Succes werkt niet altijd verbindend. Maar soms verblindend. Voetballers willen zichzelf bij al te veel lof weleens overschatten, de collectiviteit brokkelt af, het individualisme neemt de bovenhand op het ploegbelang. Het hoort bij de groei van een voetbalclub om daarmee om te gaan.

Toen Francky Dury vorig seizoen trainer werd van AA Gent, trof hij een kleedkamer aan die niet in dezelfde richting dacht. De successen onder Michel Preud'homme hadden bij sommige spelers ieder gevoel voor realiteit weggenomen. Het groeide zo uit de hand dat bepaalde voetballers weigerden om in te vallen. Dury had het niet gemakkelijk om de wolk van euforie die rond de club hing weg te blazen. Hij leek daarin te slagen, tot AA Gent in play-off 1 over zichzelf struikelde. Toen pas bleek dat het nooit echt had geklikt tussen de groep en de trainer, die kennelijk te veel regels had ingevoerd.

Van Trond Sollied is het bekend dat hij niet van regels houdt en dat hij nog minder spelers in een dwangbuis stopt. Hij concentreert zich uitsluitend op het voetbal en oordeelt over dat wat hij op het veld ziet. In zijn derde Gentse ambtsperiode zette Sollied de ploeg meteen naar zijn hand. Binnen zijn filosofie komt het er telkens weer op aan om spelers te leren hoe ze samen moeten voetballen, om hen een houvast te bieden, om hen via zijn memorabele shadowgames bij te brengen hoe ze snel een situatie kunnen herkennen. Het repetitieve karakter van zijn oefenstof zorgt er niet echt voor dat iedereen laaiend enthousiast komt trainen.

Anders is het in een wedstrijd. Steeds meer legt Sollied het accent op het offensieve, tegendoelpunten worden als het ware ingecalculeerd. En in het middenveld is er telkens weer sprake van hetzelfde evenwicht: een controlerende middenvelder die het spel kan sturen ( Bernd Thijs), een loper ( Jesper Jørgensen) en een technicus ( Tim Smolders).

Zo groeide AA Gent stap voor stap. Het slaagde er maar vier keer in achteraan de nul te houden, maar compenseerde dat door de hoogste productiviteit van eerste klasse. En steeds meer werd de afgelopen weken het wierookvat boven de Buffalo's uitgeschud. Dat er achteraan op de flanken mankementen waren, dat leek door het systeem te worden gecamoufleerd. Duidelijk werd nog maar eens dat Trond Sollied spelers beter maakt. Christian Brüls, in september bij Westerlo weggeplukt, was daar het zoveelste voorbeeld van. Hij groeide uit tot de bezieler van AA Gent. Geen club trouwens die vorige zomer bij Westerlo interesse toonde voor Brüls.

Afgelopen zaterdag kon AA Gent naast Anderlecht komen als het van Beerschot won. Maar helemaal niets viel er van het spel van de afgelopen weken te zien. Er werd te veel met de bal gelopen, er waren op het eerste kwartier na geen vloeiende combinaties en er werd vooral te veel geprobeerd om het met solonummers te forceren. Vooral Christian Brüls, in wiens spel op zich al veel individuele acties zitten, deed dat zo vaak dat het zelfs het publiek irriteerde. De indruk ontstond dat sommigen vooral op zoek waren naar persoonlijk succes.

Trond Sollied stapte daar achteraf op de persconferentie overheen. Hij weet dat het allemaal bij de Gentse groeipijnen hoort. Net zoals zijn ploeg ook moet leren haar wil door te drukken tegen een tegenstander die iedere ruimte afsnijdt. Beerschot deed dat naar best vermogen, maar het haalde daarbij op een irritante manier ieder tempo uit de wedstrijd, ook al omdat er nogal wat spelers bij overtredingen theatraal op de grond gingen liggen.

De 0-1-nederlaag tegen Beerschot doet niets af van het goede voetbal dat AA Gent dit seizoen brengt. Het moet zich tijdens de komende transferperiode verder versterken. De flankverdedigers zorgen voor te weinig offensieve dreiging en over een pure killer beschikken de Buffalo's (39 goals verdeeld over 13 spelers) ook niet.

Maar in wezen zit deze ploeg nog in een leerproces. Niemand die het meer benadrukt dan Trond Sollied. Eenvoud in het spel is daarbij zijn credo. Die bleef tegen Beerschot achterwege.

DOOR JACQUES SYS

Soms werkt succes verblindend.

