Elke maandag wordt op Staaien het voorbije weekend geëvalueerd. Dan zitten trainer Thomas Caers en sportief manager Guy Mangelschots samen met het drietal dat het clubsecretariaat bevolkt : algemeen coördinatrice Anja Verweyen, commercieel manager Geert Smets en logistiek verantwoordelijke Wim Vanweerts. De maandagochtend na de nederlaag op Zulte Waregem waren Caers en Mangelschots er niet bij. Caers, diep ontgoocheld na het nieuwe verlies, zat op zijn eigen verzoek bij voorzitter Roland Duchâtelet op diens kantoor in Tessenderlo. Mangelschots verbleef in Boedapest waar hij 's avonds een wedstrijd van FC Újpest bijwoonde, de Hongaarse club waarmee STVV samenwerkt.
...

Elke maandag wordt op Staaien het voorbije weekend geëvalueerd. Dan zitten trainer Thomas Caers en sportief manager Guy Mangelschots samen met het drietal dat het clubsecretariaat bevolkt : algemeen coördinatrice Anja Verweyen, commercieel manager Geert Smets en logistiek verantwoordelijke Wim Vanweerts. De maandagochtend na de nederlaag op Zulte Waregem waren Caers en Mangelschots er niet bij. Caers, diep ontgoocheld na het nieuwe verlies, zat op zijn eigen verzoek bij voorzitter Roland Duchâtelet op diens kantoor in Tessenderlo. Mangelschots verbleef in Boedapest waar hij 's avonds een wedstrijd van FC Újpest bijwoonde, de Hongaarse club waarmee STVV samenwerkt. Toen Caers dinsdagmiddag zijn functie als trainer neerlegde, had dat veel te maken met wat op maandag tijdens zijn afwezigheid op het secretariaat was gebeurd. Op initiatief van Verweyen was Smets een aantal spelers beginnen opbellen met de vraag of de groep nog achter de trainer stond. Minder dan 24 uur na de zoveelste nederlaag lagen de reacties voor de hand. Ook spelers die geen probleem hadden met Caers, moesten toegeven dat sommigen het vertrouwen wél kwijt waren. Toen Duchâtelet, die naar eigen zeggen niet op de hoogte was geweest van het initiatief, dit 's namiddags vernam, lichtte hij Caers zelf telefonisch in. Na nog een eigen telefoonronde nam Caers de volgende middag zijn beslissing. Toen ze bekend raakte, heette het eerst dat de spelers zelf met hun onvrede op het secretariaat waren langsgelopen : een onhandige poging om de verantwoordelijkheid helemaal in hun schoenen te schuiven. Zij pikten dit niet, waardoor de club gedwongen was publiekelijk recht te zetten dat alles op haar eigen vraag was gebeurd. Ondanks die correctie was het kwaad geschied : bij de fans waren de spelers kop van Jut. Vooral aanvoerder Peter Delorge moest het ontgelden op het clubforum, ook al betuigde hij de opgestapte trainer zijn loyauteit. Wat Verweyen en Smets heeft bezield, toevallig of niet in afwezigheid van de enige twee beleidsverantwoordelijken met voetbalverstand, is niet geheel duidelijk. "Zeer verdacht", maar ook "dommigheid" en "amateurisme" zijn enkele van de gehoorde reacties. Algemeen wordt toch vooral aangenomen dat het een uit de hand gelopen paniekreactie betrof na zwaar 3-0- verlies één week voor het duel met hekkensluiter Lierse. Dat daarmee het deksel van de doos van Pandora ging en de positie van de trainer onomkeerbaar werd ondergraven, zouden de betrokkenen niet juist hebben ingeschat. Daartegenover staat echter dat Duchâtelet níet vindt dat zij hun bevoegdheid te buiten zijn gegaan. Waarmee toch ook de vraag rijst of Mangelschots maandag al - vóór Caers' beslissing - niet om een andere reden in Boedapest zat. Tweeënhalf jaar nadat tabula rasa werd gemaakt op Staaien en Marc Wilmots een noodlottige carte blanche kreeg, lijkt