Rudy Pevenage over zijn beschermeling Jan Ullrich 'Stiekem droomt hij dit jaar al van het Tourpodium.'
...

Rudy Pevenage over zijn beschermeling Jan Ullrich 'Stiekem droomt hij dit jaar al van het Tourpodium.'Een gele trui uit 1997, het jaar waarin Jan Ullrich de Tour won, is het eerste wat opvalt bij wie huize Rudy Pevenage binnenkomt. Het door Ullrich geschreven dankwoord dat op de trui geschreven staat, getuigt van respect, van wederzijds respect en vriendschap tussen de ploegleider die sinds 1995 ondanks een reeks problemen en tegenslagen onvoorwaardelijk aan de zijde bleef staan van zijn poulain en de renner zelf, de huidige olympische kampioen en zonder meer een klasbak, maar door Jan Wauters ooit bestempeld als "qua geesteskracht geen topper." Of de gewezen radiojournalist het bij het rechte eind had, zal vanaf eind maart blijken, wanneer de nu 29-jarige Ullrich zijn comeback aan de top van het internationale wielerpeloton probeert te maken bij zijn nieuwe ploeg, Team Coast. Met uiteraard de hulp van zijn steun en toeverlaat Rudy Pevenage, die beseft dat "het de laatste kans is voor Ullrich. Maar", voegt hij er in één adem aan toe, "ik geloof erin.""Er gaat geen dag voorbij of ik ben met hem bezig", stelde Pevenage in het verleden al. "Aan zo'n klasserenner ga je automatisch meer tijd besteden. Hij deed bepaalde deuren open voor verdere sponsoring van het Team Telekom. Je kan gerust stellen dat het vanaf de successtory Riis-Ullrich veel gemakkelijker gegaan is voor de ploeg. De luxe die er nu bij Telekom heerst - de beste trainingskampen, overnachting in de chicste hotels, een privé-auto voor alle renners - kwam er ook door de prestaties van Erik Zabel maar zonder twijfel grotendeels dankzij Jan Ullrich." Rudy Pevenage : Telekom heeft veel voor Jan gedaan, maar vorig jaar in de moeilijkste periode hebben ze hem laten vallen. Tijdens de Tour hebben ze zijn contract - in Duitse termen - in slaap gelegd. Toen belde Jan me op en zei : "Nu hebben ze me diep pijn gedaan. Voor mij is het voorbij." Ik kon hem heel goed begrijpen. Hij vroeg me ook onmiddellijk of ik met hem mee wilde naar een andere ploeg. Ik hoopte dat het nog in orde zou komen, dat Jan nog zou bijdraaien, waardoor ik die moeilijke keuze niet hoefde te maken.Ja, toen Telekom vernam dat Jan zou vertrekken, naar de ploeg van Riis zo leek het op dat moment. Ik zei oprecht dat ik nog geen beslissing had genomen, maar ze zagen dat ik twijfelde. Aangezien ik jaren zonder contract werkte, konden ze me op elk ogenblik buitenzetten, maar kon ik ook - toch naar mijn mening - op elk moment zelf opstappen. Om zo weinig mogelijk wind te maken, besloot ik om nog een jaar bij Telekom te blijven en legde ik er me bij neer dat Jan bij Riis zou rijden. Uiteindelijk kwam er voor hem geen interessant aanbod van die ploeg en koos hij voor Coast. "Daar zit niemand op wie ik nu al honderd procent kan vertrouwen en heb ik jou nodig", zei Jan me. Half december stelde hij me de vraag of ik hem wou volgen. Ik had toen het Mannschaftstreffen bij Telekom al achter de rug. Daar confronteerden ze me constant met het geval-Ullrich. Ik kon er moeilijk mee leven dat ze Jan telkens afschoten als toekomstige vijand van de ploeg en dat ik daar telkens bij betrokken werd. Voornamelijk daarom ging ik in op de vraag van Jan. Lance Armstrong klampt zich in zekere zin ook vast aan Johan Bruyneel - dat fenomeen zie je bij elke topsporter. Ullrich doet dat misschien nog iets meer, omdat hij sneller iemand nodig heeft. Hij is niet zo bezeten als Armstrong, onzekerder