Succes werkt niet altijd verbindend. Maar soms verblindend. Voetballers willen zichzelf bij al te veel lof weleens overschatten, de collectiviteit brokkelt af, het individualisme neemt de bovenhand op het ploegbelang. Het hoort bij de groei van een voetbalclub om daarmee om te gaan. Toen Francky Dury vorig seizoen trainer werd van AA Gent, trof hij een kleedkamer aan die niet in dezelfde richting dacht. De successen onder Michel Preud'homme hadden bij sommige spelers ieder gevoel voor realiteit weggenomen. Het groeide zo uit de hand dat bepaalde voetballers weigerden om in te vallen. Dury had het niet gemakkelijk om de wolk van euforie die rond de club hing weg te blazen. Hij leek daarin te slagen, tot AA Gent in play-off 1 over zichzelf struikelde. Toen pas bleek dat het nooit echt had geklikt tussen de groep en de trainer, die kennelijk te veel regels had ingevoerd. Van Trond Sollied is het bekend dat hij niet van regels houdt en dat hij nog minder spelers in een dwangbuis stopt. Hij concentreert zich uitsluitend op het voetbal en oordeelt over dat wat hij op het veld ziet. In zijn derde Gentse ambtsperiode zette Sollied de ploeg meteen naar zijn hand. Binnen zijn filosofie komt het er telkens weer op aan om spelers te leren hoe ze samen moeten voetballen, om hen een houvast te bieden, om hen via zijn memorabele shadowgames bij te brengen hoe ze snel een situatie kunnen herkennen. Het repetitieve karakter van zijn oefenstof zorgt er niet echt voor dat iedereen laaiend enthousiast komt trainen. Anders is het in een wedstrijd. Steeds meer legt Sollied het accent op het offensieve, tegendoelpunten worden als het ware ingecalculeerd. En in het middenveld is er telkens weer sprake van hetzelfde evenwicht: een controlerende middenvelder die het spel kan sturen ( Bernd Thijs), een loper ( Jesper Jørgensen) en een technicus ( Tim Smolders). Zo groeide AA Gent stap voor stap. Het slaagde er maar vier keer in achteraan de nul te houden, maar compenseerde dat door de hoogste productiviteit van eerste klasse. En steeds meer werd de afgelopen weken het wierookvat boven de Buffalo's uitgeschud. Dat er achteraan op de flanken mankementen waren, dat leek door het systeem te worden gecamoufleerd. Duidelijk werd nog maar eens dat Trond Sollied spelers beter maakt. Christian Brüls, in september bij Westerlo weggeplukt, was daar het zoveelste voorbeeld van. Hij groeide uit tot de bezieler van AA Gent. Geen club trouwens die vorige zomer bij Westerlo interesse toonde voor Brüls. Afgelopen zaterdag kon AA Gent naast Anderlecht komen als het van Beerschot won. Maar helemaal niets viel er van het spel van de afgelopen weken te zien. Er werd te veel met de bal gelopen, er waren op het eerste kwartier na geen vloeiende combinaties en er werd vooral te veel geprobeerd om het met solonummers te forceren. Vooral Christian Brüls, in wiens spel op zich al veel individuele acties zitten, deed dat zo vaak dat het zelfs het publiek irriteerde. De indruk ontstond dat sommigen vooral op zoek waren naar persoonlijk succes. Trond Sollied stapte daar achteraf op de persconferentie overheen. Hij weet dat het allemaal bij de Gentse groeipijnen hoort. Net zoals zijn ploeg ook moet leren haar wil door te drukken tegen een tegenstander die iedere ruimte afsnijdt. Beerschot deed dat naar best vermogen, maar het haalde daarbij op een irritante manier ieder tempo uit de wedstrijd, ook al omdat er nogal wat spelers bij overtredingen theatraal op de grond gingen liggen. De 0-1-nederlaag tegen Beerschot doet niets af van het goede voetbal dat AA Gent dit seizoen brengt. Het moet zich tijdens de komende transferperiode verder versterken. De flankverdedigers zorgen voor te weinig offensieve dreiging en over een pure killer beschikken de Buffalo's (39 goals verdeeld over 13 spelers) ook niet. Maar in wezen zit deze ploeg nog in een leerproces. Niemand die het meer benadrukt dan Trond Sollied. Eenvoud in het spel is daarbij zijn credo. Die bleef tegen Beerschot achterwege. DOOR JACQUES SYSSoms werkt succes verblindend.