Duchâtelet er nog altijd niet in geslaagd te zijn een structuur neer te zetten die wél werkt. Zo kort is de afstand tussen spelers en secretariaat, dat ze er om de haverklap op de stoep staan met hun gejammer. Naar de bank verwezen, aanvoerdersband moeten inleveren, niet mogen invallen of niet op je beste positie staan en geen uitleg krijgen : één adres. En nooit iemand die hen op hun nummer zet. Een bestuur is er niet, een sterke dagelijkse leiding evenmin. Duchâtelet is een voorzitter/politicus/bedrijfsleider die gemakkelijk delegeert en zich weinig laat zien, de coördinatrice een vrouw die zich moeilijk in de kleedkamer kan vertonen, en Smets niet bevoegd om spelers tot de orde te roepen. Mangelschots is de enige buffer, maar het clubmonument heeft het zo stilaan wel gehad. Waarnemers wijzen erop dat voor de derde keer op rij (Wilmots, Herman Vermeulen, Caers) de spelers hun trainer ten val brengen. Caers zou al veel vroeger op rugdekking van bovenaf hebben gerekend nadat hij zelf hardleerse jongens meer dan eens stevig had aangepakt. Het gebeurde niet. Hier en daar wordt hem nu een te hautaine omgang met zijn groep verweten : hij de universitair gediplomeerde trainer, zij simpele voetballers die de boodschap maar niet begrepen. Anderzijds valt te horen dat hij zijn spelers steeds om hun mening vroeg en die mening ook ernstig nam. Zeker is dat Caers geen hoge pet meer op had van hun beroepsernst. Twee dagen voor zijn zwanenzang tegen Zulte Waregem vroeg hij zijn basiskern welke sterke en zwakke punten ze bij hun volgende tegenstander hadden gezien tijdens het UEFA Cup-duel tegen Sparta Praag. Bleken er maar enkelen te kunnen antwoorden : van de rest hadden sommigen liever naar Tottenham-Club Brugge gekeken, anderen naar Big Brother, of ze wisten van geen voetbal op tv, en één moest bekennen dat hij al zappend in zijn zetel in slaap was gevallen. Dat hierover, uit de kleedkamer, zou zijn gelekt naar het clubforum, betekende een diepe kras in zijn vertrouwen. Caers liet, in eerdere analyses, niet na te wijzen op een schrijnend gebrek aan persoonlijkheid in de Truiense selectie. Kwalitatief was er goed ingekocht, maar stuk voor stuk stille en introverte karakters. Alleen Marc Hendrikx en Rocky Peeters heten voortrekkers te zijn, maar Hendrikx dan vooral in zijn gedrag, want ook hij is geen roeper, niet iemand die zich kwaad maakt op ploegmaats, wat Peeters normaal wel doet, ware het niet dat hij met een blessure en de moeilijke zwangerschap van zijn vrouw andere zorgen aan zijn hoofd had de laatste tijd. In díe vaststelling - gebrek aan persoonlijkheid - heeft Caers steeds de verklaring voor de wanprestaties in de uitwedstrijden gezocht. Na uitstekende thuismatchen tegen de toppers Anderlecht, RC Genk en Club Brugge - met telkens uitzicht op minstens een verdiend gelijkspel - en overwinningen tegen Beerschot en Lokeren, bakte de ploeg er op verplaatsing telkens niks van. Verlamd door stress en angst, meende Caers, die dit wetenschappelijk dacht te kunnen verklaren vanuit de persoonlijkheidsstructuur van de spelers, die hij helemaal had laten doorlichten, tot hun I.Q. toe. Zó weinig persoonlijkheid heet er nu te zijn, dat zelfs de mindere goden in de groep in staat blijken te zijn geweest de trainer tot aftreden te dwingen. Bij de meeste belangrijke basisspelers, Hendrikx op kop, heeft dat geleid tot flink wat ongenoegen. Cruciaal nu is hoe erg het onderlinge vertrouwen in de groep is geschaad. Afspraak zaterdag op Standard. Een uitwedstrijd. JAN HAUSPIE