Het was lang geleden, maar onlangs zagen we hem nog eens op televisie: Jonathan Legear. Nee, het was niet bij een livewedstrijd in de Jupiler Pro League of de Europa League. Zelfs niet tijdens een korte samenvatting. We zagen Jonathan Legear in december tijdens een uitzending van Make a Wish op RTL-TVI, waarin een fysiek en mentaal gehandicapte supporter zijn idolen, de spelers van Standard, ontmoette op het oefencomplex van zijn favoriete club. Hij mocht er de hele accommodatie bekijken en in de revalidatiezaal zag hij Jonathan Legear, gelegen op een massagetafel en elektroden aan zijn been geplakt. Was hij geblesseerd? Nee, zelfs niet. Ziedaar een vreemde paradox.
...

Het was lang geleden, maar onlangs zagen we hem nog eens op televisie: Jonathan Legear. Nee, het was niet bij een livewedstrijd in de Jupiler Pro League of de Europa League. Zelfs niet tijdens een korte samenvatting. We zagen Jonathan Legear in december tijdens een uitzending van Make a Wish op RTL-TVI, waarin een fysiek en mentaal gehandicapte supporter zijn idolen, de spelers van Standard, ontmoette op het oefencomplex van zijn favoriete club. Hij mocht er de hele accommodatie bekijken en in de revalidatiezaal zag hij Jonathan Legear, gelegen op een massagetafel en elektroden aan zijn been geplakt. Was hij geblesseerd? Nee, zelfs niet. Ziedaar een vreemde paradox. De balans van Jona bij Standard is - hoe zullen we het noemen? - een ramp, een volledige mislukking. Sinds vorige zomer stond hij 24 minuten op het veld in de supercup tegen Club Brugge eind juli, ook nog in juli 27 minuten in de competitie tegen Westerlo, wat later 45 minuten tegen Zulte Waregem en tot slot tien minuutjes in de Amsterdam ArenA tegen Ajax in de Europa League. Dat was op 29 september en daarna niets meer. Ook weer een vreemde paradox, want hij heeft geen last van blessures en over zijn houding op training valt niets dan lof te horen. Legear geeft zich voor 100 procent, Legear geeft de jongeren raad, Legear lacht en is positief. We spraken er al over met ex-trainers Slavoljub Muslin en Yannick Ferrera, met huidig trainer Aleksandar Jankovic en met sportief directeur Olivier Renard. Allemaal klinken ze positief over de speler en zijn engagement. Waarom komt hij dan niet aan spelen toe? Geen commentaar, silenzio stampa, bij Standard en ook de speler zelf houdt de lippen stijf op elkaar. De officiële uitleg luidt: als de club zich vandaag uitspreekt over de situatie van Jonathan Legear, dan moeten ze dat morgen doen over die van Dino Arslanagic, Mohamed Yattara, Birama Touré, Samy en Ryan Mmae. Klopt niet. De carrière van die nog jongere spelers komt totaal niet overeen met die van het gewezen icoon van het Belgische voetbal. Of hij het nu wil of niet, Jonathan Legear is een van de meest gemediatiseerde voetballers van de Jupiler Pro League. Zijn carrière zit in het slop, maar dat lijkt daar niets aan te veranderen. Legear heeft immers redenen genoeg om in de picture te blijven staan. Jonathan Legear wordt heel correct betaald, niet zo riant als in Grozny, maar zijn loon blijft interessant. Olivier Guilbaud omschrijft zichzelf als 'Jonathans vertrouwenspersoon'. Hij is zowel Legears vriend, als raadgever, manager en communicatieadviseur. 'Ja, Jonathan heeft een correct salaris, maar Standard gaat zich ook niet in nesten werken door hem te houden als hij niet speelt', aldus Guilbaud. Legear ligt tot eind volgend seizoen onder contract, hij is momenteel dus op zijn gemak. Guilbaud: 'Ik zou zeggen dat hij een billijk, een redelijk contract heeft voor een superjoker.' In Rusland en nadien in Blackpool voelde Legear zich heel ongelukkig. In de uithoek van Engeland hebben ze hem nooit als een voetballer gezien. Hij speelde er niet, werd net als de andere buitenlanders in de kern aan de kant geschoven: een bijna traumatische ervaring. Hij keerde terug naar België omdat hij opnieuw dicht bij zijn familie wilde zijn. In Luik is hij zo gelukkig als een kermisvogel, met zijn vrienden en familie om hem heen. Dat is voor hem even belangrijk geworden als speelminuten. 'Hij geniet er elke dag met volle teugen van dat hij weer thuis is', vertelt Guilbaud. 