We zeiden soms goeie dingen, we zeiden soms minder goeie dingen en vaak zeiden we helemaal niks over hem. En het ergste is dat het niet eens was om hem te mishagen. Van de wereld van vroeger onthoudt Timothy Castagne ongetwijfeld zowel de anonimiteit waarin hij tot voor kort verkeerde als de volle stadions. Het is de ultieme paradox van deze man in de schaduw, die in de spotlights kwam te staan in dit seizoen zonder opwinding. Maar hij is vastbesloten om er te blijven.
...

We zeiden soms goeie dingen, we zeiden soms minder goeie dingen en vaak zeiden we helemaal niks over hem. En het ergste is dat het niet eens was om hem te mishagen. Van de wereld van vroeger onthoudt Timothy Castagne ongetwijfeld zowel de anonimiteit waarin hij tot voor kort verkeerde als de volle stadions. Het is de ultieme paradox van deze man in de schaduw, die in de spotlights kwam te staan in dit seizoen zonder opwinding. Maar hij is vastbesloten om er te blijven. Wat dit seizoen vooral opviel is je supersnelle aanpassing. Tien dagen na je transfer in september was je titularis in je eerste Premier Leaguewedstrijd en maakte je meteen je eerste doelpunt. In je tweede match gaf je je eerste assist. In je derde wedstrijd gaven jullie het Manchester City van Kevin De Bruyne en Pep Guardiola een pandoering (2-5, op 27 september). Hoe heb jij die eerste weken beleefd? Timothy Castagne: 'Goh, ik denk dat dat normaal is wanneer je in een nieuwe club komt. Je hebt altijd zo'n periode van euforie. Je bent nieuw, je bent vrij, je ontdekt veel nieuwe dingen en op het veld lijkt alles plots heel eenvoudig. Dat is de charme van het nieuwe. In mijn geval moet ik zeggen dat ik in een goed draaiend team terechtkwam en dat ik direct het vertrouwen kreeg. Ik voelde me dus meteen als een vis in het water.' Die vrijheid waar je het over hebt, ontbrak jou die soms in Italië, onder Gian Piero Gasperini, een trainer die de reputatie heeft erg streng te zijn? Castagne: 'Laten we zeggen dat als je daar de bal verloor, je wel wat zou te horen gekregen hebben... ( stilte) En ik heb het nooit fijn gevonden dat ze op mij staan te schreeuwen. Hier is alles veel meer cool. Als je eens een misser begaat, zullen ze je net aanmoedigen en zeggen dat je aan de volgende actie moet denken. Brendan Rogers is veel rustiger. Met hem kun je praten, hij luistert naar onze mening, er is discussie mogelijk. Dat is een methode die beter past bij mijn karakter. Van nature ben ik iemand die zich duizend vragen stelt, dus ik moet niet afgekraakt worden als ik iets 'verkeerd' doe. Trouwens, zelfs als ik objectief gezien een goeie match heb gespeeld, vraag ik me altijd af wat ik beter had kunnen doen.'Is Gian Piero Gasperini een van de redenen waarom je weggegaan bent bij Atalanta? Castagne: 'Ik ga het anders voorstellen. Ik ben daar drie jaar gebleven en dat was echt een mooie ervaring. En misschien ligt het ook wat aan mij en moet ik leren om wat zekerder van mezelf te zijn. Maar het is waar dat de methode van Gian Piero Gasperini me niet altijd beviel. Het is een coach die zich heel erg opwindt tijdens een wedstrijd en die zich soms met moeite onder controle heeft. Natuurlijk zijn er veel spelers die daar geen enkel probleem mee hebben. En ook met mij leverde dat wel resultaten op. Ik onthoud dus vooral positieve dingen van deze ervaring in Italië, maar ik denk ook dat ik er nooit aan honderd procent heb gepresteerd, net wegens die manier van werken. Nu goed, ik ben naar Italië gegaan om te groeien en dat is me gelukt. Ik heb daar naam gemaakt. Ik zou wel gek zijn om nu na te trappen. Ik zeg gewoon dat ik, om aan het maximum van mijn capaciteiten te komen, een andere aanpak nodig heb dan die van Gasperini.' Hij heeft je vast niet gespaard na die misser tegen Nederland, die tijdens je tweede wedstrijd met de Rode Duivels tot de gelijkmaker van Danjuma leidde (1-1, op 16 oktober 2018). Hoe ga je mentaal om met zo'n moment? Castagne: 'Dat is uiteraard lastig. Op dat ogenblik moet je je alleen maar inprenten dat je je moet proberen te herpakken. Want als ik tijdens de wedstrijd door die blunder het hoofd laat hangen en plots schrik krijg voor alles wat nog gaat volgen, dan weet ik dat het een verschrikkelijke match gaat worden. En dan zullen de mensen mij afschrijven en zeggen dat ik geen plaats verdien bij de Rode Duivels. Aan zulke dingen moet je op het moment zelf denken en ik denk dat je zulke gedachten alleen kunt verjagen met de ervaring. Ik weet niet hoe ik zou