Een reden om uitbundig te zijn was er niet, vond François De Keersmacker afgelopen zaterdag nadat hij tot bondsvoorzitter werd herkozen. Maar hij straalde wel. Ook al bleek bij zijn nipte overwinning dat hij niet de steun had van alle leden van het amateurvoetbal, een signaal waar je conclusies uit moet trekken. En ook al nam Marc Coucke ontslag als lid van het Uitvoerend Comité en zorgde de uitslag voor zoveel beroering en woede dat de sfeer van sereniteit waaraan de voetbalbond na de turbulentie van de voorbije maanden nood heeft heel ver weg is. Het leek van De Keersmaecker af te glijden. Hij, die eerder had geweigerd om enige verantwoordelijkheid te dragen bij het financieel wanbeleid onder Steven Martens, was de afgelopen weken uitsluitend bezig met zichzelf, met de verlenging van zijn mandaat. Een project ...

Een reden om uitbundig te zijn was er niet, vond François De Keersmacker afgelopen zaterdag nadat hij tot bondsvoorzitter werd herkozen. Maar hij straalde wel. Ook al bleek bij zijn nipte overwinning dat hij niet de steun had van alle leden van het amateurvoetbal, een signaal waar je conclusies uit moet trekken. En ook al nam Marc Coucke ontslag als lid van het Uitvoerend Comité en zorgde de uitslag voor zoveel beroering en woede dat de sfeer van sereniteit waaraan de voetbalbond na de turbulentie van de voorbije maanden nood heeft heel ver weg is. Het leek van De Keersmaecker af te glijden. Hij, die eerder had geweigerd om enige verantwoordelijkheid te dragen bij het financieel wanbeleid onder Steven Martens, was de afgelopen weken uitsluitend bezig met zichzelf, met de verlenging van zijn mandaat. Een project voor de toekomst? Dat was er niet. Het moet heerlijk toeven zijn aan de top van de voetbalbond. Ooit werden er in de periode onder Jan Peeters ingrijpende hervormingen voorgesteld, maar Peeters liet meteen weten dat hij niet zou opstappen als die plannen zouden worden afgeketst. Het tragische in de voorzittersverkiezingen is dat het niet gaat om het voetbal of om competentie, maar om het ego, om de macht, om lobbywerk. Veel redenen had De Keersmaecker om op te stappen, het had zelfs allemaal mooi verpakt kunnen worden en het zou zelfs blijk hebben gegeven van moed. Maar in plaats daarvan klampt hij zich met alle middelen vast aan zijn positie en liet zaterdag horen dat er een aantal brokken gelijmd moeten worden. Hoe dat in een klimaat van wantrouwen moet, is onduidelijk, hoe De Keersmaecker de puinhoop die werd aangericht gaat opkuisen, is dat evenzeer. Het nu uitgelekte gegeven dat er voor scoutingsopdrachten nog altijd met geld werd gegooid, is verbijsterend. Voor de bondsvoorzitter lijkt dat niet meer dan een voetnoot. Het moet zijn dat macht mensen zo'n kick geeft dat ze ieder gevoel voor realiteit verliezen. De treurmars rond Sepp Blatter is daar het meest schrijnende voorbeeld van. De al jaren onder vuur liggende Zwitser reisde als een soort vredesapostel de wereld rond en verkondigde overal zijn boodschap, terwijl hij met veel egard werd behandeld en resideerde in buitenissig dure hotels. Toen de FIFA terechtkwam in een draaikolk van corruptie kroop hij in de rol van slachtoffer. Pas toen de wereldvoetbalbond verpletterd werd onder de beschuldigingen en de verdachtmakingen aan zijn adres zich opstapelden nam hij, met de rug tegen de muur, ontslag. Maar intussen blijft Blatter wel aan tot december. En als het aan hem ligt, mag het best wat langer. Afscheid nemen, het is ook in het voetbal moeilijk als je een toppositie bekleedt. Het gaat telkens weer om lijfsbehoud. In dit land was Eddy Wauters 42 jaar lang voorzitter van Antwerp. Met het hem eigen cynisme zei hij geregeld plaats te willen maken voor iemand anders, maar toen ze hem dan effectief op een zijspoor rangeerden vocht Wauters als een leeuw om aan te blijven. Roger Vanden Stock, de meest bezadigde van alle voorzitters, kondigde al een paar keer aan bij Anderlecht een stap opzij te willen zetten, maar intussen nam hij er ook het voorzitterschap van de Pro League bij. En het legertje zakenmensen die voorzitter worden van een voetbalclub groeit. Ze genieten van de aandacht. Is het ook dat wat Roland Duchâtelet bij Standard vier jaar lang in het zadel hield? Hij werd fysiek bedreigd en belaagd door misnoegde supporters, raakte haast getraumatiseerd, maar dacht er niet aan de handdoek in de ring te gooien. Tot vorige week. De missie van Duchâtelet bij Standard was gedoemd om te mislukken. Hij koos de verkeerde vereniging want Standard is een op emotie drijvende vulkaan. Dat Duchâtelet zich niet liet adviseren door echte voetbalmensen en zichzelf op dat vlak ongetwijfeld wat overschatte, is een fout die wel meer zakenmensen die zich in het voetbal gooien maken. Roland Duchâtelet wil nu even van het Belgisch voetbaltoneel verdwijnen. Dat is verstandig. Maar of hij het écht kan zal nog moeten blijken. DOOR JACQUES SYSHet moet heerlijk toeven zijn aan de top van de voetbalbond.