Colin Coosemans smaalt. 'Hard work pays off, zeggen ze. Maar in mijn geval nam het zijn tijd.' Bijna twee jaar keepte hij geen enkele competitiematch op het hoogste niveau. Pas nu zijn concurrent Anthony Moris geblesseerd is, schiet er weer wat vuur in de carrière van Coosemans.
...

Colin Coosemans smaalt. 'Hard work pays off, zeggen ze. Maar in mijn geval nam het zijn tijd.' Bijna twee jaar keepte hij geen enkele competitiematch op het hoogste niveau. Pas nu zijn concurrent Anthony Moris geblesseerd is, schiet er weer wat vuur in de carrière van Coosemans. COLIN COOSEMANS: 'Heel veel. Het was speciaal. Gent is en blijft mijn thuisstad. Ik ben er geboren en woon er nog altijd. Mijn competitiedebuut voor Club Brugge maakte ik ook tegen Gent. De volgende match waarin Adrie Koster mij opstelde, was er weer een tegen Gent. En hier kwam die club dus nog eens op een cruciaal punt terug in mijn verhaal. Dan denk ik weleens: misschien is er toch iets groters.' COOSEMANS: 'Vroeger zou dat zeker meegespeeld hebben, maar de tijd leerde me dat degelijk goed genoeg is. Het was belangrijk om weer te kunnen starten met de basis.' COOSEMANS: 'Toen was ik nog een jongen, nu mag ik me stilaan een atleet noemen. In 2010 was ik ook nog een halve puber, intussen ben ik een getrouwde man. Het speelse zit er wel nog altijd in, maar ik probeer gekdoenerij nu enkel naar boven te laten komen op momenten dat het kan.' COOSEMANS: 'Ik moest een periode heel hard knokken. Toen was het zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik leerde mezelf beter kennen. Vroeger beschouwde ik het normaal om elke week te spelen. Intussen besef ik dat ik voor elke wedstrijd dankbaar moet zijn. Dat ik kon terugvechten wist ik al, dat had ik al eens eerder moeten doen.' COOSEMANS: 'Dat zie je wel vaker bij iemand die zijn contract niet verlengt. Ik had rekening gehouden met dat scenario en kon het wel plaatsen. Ergens is het ook te begrijpen: de club moest aan iets nieuws beginnen te bouwen.' COOSEMANS: (stilte) 'Ik verwachtte toen dat we nog wel een oplossing konden vinden. Een uitleenbeurt was misschien wel aan de orde geweest. Dan kon de club aan de slag met Jean, kon ik verder met mijn carrière en hoefde het nog niet direct een breuk te betekenen. Maar in de voetbalwereld gebeurt niet alles zoals je het wenst.' COOSEMANS: 'Ik zit niet op de stoel waar je die beslissingen moet nemen, dus doet het er niet veel toe wat ik daarover denk. Mijn mening heeft in het algemeen weinig belang. Als speler moet je doen wat je opgedragen wordt.' COOSEMANS: 'Helemaal niet. Zie ik er verbitterd uit?' COOSEMANS: 'Dat ben ik ook. Ik voel me goed in de spelersgroep en ben blij dat ik weer mijn steentje kan bijdragen aan de resultaten van het team.' COOSEMANS: 'Dat interview was geen ingestudeerd nummertje om een vertrek te forceren of om iemand in diskrediet te brengen. Ik liet gewoon even mijn emoties spreken. Als je mijn persoonlijkheid uittekent, zal emotie wel een hoeksteen zijn. Dat heeft soms nadelen en soms voordelen. Ik besef nu dat ik in de fout ging met dat interview, omdat ik ook dingen zei over ploegmaats. Dat had ik niet moeten doen.' COOSEMANS: 'Ik miste geen enkele training en deed extra oefeningen met de keeperstrainer van de beloften. Dagelijks ging ik ook langs bij David Bombeke en Leen Van Damme (twee kinesitherapeuten, nvdr). Ik ging ook fietsen met mijn oom. En ik nam extra trainingen bij mijn eigen keeperstrainer.' COOSEMANS: 'Iemand die ook de nodige ervaring heeft.' COOSEMANS: 'Ik viel van een intensiteit van acht proftrainingen per week terug op drie trainingen met de beloften. Ik probeerde er alles aan te doen om klaar te zijn voor het moment dat ik ergens opnieuw een kans zou krijgen.' COOSEMANS: 'Natuurlijk had ik dagen waarop ik minder zin had om te trainen. Maar je kunt in zo'n periode ook eens denken aan wat andere mensen meemaken. Sommigen hebben geen huis of geen eten. Dat had ik allemaal nog wel. Dat besef hielp me om positief en