gereageerd hebben mocht zoiets me op mijn achttiende of negentiende overkomen zijn. Misschien zou ik dan gekraakt zijn zoals anderen. Maar ik heb me er kunnen overheen zetten. Dat maakt niet dat mijn fout vergeten is - we praten er nu tenslotte weer over - maar ik heb meteen daarna mijn spel kunnen voortzetten: offensieve bijdragen leveren en verdedigen zoals ik het gedaan heb. Het is op zulke momenten dat sommigen zullen zeggen: ja, mentaal staat hij er wel. Daar ben ik trots op. Op die wedstrijd. Op die evolutie in mezelf.' In België waren er zelden zoveel opties voor de rechtsbackpositie als vandaag. Gaande van Jelle Bataille of Alessio Castro Montes uit de Pro League tot uiteraard jij en Thomas Meunier die een niveau hoger spelen. Denk je dat je nu tot de spelers behoort die jongere spelers als een voorbeeld zien voor de evolutie op die positie? Castagne: 'Het moderne voetbal geeft nieuw leven aan onze positie, dat geloof ik wel. Een back die offensief niks kan bijdragen, zal vandaag geen titularis zijn. Daardoor worden jongeren gepusht om, naast hun verdedigende taak, te leren aanvallen. Dat is een rijkdom voor die vleugelpositie, maar het is ook een verrijking voor het voetbal.' In Italië werd je geregeld van rechts naar links verplaatst. Nu Roberto Martínez zo weinig oplossingen heeft voor zijn linkerflank, hebben we de indruk dat als het EK morgen zou beginnen, jij de eerste keuze zou zijn voor die positie. Is dat een probleem voor jou? Castagne: 'Helemaal niet. Wat mij in Italië stoorde, was dat mijn polyvalentie een mes was dat aan twee kanten sneed. Er zijn momenten dat je als speler behoefte hebt aan wat routine en ritme. De ene keer op links spelen, dan weer op rechts, dan een keer op de bank zitten, dat was niet ideaal voor het vertrouwen. Maar uiteindelijk is dat ook niet slecht gegaan. Het was zeker geen slechte ervaring. Bovendien ben ik daardoor vandaag een kandidaat voor de linkerflank van de nationale ploeg. En van zodra ik de ploeg iets kan bijbrengen, is alles goed voor mij. Dat heb je een tijdje geleden nog kunnen zien tegen Engeland op Wembley ( 2-1, op 11 oktober, nvdr), waar ik een goede wedstrijd heb gespeeld op die positie. De bondscoach weet dat, het is nu aan hem om keuzes te maken.' Er werd nooit zoveel over loopacties met hoge intensiteit gesproken als de voorbije jaren. Dat soort voetbal, dat van de Gegenpressing, lijkt meer dan ooit een kans te zijn voor jou. Het lijkt ons een soort voetbal dat jou bevalt en dat je beter maakt. Heb je ook de indruk dat je echt een speler bent die goed past bij zijn tijd? Castagne: 'Ik denk dat de evolutie van het voetbal in zekere zin in het verlengde ligt van mijn spel. Ook al geldt dat natuurlijk ook andersom, zonder dat ik me daar zelfs bewust van ben. In feite denk ik dat ik het geluk heb dat ik een spelstijl heb die momenteel bij veel clubs in de smaak valt. Dat is de reden waarom ik in 2017 voor Atalanta gekozen heb en vorig jaar voor Leicester. Dat zijn ploegen die overeenkomen met mijn speelstijl. Ik vind het prettig dat het in die richting evolueert. Het is een voetbal dat naar voren gaat, speels, aanvallend en agressief. Ook voor de supporters is dat mooier dan een wedstrijd bijwonen met twee ploegen die met elf spelers in blok achterin blijven hangen.' Zou je daaruit dan kunnen besluiten dat jij tien jaar geleden een minder gegeerde speler zou geweest zijn? Castagne: 'Dat is mogelijk. Maar waren er tien jaar geleden geen backs die mee naar voren trokken zoals wij nu? Natuurlijk waren die er wel, maar het staat inderdaad vast dat er veel minder van waren. Nogmaals: ik denk dat ik mij heel goed heb aangepast aan het huidige voetbal, maar ik denk ook dat men dit voetbal nu modern noemt omdat het zich voortdurend ook aanpast aan de spelers. En die ontwikkelen verschillende kwaliteiten in functie van de ploegen.' Het schijnt nochtans dat jij een broertje dood hebt aan lopen. Is er iets dat meer frustrerend is dan zestig meter naar voren lopen en dan niet opgemerkt worden door een ploegmaat? Castagne: 'En dan rechtsomkeer moeten maken... ( lacht) Neen, uiteraard, als ik een loopactie maak die ruimte creëert voor een ploegmaat zonder dat ik daar zelf rechtstreeks van profiteer, dan ben ik ook tevreden. Wat vooral frustrerend is, dat is een loopactie maken en dan een medespeler een verkeerde keuze zien maken. Vanop veertig meter schieten, of zo. Maar in het voetbal is het nu eenmaal zo dat je niet altijd de bal kunt