Opmerkelijk is de keuze die Racing Genk met PaulTheunis als voorzitter van de sportieve commissie maakte zeker. Niet in het minst omdat JosVaessen nu ook heeft besloten zijn eigen uitlatingen in de pers te beperken tot demeestbelangrijkeclubaangelegenheden en hij Theunis ook voor een belangrijk deel als spreekbuis zal laten fungeren.
...

Opmerkelijk is de keuze die Racing Genk met PaulTheunis als voorzitter van de sportieve commissie maakte zeker. Niet in het minst omdat JosVaessen nu ook heeft besloten zijn eigen uitlatingen in de pers te beperken tot demeestbelangrijkeclubaangelegenheden en hij Theunis ook voor een belangrijk deel als spreekbuis zal laten fungeren. Vooral dat laatste is merkwaardig te noemen, omdat Theunis in het verleden niet bepaald de naam had een tactvol communicator te zijn. Zijn woede-uitbarstingen nemen in de herinnering van zij die hem als trainer meemaakten, stilaan legendarische proporties aan. Ooit moet hij, als we het ons goed herinneren, in zijn periode bij Beveren zelfs een teen hebben gebroken toen hij een sporttas wou wegtrappen en per abuis een bank mee had. Sporttassen in het wilde wegtrappen scheen trouwens een specialiteit van Theunis te zijn geweest, waar AlexFerguson nog een puntje aan kan zuigen. Of zoals NickDescamps het destijds bij Waregem verwoordde : "Paul Theunis is hier begonnen met deuren dichtsmijten, flessen stuk gooien en sporttassen in de lucht schoppen, maar het haalde niets uit." Zelf verklaarde Theunis dat toen echter als volgt : "Het heeft met mijn betrokkenheid te maken. Ik zet mij voor 200 procent in bij Waregem. Als de club verliest, ben ik daar ziek van. Ik zou ook anders kunnen redeneren : verliezen of niet, 't is lekker weer, pintje, schuifdakske in de wagen open en fluitend naar huis, ik ben hier toch maar één of twee jaar. Maar zo zijn wij niet. Dus als het slecht gaat, zie je dat dan ook." Bij Waregem beleefde Theunis de woeligste periode uit zijn carrière. Vóórdien was hij als trainer aan de slag bij Sint-Niklaas, waarmee hij als speler-trainer naar tweede klasse promoveerde. Bij Tongeren ook, dat hij in tweede klasse hield, en bij Racing Genk, waar hij na zes nederlagen op rij aan de deur werd gezet. Nádien trainde hij ook nog Tongeren en Beveren, dat hij naar eerste klasse loodste, om vervolgens uit het voetbal en in het bedrijfsleven te stappen.Maar Waregem is dus de club waar voor Paul Theunis glorie en verval het opvallendst samenkwamen, waar hij zowel trainer was als ervaring kon opdoen als clubmanager. Theunis zorgde voor een sportieve revival aan de Gaverbeek en haalde er Europees voetbal. Maar Essevee raakte daarin van de andere kant ook in de eerste ronde al uitgeschakeld tegen het Finse Lahhti, omdat het vertier en de intriges in de ploeg dermate regeerden dat er van een serene werksfeer nauwelijks nog sprake was.Theunis werd dan ook ontslagen, maar kreeg vervolgens een functie als clubmanager toebedeeld in omstandigheden die door de verziekte mentaliteit verre van ideaal waren voor iemands eerste stappen in een bestuursfunctie. Bovendien zuchtte Waregem in 1995 als een van de eerste slachtoffers onder het pas in voege getreden Bosman-arrest.De functie die Theunis kreeg, was nieuw bij Waregem. Ze werd door zijn vriend-voorzitter Jean- PierreVanNeder gecreëerd om de ontslagen trainer in de club te kunnen houden. Dat Theunis daardoor paradoxaal genoeg in plaats van een ontslag een promotie kreeg en boven de spelers bleef staan, zorgde voor nog meer wrijvingen. Hij kreeg dan ook al snel het verwijt rancuneus te zijn. "Hij heeft," vond Descamps, "zijn ontslag nooit verteerd en wil zich wreken op