sereen te blijven. En ik had familie rondom mij. Als ik elke dag was opgestaan met het idee dat ik weer geen succesbeleving zou hebben, was ik er misschien aan kapotgegaan. Dus bekeek ik het soms wat nuchterder, met een langetermijndoel voor ogen. Elke dag die passeerde, was ik dichter bij mijn doel.' COOSEMANS: 'Verscheidene jongens bleven contact houden. Die steun was aangenaam.' COOSEMANS: (denkt na) 'Neen. Het is logisch dat je op zo'n moment niet meteen het voortouw neemt, maar ik voelde algauw een positieve sfeer ten opzichte van mij. Er leek weinig veranderd. Aan Anthony bood ik mijn excuses aan. Hij aanvaardde die. We hebben nu een band zoals die hoort te zijn tussen collega's.' COOSEMANS: 'Ik wist dat het niet gemakkelijk zou zijn om rechtstreeks vanuit de B-kern weer onder de lat te gaan staan.' COOSEMANS: 'Neen, maar wel de tijd waarin ik met het tweede elftal trainde, waar het niveau toch lager ligt.' COOSEMANS: 'Sommige vragen moet je jezelf niet stellen. Je raakt ontgoocheld als je dat wel doet. Dat is ook naast het veld zo. Als je jezelf de hele tijd loopt af te vragen of je wel gelukkig bent, of je wel verstandig genoeg bent en of je wel mooi genoeg bent, dan komt er toch eens een vakje dat je niet kunt aanvinken. Soms gaat het erom de dingen gewoon te beleven. Leven en laten leven.' COOSEMANS: 'Zo vaak hij dat zelf wil. Ik wou het nu echt heel graag.' COOSEMANS: (denkt na) 'Dat is iets persoonlijks. Ik vond de nodige motivatie in mezelf en die was vurig.' COOSEMANS: 'Cedric Mingiedi brak vorig jaar zijn scheenbeen en kuit. Die jongen raakte tien maanden van zijn carrière kwijt door een onbenulligheid. Er zijn mensen die zich blesseren en er zijn er die door andere factoren een tijd niet aan spelen toekomen. Zo loopt een carrière nu eenmaal. Mocht alles bij iedereen perfect gaan, dan zouden er geen spelers meer zijn voor KV Mechelen of voor onze eerste klasse. Ik heb vrede met mijn situatie. Maar ik ben nog steeds ambitieus.' COOSEMANS: 'Voor mij is de deur zeker niet dicht. Ik was er twaalf jaar, dat is de helft van mijn leven.' COOSEMANS: 'Het is altijd wat thuiskomen. Ik ken er elk jaar minder mensen, maar met degenen die er nog zijn, heb ik een heel goede band.' COOSEMANS: 'Ik was met vrienden in Nederland. We zijn de grens terug overgestoken om de titelmatch ergens te gaan bekijken. Het doet me nog wel wat als het goed of slecht gaat met Club, dus was ik vanzelfsprekend blij. Ik stuurde een paar berichtjes, naar Laurens De Bock en Hans Vanaken, met wie ik nog bij de nationale ploeg speelde. Ik wist welke druk er heerste om na al die tijd eens kampioen te worden, ik kon erover meespreken.' COOSEMANS: 'Mijn vrouw is half Italiaanse. Ik zei ooit eens tegen haar oma dat ik Chiara op een dag ga thuisbrengen. Het is een droom om ooit eens naar het buitenland te trekken - is het niet voor het voetbal, dan voor de ervaring. Mocht het op dat moment Italië worden, dan zou ik twee vliegen in één klap slaan.' COOSEMANS: 'Italianen zijn heel chaotisch en toch relaxed. In België is het leven beter qua jobs, huizen en sociale zekerheid en toch kom je hier vaker depressies tegen dan in Italië. Ginder zie ik mensen drie jobs aannemen om rond te komen en toch zijn ze op hun kleine appartement heel gelukkig.' COOSEMANS: 'Ja. Op jongere leeftijd had ik veel structuur nodig, om te studeren en tijdens trainingen. Dat is fel verminderd. Ik zie het als een voordeel om te kunnen functioneren buiten een heel gestructureerde wereld. Toen ik in de jeugd voetbalde, was ik ook wel wat bijgelovig. Om goed te spelen moest alles lopen zoals ik het dacht. Daar heb ik geen last meer van. Soms doe ik nu zelfs iets tégen bijgeloof in. Als ik elke keer via dezelfde weg naar de training rijd, neem ik soms bewust eens een andere weg om geen slaaf te worden van bijgeloof.' DOOR KRISTOF DE RYCK - FOTO'S BELGAIMAGE - JASPER JACOBS'Mocht alles bij iedereen perfect gaan, dan zouden er geen spelers meer zijn voor KV Mechelen.' - COLIN COOSEMANS