compleet afhankelijk van derden.

"Ons gezin heeft altijd een sterke band gehad: we delen al onze emoties met elkaar. Hoewel we nu ver van elkaar wonen - ik woon in Zeebrugge en mijn broer en zus studeren in Gent en Hasselt - proberen we elkaar toch ieder weekend te zien. Vroeger gingen mijn ouders naar alle wedstrijden kijken, ook naar de beloftematchen van Cercle. Nu pas besef ik hoeveel moeite ze gedaan hebben om mij en mijn broer en zus altijd te steunen.

"Er wordt mij weleens gezegd: 'Was je niet beter in Genk gebleven?' En dan verwijzen ze naar het succes van Thibaut Courtois. Dat is 'als-denken': daar doe ik niet aan mee. Ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn keuze voor Cercle. Dit is echt een familiale vereniging, op alle niveaus. Zo kreeg ik een paar weken geleden de toestemming om met eigen vervoer naar het stadion van Bergen te komen. Zo kon ik dat weekend meer tijd doorbrengen bij mijn ouders in Zonhoven.

"Mijn grootste droom is dat mijn vader nog één keer naar het stadion kan komen om mij in de goal te zien staan. Daar werk ik elke dag voor, om dat zo snel mogelijk te bereiken. Die man heeft twintig jaar alles voor mij gedaan. Ook al is hij er straks misschien niet meer, dan nog wil ik er alles aan doen om hem fier te maken. Hij en mijn moeder zijn mijn motivatie om het maximum uit mijn carrière te halen."

door bregt vermeulen

Jo Coppens: "Ondanks het feit dat ik niet speel, voel ik me super bij Cercle Brugge. Dit is intussen mijn vierde seizoen hier, hoewel ik nog altijd 'maar' 21 ben. Ongelooflijk hoe snel het gaat... Cercle Brugge is wat mij betreft de ideale plaats om als jonge keeper rustig te ontwikkelen, in een aangename leef- en werkomgeving. "Mijn debuut in eerste klasse maakte ik twee jaar geleden, onder Glen De Boeck. Een half seizoen heb ik toen bijna alles gespeeld. Mijn honger is nu des te groter, juist omdat ik weet hoe fantastisch het is om elke week naar een wedstrijd toe te kunnen leven. De eerste maanden nadat Bram Verbist terug zijn plek onder de lat had veroverd, waren heel moeilijk voor mij. Het was de eerste grote ontgoocheling uit mijn voetbalcarrière. Het is goed om jezelf op zo'n moment in vraag te stellen, maar je moet die negatieve gevoelens ook achter je kunnen laten. "Doordat er met Bob Peeters een nieuwe trainer kwam, kreeg ik terug perspectief. Ik speelde nog niet veel onder hem, maar heb toch het gevoel dat hij in me gelooft. Hij beseft ook dat het bij mij kriebelt wanneer ik zie dat al die andere jonge keepers van mijn generatie kansen krijgen. Ik probeer hier elke dag keihard te werken en dat respecteert hij wel, denk ik. Als ik respect voel, dan wil ik heel ver gaan voor iemand. Krijg ik binnenkort een kans in doel, dan ga ik sowieso tot het uiterste. Ik zou dan bij wijze van spreken liever mijn been breken, dan een goal binnenlaten. "Bij Cercle is het zo dat de tweede doelman normaal gezien zijn kans krijgt in de beker. Ik speelde de eerste wedstrijd, maar tegen Beerschot stond Bram opnieuw in doel. Dat was wel een opdoffer, want ik wil binnenkort graag nog één keer op het veld staan voor mijn vader. Anderhalf jaar geleden is bij hem ALS ( amyotrofe laterale sclerose, nvdr) vastgesteld. Dat is een zware spierziekte waardoor hij waarschijnlijk niet meer lang te leven heeft. Het is een van de meest onmenselijke ziektes die bestaan: zijn spieren sterven langzaam af, terwijl hij nog bij zijn volle verstand is. Tot het laatste moment zullen zijn zintuigen intact blijven. Hij is amper 50 jaar, maar zit intussen volledig verlamd in een rolstoel en is compleet afhankelijk van derden. "Ons gezin heeft altijd een sterke band gehad: we delen al onze emoties met elkaar. Hoewel we nu ver van elkaar wonen - ik woon in Zeebrugge en mijn broer en zus studeren in Gent en Hasselt - proberen we elkaar toch ieder weekend te zien. Vroeger gingen mijn ouders naar alle wedstrijden kijken, ook naar de beloftematchen van Cercle. Nu pas besef ik hoeveel moeite ze gedaan hebben om mij en mijn broer en zus altijd te steunen. "Er wordt mij weleens gezegd: 'Was je niet beter in Genk gebleven?' En dan verwijzen ze naar het succes van Thibaut Courtois. Dat is 'als-denken': daar doe ik niet aan mee. Ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn keuze voor Cercle. Dit is echt een familiale vereniging, op alle niveaus. Zo kreeg ik een paar weken geleden de toestemming om met eigen vervoer naar het stadion van Bergen te komen. Zo kon ik dat weekend meer tijd doorbrengen bij mijn ouders in Zonhoven. "Mijn grootste droom is dat mijn vader nog één keer naar het stadion kan komen om mij in de goal te zien staan. Daar werk ik elke dag voor, om dat zo snel mogelijk te bereiken. Die man heeft twintig jaar alles voor mij gedaan. Ook al is hij er straks misschien niet meer, dan nog wil ik er alles aan doen om hem fier te maken. Hij en mijn moeder zijn mijn motivatie om het maximum uit mijn carrière te halen." door bregt vermeulen