ons." Theunis, heette het, zou zich ook als manager hebben ingelaten met de ploegopstelling. Zijn sportieve ambitie kon hij nu eenmaal niet wegsteken. Aan Waregem-zijde oordelen sommigen dan ook scherp : "Hij is eigenzinnig en pas als hij die eigenzinnigheid kan laten vallen, zal hij bij Genk kunnen slagen." "Het financiële luik van zijn taak was bovendien zeer zwak", herinnert een andere insider zich. "Daar zeg ik verder liever niet te veel over, maar het was, laat ons zeggen, geen topsucces. Te veel betalen aan bepaalde spelers... Hij heeft daar volgens mij te veel de vrije koord gekregen. De voorzitter had daar op tafel moeten slaan."Ook wie hem nadien in Beveren meemaakte, fronste nu toch even de wenkbrauwen toen bekend raakte dat Theunis bij Genk in dienst trad, en vraagt zich af of Jos Vaessen zijn voorbereidend huiswerk heeft gemaakt. "Weten ze daar wel wie ze in huis halen ?", klinkt het buitengewoon hard.Dat Theunis zich in het verleden niet altijd populair heeft gemaakt bij de clubs waar hij werkte, kan je niet ontkennen. Het verleden vervaagt bovendien de nuance en maakt standpunten scherper. Maar je kan, ziet voormalig Waregem-secretaris MartinMortier, een aantal positieve krachtlijnen in zijn functioneren onderkennen. Mortier was Theunis' rechterhand, zat in het bureel naast het zijne en hield zich met de jeugd en het meeste veldwerk bezig. Theunis onderhield de contacten met de directie. Meteen een eerste aspect dat hem is bijgebleven : Paul Theunis straalt een natuurlijke autoriteit uit. Mortier : "Hij was dé manager. Zeer autoritair. Niet iedereen mocht bijvoorbeeld zomaar binnen. Hij deed alleen de grote brokken, zeg maar. Wij waren een provincieclubje en soms is het dan vervelend als je niet kan voortdoen door simpele problemen. Wij filterden daarom alles. Als wij het konden oplossen, moesten wij het doen, want hij was wel dé meneer, hoor. En pas op, dat is niet pejoratief bedoeld. Dat moet zo als je manager bent. Daarom gaf hij soms ook wel de indruk van : ik ben hier oppermachtig. Wat hij natuurlijk ook makkelijk kon, want hij had de voorzitter aan zijn kant. Maar zo autoritair zal hij ook van spelers kunnen zeggen : dat zal lukken of niet. Al blijft het in het voetbal natuurlijk onmogelijk om een speler te kopen met honderd procent garantie op succes."Tweede aspect : Paul Theunis werkt efficiënt.Mortier : "Hij was punctueel en had een goed systeem om zijn werk te verrichten. Er werd wel een beetje van dit en dat gezegd in Waregem, maar hij was bij wijze van spreken altijd om 17 uur klaar met zijn werk. Van opleiding is hij regent L.O. en dan van de ene op de andere dag manager worden, is niet zo evident, maar hij werkte efficiënt omdat hij alles voorzag. Het was wel een unicum in die periode : een trainer die manager werd. Maar hij kan de twee aan. Dat hij bij Cordeel ging werken als commercieel manager, bewijst dat hij toch wel iets in zijn mars heeft. En hij mag gezien worden ook, hé. Wat mij wel verrast heeft, is dat hij ook zéér commercieel was aangelegd. Omdat hij alles zo goed plande, was hij al een heel stuk vooruit met zijn huiswerk voor het volgende seizoen. In april bijvoorbeeld had hij bij wijze van spreken de persmap al klaar voor volgend seizoen met prijzen, reclamepanelen en al. Hij heeft toen ook een pr-comité opgericht dat veel zaken bijbracht. Wij hebben toen veel gewerkt, maar hij werkte mee, hoor. Hij was zeer gemotiveerd om de computer en zo - dat kwam in die tijd op - onder de knie te krijgen. Dus ik denk niet dat ze er problemen mee zullen hebben in Genk, want hij was misschien eergierig, maar zeker ook leergierig."Aspect drie : Paul