krijgen. Als ik mij aanbied door een loopactie, dan weet ik heel goed dat het tevergeefs kan zijn. Maar als je zo denkt, dan doe je geen enkele moeite meer. En dan krijg je nooit doelrijpe kansen voorgeschoteld.' Als je begint te lopen, heb je in je hoofd dan altijd de zekerheid dat je ook nog terug zult geraken? Castagne: 'Ja, maar eigenlijk stel ik me die vraag niet. Gelukkig is het op ons niveau niet de bedoeling om te gaan rekenen. Voor mij is het duidelijk: als je naar voren loopt, weet je dat je ook moet terugkeren. En in het slechtste geval, als je de benen niet meer hebt, kom je terug op wilskracht. Dus als je echt steendood zit en niks meer in de benen hebt, dan begin je er natuurlijk niet aan. Maar dat overkomt mij eerlijk gezegd nooit.' Loop je meer sinds je in Engeland speelt? Castagne: 'Neen, ik denk ongeveer evenveel als in Italië. Dat hangt ook wat af van de tactiek in de ene wedstrijd tegenover de andere. Maar normaal gezien loop ik net als in Italië circa 11,5 tot 12 kilometer per match. Dat is niet zoveel meer als anderen, maar waar ik wel vaak hoog in de lijstjes sta, dat is dus inderdaad bij de sprints met hoge intensiteit. Een speler als Youri Tielemans bijvoorbeeld, zal meer lopen dan ik in een wedstrijd. Maar het zijn vaak heel verschillende inspanningen die ze van ons vragen, in functie van onze positie. Hij zal nooit echt stoppen met lopen, maar hij zal ook minder sprintjes trekken.' De afwezigheid van Eden Hazard, Axel Witsel en Romelu Lukaku bij de komende interlandbreak - en wie weet ook op het EK wat die eerste twee betreft - heeft misschien tot gevolg dat de volgende generatie wat sneller dan verwacht zijn verantwoordelijkheid moet nemen bij de Rode Duivels. Is dat iets waar je mee bezig bent? Castagne: 'Ik denk niet dat het meteen mijn rol is om een leider te zijn. Ik ben geen Vincent Kompany, ik heb niet die natuurlijke présence die sommigen hebben. Dat is meer iets voor Youri, al is die jonger dan ik. Hij is erg volwassen in dat soort dingen, hij is altijd een leidersfiguur geweest in alle ploegen waarin hij gespeeld heeft. Ik ben niet zozeer iemand die voor de groep zal spreken, eerder iemand die alles geeft op het veld of tactisch iets zal bijbrengen. Ik neem mezelf voor om vooral een voorbeeld te zijn op het veld, meer dan in de kleedkamer. Maar ik kan ook wel een woordje meespreken, ik voel me meer en meer op mijn gemak binnen de groep. En als er een probleem is, wil ik daar altijd over praten, maar dan liefst in een kleine groep. Dat is gewoon mijn persoonlijkheid, denk ik.' Het feuilleton rond Eden Hazard, dat België al maanden in de ban houdt, heeft misschien net zijn opknoping gekregen wat betreft zijn deelname aan het EK. Welk effect zou zijn afwezigheid volgens jou op de groep hebben? Castagne: 'Wat ik daar op kan zeggen, is dat het gevoel dat in mij de overhand neemt, medeleven is. Want Eden is iemand die zot is van voetbal. Als hij een bal heeft, lacht hij altijd. Als ik me dan voorstel hoeveel moeite hij doet om terug te keren en dan telkens hervalt, dan doet me dat veel verdriet in zijn plaats. Echt, ik heb daar pijn aan het hart van.' Jij daarentegen beleeft momenteel misschien wel de mooiste jaren uit je voetballeven. Smaakt het evenwel niet een beetje bitter dat je die ongelooflijke momenten, waarvoor je je altijd hebt ingezet, nu net moet beleven te midden van deze gezondheidscrisis? Castagne: 'Ik ben voetballer, dus ik ben geprivilegieerd. Ik kan dus zeker niet beweren dat mijn droom wordt afgepakt. Maar het klopt natuurlijk dat mijn eerste goal in de Premier League maken in een leeg stadion nooit dezelfde herinneringen zal oproepen als normaal. Wanneer ik voordien aan een bepaald moment in mijn carrière dacht, dan zag ik supporters, een massa mensen, ambiance... Sinds een jaar bestaat dat niet meer, maar er komen wel herinneringen bij. Dat is misschien nog het meest bizarre, beseffen dat het op een bepaalde manier een gewoonte aan het worden is.' Is er minder druk zonder publiek? Castagne: 'Dat zou ik niet zeggen. De beleving is wel minder intens. Want als je een tackel uitvoert na een spurt van zestig meter, dan krijg je daar normaal gezien veel gejuich van het publiek voor terug. Ik wil niet zeggen dat zoiets je dan vleugels geeft, maar het is wel een sfeer die eigen is aan een voetbalstadion en dat is magisch. Dat is er nu niet meer en ik vind wel dat je dat merkt aan het ritme van de matchen. Je voelt dat alles net iets minder snel gaat.'