ook. Hij is op dat vlak dit seizoen wel veranderd, maar voordien rekende Jan er altijd op dat ik hem bijstond qua materiaal, kledij, reizen, afspraken, noem maar op, mede doordat hij op het Duits na geen andere taal spreekt. Maar een vaderfiguur ? Dat vind ik overdreven, we zijn goede vrienden. Ik heb hem zeker niet altijd gelijk gegeven, honderden keren herhaalde ik dat hij anders moest trainen, zich beter moest verzorgen. Een heel team rond hem probeerde hem te beschermen, te controleren zelfs, maar als de renner zelf niet wil, haalt het toch niets uit. Er zit misschien iets van waarheid in dat ik al eens te braaf was, te goed bevriend, maar de mensen die me dat verwijt maakten en vervolgens twee dagen met hem onderweg waren, reageerden net hetzelfde. Jan trekt iemand die met hem samenwerkt heel nauw naar zich toe. In de zeven jaar dat ik hem ken, maakte hij - voor zover ik weet - met niemand ruzie. Het zegt wat over zijn karakter.Dat is het zeker geweest. Vooral daarom verhuisde hij nu naar Zwitserland, omdat bepaalde mensen in Merdingen zich voordeden als zijn vrienden, gewoon om van hem te profiteren.Alles begon met die knieblessure. Daardoor raakte hij mentaal in een diep dal. Begin mei vorig jaar ondervond hij na een trainingstocht van vijf uur opnieuw pijn, hij ging onmiddellijk naar de dokter, die hem vertelde dat hij weer drie weken van de fiets moest blijven. Gevolg : de oren naar beneden. Hij ging op stap met een paar vrienden, dronk enkele glazen wijn en hing daar - wat bij jonge gasten wel meer gebeurt - het zotteke uit, met het gekende verhaal als gevolg. In die periode was ik zelf ook een beetje ontgoocheld in Jan, ook omdat hij me niet meer volledig vertrouwde, zaken verzweeg. Later luchtte hij wél zijn hart, een emotioneel moment voor ons beiden ( stilte). In tegenstelling tot vele anderen toonde ik begrip voor een jonge volwassene bij wie alles plots niet meer vanzelf ging en die geconfronteerd werd met problemen. Als vedette word je dan, zeker in Duitsland met zijn beruchte boulevardpers, onmiddellijk afgemaakt. Ben je gewend om in de pas te lopen en krijg je plots een grote vrijheid en luxe, verwerk je dat allicht minder gemakkelijk. Maar het verleden is voorbij, het heden en de toekomst tellen.Mentaal stukken beter, heel gemotiveerd ook om zich opnieuw te bewijzen. Hij heeft het zich als renner altijd zélf heel moeilijk gemaakt door te veel te teren op zijn talent alleen. Ik geen enkele andere atleet die zulke prestaties neerzette ondanks dat hij bijvoorbeeld elke winter met een serieus overgewicht kampte. Jan heeft ditmaal een goede winter doorgemaakt. Met dien verstande dat hij een paar maanden met de onzekerheid over zijn knie bleef zitten. Daardoor trainde hij aan een tempo dat niet volstaat om aan de top mee te draaien. Pas de laatste week bouwden we voorzichtig op.We mikken op de Vuelta en het WK als hoofddoelstellingen. De Tour ? Gezien de korte inrijperiode zou het al een succes betekenen, als hij met een goeie conditie aan de start staat. Niet vergeten dat hij sinds het WK in 2001 geen serieuze competitie meer in de benen heeft. Kan hij in een paar etappes tonen dat hij er opnieuw staat, dan mag je van een geslaagde Tour spreken.Stiekem droomt hij van het podium. Bekijk ik het realistisch, dan weet ik dat dat niet kan, maar soms droom ik daar ook van ( grijnst). Rijden ze beiden op hun best en kenden ze dezelfde voorbereiding, dan zal het verschil miniem zijn.Laat het ons hopen. door Roel Van den broeck'Misschien was ik al eens te braaf, te goed bevriend.'