Theunis weet wat hij wil en zegt dat rechtuit.Mortier : "Natuurlijk, hij zegt zijn eigen gedacht. Als het dan mis uitdraait, is het een fout; draait het goed uit, is het een gave, hé. Maar men moet er niet benauwd van zijn in Genk, hoor. Sta mij toe te zeggen dat wij er in het begin ook niet zo voor waren met hem te moeten werken. Maar het is zoals met een regering : de achterban moet mee. Communiceren doet hij soms misschien wel op de verkeerde manier, maar als je daarmee kan omgaan, kan je heel goed met hem samenwerken. Op zaterdagvoormiddag was hij altijd relaxt en kwam hij iedere keer om tien uur aan ons bureau zitten voor een gemoedelijk gesprek. Dan was hij sportief gekleed, misschien een detail ( lacht), maar na een maand zat je bij hem wel op je gemak." "Kortom," bedenkt Mortier tot slot, "hij handelde zeer rationeel en straalde gezag uit, maar je kon er ook mee praten. Dus hij is de perfecte figuur, want hij is rijp genoeg én veel slimmer dan er veel denken. Dat maakt dat hij verschillende capaciteiten heeft die in het modern voetbal gebruikt kunnen worden. Jaja, hij zal niet gewoon zomaar meedraaien. Want hij had bovendien vlug door als je er niet serieus mee was, hoor. Hij doorzag heel goed mensen, dus je was rap geklasseerd."Een kwaliteit die hem dan zeker van pas zal komen in de zoektocht naar spelers die, zoals Jos Vaessen onder andere wil, verdedigende verdedigers zijn, spelers die geconcentreerd bezig zijn met hun vak. Spelers waar Theunis het destijds voor had : mannen die durfden te schoffelen en de kwaliteiten van de tegenstander te elimineren. Wat dat betreft past Theunis perfect in het plaatje, zegt BertVanPuymbroeck, zijn vroegere assistent-trainer bij Beveren. "Hij was vroeger als verdedigende middenvelder de man die alles organiseerde en dat bleek later als trainer ook uit zijn veldbezetting : altijd een 4-4-2, soms een 4-3-3, met nadruk op een goeie organisatie achterin. Vooral zijn organisatorisch talent en piekfijne voorbereidingen op en naast het veld zullen hem in zijn nieuwe functie, denk ik, van pas komen." Theunis liet zich in zijn trainersperiode bovendien kennen als een man die niet de minste luiheid of gemakzucht tolereerde. Het voetbal dat hij voorstond was dan ook naar dat beeld geschapen. "Het beeld dat ik voor ogen heb," zei hij eens, "is geworteld in de traditie van de profvoetballer. Wanneer ik op zaterdag op de BBC voetbal bekijk en ik zie de blikken van die spelers, dan denk ik altijd : zó moet het zijn. Zó stel ik mij profvoetbal voor : voor je werkgever elke week je kop ervoor leggen. Ook al is dat een cliché. Dat heet gedrevenheid. Ik heb aan niets een grotere hekel dan aan iemand die zégt dat hij een profvoetballer is. De wil is in het huidige topvoetbal niet meer zo nadrukkelijk. De wil om te winnen, om beter te zijn. Die instelling is afgezwakt. Er is minder fierheid ook. Het geld is voor velen de hoofdreden waarom ze voetballer zijn. Terwijl ik vind : wie streng is aan de onderhandelingstafel moet ook op het veld altijd het uiterste geven. Als men niet tegen concurrentie kan, vind ik dat dan ook een lachertje. In een groep van tweeëntwintig kan je nauwelijks spreken van concurrentie. Concurrentie dat heb je in een fabriek met drieduizend werknemers waarvan er duizend moeten afvloeien. Dát is concurrentie. Spelers die daarover klagen of het er moeilijk mee hebben, moeten cafévoetbal gaan spelen waar ze elke week net met elf zijn en waar iedereen zeker is van zijn plaats."door Raoul De Groote'Paul was misschien eergierig, maar zeker ook leergierig.''Hij handelde zeer rationeel en straalde gezag uit, maar je kon er ook mee praten.'