Met veel enthousiasme begon Club Brugge afgelopen vrijdag aan de wedstrijd in Beveren om vervolgens snel weg te zakken. Oude problemen worden niet meteen weggesneden, ook dan niet als een nieuwe trainer andere accenten probeert te leggen. In plaats van de veelal tactische oefeningen van Emilio Ferrera predikte Cedomir Janevski op training combinatievoetbal en toonde in zijn aanpak veel raakvlakken met Trond Sollied. Club Brugge voetbalde op de Freethiel met iets meer pit dan de voorbije weken, maar het had de vaak verguisde Bosko Balaban nodig om de drie punten na een ondermaatse partij weg te slepen. De Kroaat, een bron van ergernis omdat hij bij balverlies zo weinig functioneert, nam vorige ...

Met veel enthousiasme begon Club Brugge afgelopen vrijdag aan de wedstrijd in Beveren om vervolgens snel weg te zakken. Oude problemen worden niet meteen weggesneden, ook dan niet als een nieuwe trainer andere accenten probeert te leggen. In plaats van de veelal tactische oefeningen van Emilio Ferrera predikte Cedomir Janevski op training combinatievoetbal en toonde in zijn aanpak veel raakvlakken met Trond Sollied. Club Brugge voetbalde op de Freethiel met iets meer pit dan de voorbije weken, maar het had de vaak verguisde Bosko Balaban nodig om de drie punten na een ondermaatse partij weg te slepen. De Kroaat, een bron van ergernis omdat hij bij balverlies zo weinig functioneert, nam vorige week stoere taal in de mond en beloofde een grote inzet, maar dat soort oprispingen is inherent aan de komst van een nieuwe trainer. Als het effect weg is, gaat alles weer zijn gewone gang. Geen voetballer die zulke dubbele gevoelens oproept als Balaban : tegenover de dertien doelpunten die hij dit seizoen maakte, staat een vaak irriterende apathie die barsten brengt in het collectief. Dat Balaban op aangeven van Ferrera uiteindelijk toch mocht blijven, vonden sommigen niet de meest gelukkige zet van Marc Degryse. Intussen bekomt Club Brugge moeizaam van de paleisrevolutie van anderhalve week geleden. Het imago is aangetast, het familiale karakter kreeg een forse deuk, ook het bestuur werd een spiegel voorgehouden. Dat leidt tot voorzichtigheid. De komst van een nieuwe sportleider heet voorlopig geen prioriteit te zijn, terwijl het binnen de vereniging om een sleutelpositie gaat en de voorbereidingen op volgend seizoen al volop aan de gang moeten zijn. Maar valabele kandidaten voor deze functie zijn er nauwelijks. De angst om een fout te maken is groot. Club Brugge moet op zoek naar nieuwe sportieve lijnen en een nieuwe sportieve continuïteit. Het zal Cedomir Janevski beoordelen op de resultaten en dan beslissen of er met de Macedoniër wordt doorgegaan. Dat er op lange termijn wordt gedacht, is in de voetbalwereld niet meer dan een illusie. Zelfs in Brugge, lang een onmiskenbare haard van stabiliteit. Ook Anderlecht beraadt zich straks over zijn trainer. Frank Vercauteren krijgt paars-wit op dit moment niet aan het voetballen. Het spel tegen Westerlo was van een bedroevend niveau. Begin volgende maand wil de club met de trainer rond de tafel gaan zitten om over de toekomst te praten. Rond de jaarwisseling leek een contractverlenging van Vercauteren nochtans slechts een formaliteit te zijn. Hoogst onzeker lijkt ook de positie van René Vandereycken, die zich woensdagavond tegen Tsjechië geen nieuwe afgang kan veroorloven. Vandereycken blijft op een hardnekkige manier te veel energie steken in het randgebeuren. Als hij een eerlijke analyse maakt, kan hij niet anders dan één conclusie trekken : ondanks de goede wil van de spelers is hij er niet in geslaagd een elftal te maken dat met bezieling voetbalt. Koppig blijft de Limburger zijn koers varen en zijn waarheden poneren. Het is vreemd dat Vandereycken zichzelf op geen enkel vlak corrigeert. Dat heeft bijvoorbeeld Georges Leekens wel gedaan. Tijdens het WK van 1998 in Frankrijk hield Leekens zich te vaak bezig met dingen die buiten het veld gebeurden en leek het erop dat er een strijd met de pers werd uitgevochten. Bij AA Gent is Leekens uitgegroeid tot een gelouterde trainer. Hij verdreef het negativisme dat rond deze club hing. Op zijn manier is Leekens erin geslaagd Alin Stoica iets van zijn vroegere bevlogenheid terug te geven, nadat hij eerder ook Mbark Boussoufa op de juiste weg zette. De manier waarop Leekens daarvoor door Boussoufa werd bedankt toen die de Gouden Schoen kreeg, was een zelden geziene ode van een voetballer aan een trainer. Meer dan ooit moeten trainers blijk geven van beheersing en zelfcontrole. Jammer dat een ongetwijfeld competente man als Jacky Mathijssen juist dat mist. Het kan zich op termijn tegen hem keren. DOOR JACQUES SYS