Een teken van stabiliteit moest de aanwerving van Slavo Muslin bij Standard worden. Het einde van een periode waarin trainers als wegwerpartikelen fungeerden en concepten telkens weer werden herroepen. Maar als je voor een lange periode een trainer aan je wilt binden, dan past Muslin niet in dat plaatje. Achttien clubwissels in 28 jaar, een toonbeeld van continuïteit kan je dat bezwaarlijk noemen. En bij geen enkele van de vijf clubs waar Muslin na zijn vertrek bij Lokeren, medio 2007, werkte deed hij zijn contract uit. Toch blijven ze op Daknam erg gecharmeerd van Slavo Muslin, hij zou er in beeld zijn geweest om Peter Maes op te volgen. Tot Standard op het toneel verscheen.
...

Een teken van stabiliteit moest de aanwerving van Slavo Muslin bij Standard worden. Het einde van een periode waarin trainers als wegwerpartikelen fungeerden en concepten telkens weer werden herroepen. Maar als je voor een lange periode een trainer aan je wilt binden, dan past Muslin niet in dat plaatje. Achttien clubwissels in 28 jaar, een toonbeeld van continuïteit kan je dat bezwaarlijk noemen. En bij geen enkele van de vijf clubs waar Muslin na zijn vertrek bij Lokeren, medio 2007, werkte deed hij zijn contract uit. Toch blijven ze op Daknam erg gecharmeerd van Slavo Muslin, hij zou er in beeld zijn geweest om Peter Maes op te volgen. Tot Standard op het toneel verscheen. Vijf wedstrijden en vier Europese matchen heeft het tijdperk van Muslin op Sclessin dus geduurd. De spelers zouden niet meer achter zijn tactische beslissingen hebben gestaan. Het is de vraag of ze na de smadelijke 7-1-nederlaag op Club Brugge nog achter zichzelf staan. Zelden hebben de Rouches zo'n wanprestatie geleverd als in het Jan Breydelstadion. Met verdedigers die als wassen beelden op het veld stonden, met spelers die de indruk gaven niet te willen voetballen en met anderen, zoals Anthony Knockaert, die alleen het persoonlijke succes zochten. Zelden moet Club Brugge zo veel ruimte hebben gekregen en gelukkig voor de Luikenaars wrong het nog een aantal kansen de nek om. Het was voor Standard de totale ontluistering. Een kaakslag voor het bestuur, dat wat al te snel naar de spelersgroep heeft geluisterd. Terwijl pure voetbalmensen als sportief raadgever Axel Lawarée en de nu als adviseur binnengehaalde Daniel Van Buyten beter hadden moeten weten: voetballers zijn kampioenen in het zoeken naar excuses. Zolang ze zelf maar buiten schot blijven.Met het ontslag van Slavoljub Muslin is er een definitieve streep getrokken onder het tijdperk van Roland Duchâtelet. De ex-voorzitter was het die de Serviër binnenhaalde, in overleg weliswaar, maar zoals met alle dossiers hakte hij de knoop door. Muslin was de achtste trainer in de vierjarige ambtsperiode van Duchâtelet. Maar een trainerskerkhof was Standard al voor de intrede van de nu door iedereen uitgespuwde ex-voorzitter: Muslin was de 24e trainer in 20 jaar. In die periode slaagde alleen Dominique D'Onofrio erin langer dan twee seizoenen aan te blijven. Roerig is het aan de boorden van de Maas altijd geweest. Nochtans diende de rust nu terug te keren en ontstond de indruk dat er na het vertrek van Duchâtelet intern orde op zaken was gezet. Verbazend was het daarom om voorzitter Bruno Venanzi na de uitschakeling tegen Molde te horen roepen dat hij hevig geschrokken was omdat het mooi ogende huis van Standard op slechte fundamenten was gebouwd. Dat was vreemd want Venanzi is al een maand of acht aan de club verbonden en diende perfect te weten hoe alles in elkaar zat. En hoe de club, gevangen in financiële beperkingen, er op dat vlak voorstond. Naar excuses moet er niet gezocht worden. Dat doen de spelers al genoeg. Die dienen nu dringend hun verantwoordelijkheid op te nemen. Het is gemakkelijk om slecht voetbal op de rug van de trainer af te schuiven en te klagen omdat er in het begin van het seizoen te hard werd gewerkt. Ook al was de trainingsmethodiek van Muslin compleet voorbijgestreefd, hij probeerde spelers wel uit hun comfortzone te halen. De aanstelling van de nieuwe trainer wordt een examen voor de huidige beleidsmensen. Ze mogen geen fouten maken. Standard zorgde ervoor dat Club Brugge na de afstraffing tegen Manchester United weer in de hemel belandde. Een paar uur na de historische 7-1-zege werd Jelle Vossen als onverwachte versterking binnengehaald. De spits krijgt na een mislukt avontuur in Engeland de kans om zijn carrière te heroriënteren. Het voetbal daar lag hem kennelijk niet, ook bij Burnley belandde hij op de bank. Het blijft afwachten of Vossen, op zijn best in de rug van een diepe spits, zijn vroegere scherpte terugvindt. De aanwerving van Jelle Vossen toont hoe obsessief de jacht op de titel bij Club Brugge is. Bart Verhaeghe heeft er veel voor over. Aan Michel Preud'homme om nu een nieuwe puzzel in mekaar te passen. Als de geblesseerde spelers worden gerecupereerd, heeft hij een waaier aan mogelijkheden. @JacquesSysDOOR JACQUES SYSDe aanwerving van Vossen toont hoe obsessief Club op de titel jaagt.