'Hij heeft het zwaar gehad: Rusland, Blackpool, crashes met zijn wagen die breed uitgesmeerd werden in de media, zijn spraakprobleem waarmee gespot werd, de beschuldigende vingers in zijn richting toen een voetballer van Standard de trainer betaald zou hebben om te mogen spelen. Hij was de ideale zondebok geworden voor veel mensen. Ze vonden het leuk om met hem te lachen. Jonathan heeft daaronder geleden, maar hij heeft er wel afstand van kunnen nemen. Hij heeft zich geïsoleerd. Nu zijn het oude koeien. Hij heeft zichzelf ervan weten te overtuigen dat het minimum aan speelminuten dat hij krijgt niet zo erg is in vergelijking met al die toestanden en zorgen uit het verleden. Hij hervond de stabiliteit in zijn leven en dat vindt hij het allerbelangrijkste.' Olivier Guilbaud en Jonathan Legear leerden elkaar kennen dankzij hun gemeenschappelijk vriend Mbo Mpenza. Die zei ooit tegen Guilbaud: 'Jona kan je in elke groep zetten, met eender wie zal het in orde komen.' Legear heeft nooit de reputatie van moeilijke jongen gehad. Dat is evenmin het geval bij Standard. 'Ik zal niet zeggen dat hij 100 procent tevreden is met zijn sportieve situatie', zegt Guilbaud, 'maar hij schat het naar waarde dat hij mag werken in een professioneel kader als dat van Standard. Hij vertelde me dat hij in een sympathieke groep terechtkwam, dat het niveau hoog ligt, dat hij goed overeenkomt met de mensen binnen de club, dat de sfeer optimaal is, dat hij elke dag met plezier gaat trainen, dat ze naar hem luisteren en dat hij gerespecteerd wordt: allemaal zaken die voor hem prioritair geworden zijn. Hij is gelukkig nu, écht gelukkig. Als je de frustratie wegneemt dat hij niet voetbalt in het weekend, dan is Standard voor hem louter en alleen gelukzaligheid. Hij heeft helemaal niet het gevoel dat hij in een dip zit.' Zijn gedrag en zijn ongelukkige verklaringen in het verleden bezorgden Jonathan Legear het imago van te gek, te blingbling om au sérieux te nemen. De mensen die hem kennen, weten dat dat beeld niet strookt met de werkelijkheid. Legear beheert zijn geld bijvoorbeeld uitstekend. Op zijn achttiende kocht hij zijn eerste huis en nadien volgden er nog als investering. Momenteel bezit hij een restaurant in het centrum van Luik en belegt hij zijn geld op verschillende manieren. Guilbaud: 'Hij is niet gierig, maar hij heeft ook geen gat in zijn hand. Hij gunt zichzelf wel het plezier van een luxewagen, maar hij zal daar nooit te ver in gaan. Hij heeft een budget dat hij uitgeeft, maar ook een budget waar hij niet aankomt.' Die spaarcenten verklaren mee zijn geduld, zijn afwachtende houding. Hij moet niet per se elke week op het veld staan om zijn financiële toekomst te verzekeren. Evenmin moet hij ingaan op een lucratieve aanbieding uit een exotisch land waar hij zich niet thuis zou voelen. Zo'n avontuur heeft hij al achter de rug. Guilbaud geeft aan dat Legear 'een duidelijk zicht heeft op zijn parcours. Hij weet dat zijn carrière er sportief niet zo mooi uitziet als gekund had, maar ook dat hij er op een aantal vlakken wel het maximum uit gehaald heeft. Hij zegt me soms dat hij opgebouwd heeft wat hij wilde opbouwen.' Over zijn statuut als voltijds bankzitter discussieert Legear niet met zijn trainer Aleksandar Jankovic. Hij ziet het niet als een gebrek aan ambitie maar als een constatering: de concurrentie bij Standard is groot. 'Hij beseft dat hij zich de betere moet tonen van Matthieu Dossevi, Jean-Luc Dompé en Edmilson om een kans te maken', weet Guilbaud. 'Zolang die drie spelers voor Standard voetballen, zal het voor hem niet eenvoudig zijn om in de ploeg te geraken. Hij heeft me al gezegd dat het geen schande is om wisselspeler te zijn voor die mannen. Soms begrijpt hij het minder omdat hij vorig seizoen verscheidene keren beslissend was als hij mocht invallen, maar hij respecteert de beslissing van zijn trainer.' Als Legear toch zou beslissen om andere oorden op te zoeken, dan is het lang niet zeker dat het zou lukken. Zijn manager is ervan overtuigd: 'In het voetbal telt alleen het laatste half jaar. Als je niet speelt, ben je dood. We zouden een minder ambitieuze ploeg kunnen vinden dan Standard, maar dat is niet ons doel. Hij wordt dit jaar 30, die leeftijd helpt je niet om een andere club te zoeken.' DOOR PIERRE DANVOYE - FOTO'S BELGAIMAGE'De weinige speelminuten vindt hij niet zo erg in vergelijking met de zorgen uit het verleden.' OLIVIER GUILBAUD