Wij zagen hem voor het laatst aan het werk, toen hij in de herfst van zijn carrière bij de toenmalige tweedeklasser FC Assent uitbolde en wij verlekkerd op de heerlijke vlaaien die ze daar in de rust aan de pers serveerden, op zondagmiddag maar één bestemming hadden : Assent, in de achtertuin van deurenfabrikant Theuma. Toppers in de andere reeksen interesseerden ons niet. In Assent was het altijd feest.
...

Wij zagen hem voor het laatst aan het werk, toen hij in de herfst van zijn carrière bij de toenmalige tweedeklasser FC Assent uitbolde en wij verlekkerd op de heerlijke vlaaien die ze daar in de rust aan de pers serveerden, op zondagmiddag maar één bestemming hadden : Assent, in de achtertuin van deurenfabrikant Theuma. Toppers in de andere reeksen interesseerden ons niet. In Assent was het altijd feest.Vijftien jaar later is Willy Geurts nog geen haar veranderd. Net terug van een weekje zonnen in de baai van Napels, zet je hem zo terug in de ploeg van toen. Willy is altijd een gezonde en stevige jongen geweest, die menig doelman angst inboezemde. En dan denk je : hoeveel zou hij bijgekomen zijn ? Geen gram, zo blijkt. Toch niet op het eerste gezicht. "Ik was voorbestemd om een spits te worden. Ik moest het hebben van mijn kracht en postuur, niet zozeer van mijn snelheid of techniek. Als wij op school voetbalden, stond ik constant voorin en scoorde ik aan de lopende band. Dat balletje tegen de netten zien gaan gaf een ongelooflijk gevoel." "Ondanks mijn beperkingen heb ik het maximum uit mijn carrière gehaald. Voor ik naar Antwerp ging, had ik eigenlijk al een contract getekend bij het grote AZ '67 in Nederland, waar ook topschutter Kees Kist speelde. Maar toen ik na een week stage terug in België was, stond Eddy Wauters mij op te wachten. Hij heeft mij overtuigd om dat contract te ontbinden en bij Antwerp te tekenen. Niet dat Antwerp mij financieel meer te bieden had, bijlange niet, maar het was een pak dichter bij huis en mijn vrouw wilde toen ook liever in België blijven. Hoe dan ook, van het werk in de bouw was ik af - tot dan deed ik met mijn vader in ijzerwerken. "Het eerste jaar onder Jef Vliers heb ik veel afgezien. Ik kwam van drie trainingen per week bij derdeklasser Hoeselt ineens op zes. Aanvankelijk had Vliers het ook niet zo op mij begrepen. Toen hij verdediger was bij Patria Tongeren, was mijn vader aanvaller bij Cercle Tongeren. En ze hadden zo een beetje pul (ambras). Daardoor zag hij me in het begin over het hoofd, tot voorzitter Wauters ingreep : "Wij hebben u gekocht, dus gij gaat spelen". Inderdaad, Eddy Wauters stelde de ploeg toen op, niet de trainer. Na een half jaar kwam ik in de ploeg en in mijn eerste match, op KV Mechelen, scoorde ik twee keer. Ik was vertrokken. "Via Jef Jurion ben ik dan naar Anderlecht getransfereerd. Het duurde een hele tijd voor het goed en wel tot mij doordrong. Ik zie me nog zitten in de tuin op de schommel van mijn kinderen; ik kon het maar niet geloven. Ik voelde er mij meteen thuis en had er nooit mogen weggaan. Ik had vijf jaar kunnen blijven, maar maakte de fout om naar Standard te gaan. Met Anderlecht beleefde ik de mooiste tijd. Het hoogtepunt was de achtste finale van de Europabeker voor Landskampioenen tegen Juventus in 1981. Ik bezorgde doelman Dino Zoff een nachtmerrie. Nooit voordien kreeg hij in een Europese confrontatie drie goals binnen van dezelfde speler. Thuis wonnen we met 3-1 en scoorde ik twee keer; in Turijn werd het 1-1 en ook daar vlamde ik er eentje binnen. Iets waar ik echt wel fier over ben. "Het verschil tussen Anderlecht en Standard was erg groot. In Brussel was alles tot in de puntjes geregeld, in Luik moest je veel zelf doen. Zo gebeurde het dat er op training eens iemand met één rode en één groene sok stond te spelen. Bij Anderlecht was dat ondenkbaar. Toch was de sfeer onder de spelers bij Standard beter. Frans werd er toen niet gesproken; Michel Preud'homme heeft toen Nederlands moeten leren. Ik bleef er niet langer dan een jaar. Door de komst van Horst Hrubesch waren mijn speelkansen bijna onbestaande geworden. Goethals zei nog wel : "We kopen een machientje dat ballen wegschiet, zoals in het tennis, en wie er het meest inkopt, speelt". "Toen kwam Winterslag, dat pas gedegradeerd was, met een voorstel. Het wilde meteen terug naar eerste, wat ook gelukt is. Maar ik moest er wel weg omdat ik een te zwaar contract had. Het bestuur stond zowaar popelend mijn vertrek af te wachten. Robert Waseige haalde me dan naar Club Luik, waar ik in een jonge ploeg met onder meer De Sart, Ernes en Houben nog enkele fantastische jaren heb beleefd. Het eerste seizoen verloren we amper vier keer en eindigden we als vierde, wat recht gaf op een Uefacupticket. Elke thuismatch speelden we voor minstens twaalfduizend man, wat op het kille Rocourt een heel succes was. Tegen Mechelen wonnen we met 7-0. En hoewel ik niet had gescoord, kreeg ik kort voor tijd samen met Sjlivo een applausvervanging." "Het is pas bij vierdeklasser Prayon dat ik aan mijn huidige job als verkoper van tegels ben gekomen. Ik nam ze over van Helmut Graf, die toen ook bij de club actief was. In het bedrijf van de voorzitter nam hij als verkoper de Vlaamse regio voor zijn rekening, al sprak hij geen woord Nederlands. Sinds vorig jaar doe ik hetzelfde voor een Genkse firma. Ik heb het best naar mijn zin, maar tegen een voltijdse job als hulptrainer, bijvoorbeeld, zou ik niet neen zeggen. Daarvoor ben ik nog te bezeten van het voetbal." door Stefan Van Loock