Of hij deze job van bondscoach echt wel zag zitten, vroegen we Georges Leekens vorig jaar in mei toen we hem kort na zijn aanstelling in Brugge toevallig tegen het lijf liepen. Leekens begon plots met zijn benen te bibberen en met trillende stem te spreken. Toen hij bedacht dat er nog een aantal televisie-interviews op hem wachtte, zette hij zijn theaterstuk verder en begon met zijn armen te beven. Om je vervolgens lachend op de schouder te kloppen.
...

Of hij deze job van bondscoach echt wel zag zitten, vroegen we Georges Leekens vorig jaar in mei toen we hem kort na zijn aanstelling in Brugge toevallig tegen het lijf liepen. Leekens begon plots met zijn benen te bibberen en met trillende stem te spreken. Toen hij bedacht dat er nog een aantal televisie-interviews op hem wachtte, zette hij zijn theaterstuk verder en begon met zijn armen te beven. Om je vervolgens lachend op de schouder te kloppen. Sommigen worden weleens moe van dat soort grappen en de opgefokte taal die Leekens spreekt. Maar de Limburger is een eeuwige student. Hij verkoopt graag show, vaak overgoten met veel pathetiek en gespeelde dramatiek. Maar steeds weer komt Georges Leekens met dat gedrag weg. Hij zeurt niet, zoekt weinig naar uitvluchten en is emotioneel intelligent. Heel anders dan zijn voorganger Dick Advocaat die, nadat hij bondscoach werd, door de media net niet heilig werd verklaard, maar wiens vaandelvlucht hem nu nog altijd niet is vergeven. Omdat hij bleef brommen over het gebrek aan kwaliteit van de Rode Duivels. Dat zal Georges Leekens nooit doen. Overal waar hij komt, verspreidt hij ongebreideld optimisme. Natuurlijk is Georges Leekens een vakman. Hij gaat resoluut zijn weg en is mentaal niet stuk te krijgen. En wat je van hem ook kan vertellen, hij heeft rond de nationale ploeg voor een nieuwe beleving gezorgd. Meer dan 30.000 toeschouwers vrijdagavond voor de wedstrijd tegen Kazachstan, de tijd dat de Rode Duivels in een macaber leeg stadion dienden te spelen is voorbij. In een land dat blijft kreunen onder communautaire problemen zorgt de nationale ploeg voor een gevoel van nationalisme. Iedereen schaart zich achter de Belgische vlag. Of dat dinsdagavond voor een euforisch volksfeest heeft gezorgd, was nog niet bekend op het moment dat dit blad van de drukpersen rolde. Voor de brandende actualiteit over de match tegen Duitsland verwijzen we u naar onze website. Duidelijk was wel dat de wedstrijd in Düsseldorf nooit een finale had mogen zijn, maar dat de tweede plaats al langer had moeten vaststaan. Te veel punten zijn er in de kwalificatiewedstrijden te grabbel gegooid. Steeds weer waren ze het gevolg van identieke fouten. Iets meer dan een jaar geleden hadden we met Leekens een lang interview in Johannesburg, tijdens het WK. Terwijl Zuid-Afrika nog in extase verkeerde, sprak hij van het belang van infiltrerende middenvelders, van ruimte die op de vleugels ligt, hij praatte over mentale sterkte en functionele spelers, over diepgang en complementariteit en over dat wat zijn stokpaardje is: voetbalintelligentie. Het zijn de bouwstenen waarmee Leekens aan het werk is gegaan. Het kwam er voor hem op aan de hiërarchie te herstellen en de ego's te bannen. Dat is de vaak bijtend cynische Leekens op het lijf geschreven, maar het ging moeizamer dan verwacht. De jubelverhalen over een uitzonderlijk getalenteerde generatie begonnen steeds meer te vervagen. Natuurlijk wist Leekens wat er scheelde. Maar hij vertelde het niet, hij is een meester in het omzeilen van netelige vragen. Zo hebben we hem in een oneindig aantal interviews dat we met hem maakten leren kennen. Hij kon messcherpe analyses maken. Maar hield die liever binnenskamers. Omdat hij merkte dat je anders meer deuren dichtslaat dan dat je deuren opent. Ongeacht of België nu naar het EK trekt of niet, deze ploeg heeft veel goudstukken. Ze moeten alleen verder opgeblonken worden. En er dient hen verder geleerd te worden hoe ze samen moeten voetballen. Te weinig waren de Rode Duivels dominant, de wedstrijd van vrijdagavond buiten beschouwing gelaten. Maar avontuurlijk voetbal hoorde nooit bij het spel van de nationale ploeg. Het was afwachten, georganiseerd en gegroepeerd verdedigen. En dat in een sfeer van gebondenheid en verbondenheid die ook nu deze ploeg kenmerkt. In een voetbalwereld die bol staat van de zelfoverschatting is vooral dat een grote stap voorwaarts. Het is de pijler waarop de Rode Duivels altijd hun successen bouwden. DOOR JACQUES SYSGeorges Leekens is een eeuwige student.