Daar lopen ze dan, hand in hand, voor de allereerste voetbaltraining in hun leven. Een blond Nederlandstalig jochie en zijn vriendje van Turkse afkomst met een truitje van Fenerbahçe. Er zijn ook jongetjes met een truitje van Barcelona, van Real, en twee met een shirt van de Italiaanse Squadra Azzurra. Die laatsten zijn de zoontjes van de gelegenheidstrainer, een Gentenaar die getrouwd is met een vrouw met Italiaanse roots. Eentje met donkere huidskleur draagt een uitrusting van Anderlecht. Combineren lukt nog niet, maar wat een schot! Nog sterker: hij is een jaar jonger dan de rest. Misschien wordt dit er een die we over twaalf jaar mogen interviewen. "Dat zou best kunnen", zegt de trainer.
...

Daar lopen ze dan, hand in hand, voor de allereerste voetbaltraining in hun leven. Een blond Nederlandstalig jochie en zijn vriendje van Turkse afkomst met een truitje van Fenerbahçe. Er zijn ook jongetjes met een truitje van Barcelona, van Real, en twee met een shirt van de Italiaanse Squadra Azzurra. Die laatsten zijn de zoontjes van de gelegenheidstrainer, een Gentenaar die getrouwd is met een vrouw met Italiaanse roots. Eentje met donkere huidskleur draagt een uitrusting van Anderlecht. Combineren lukt nog niet, maar wat een schot! Nog sterker: hij is een jaar jonger dan de rest. Misschien wordt dit er een die we over twaalf jaar mogen interviewen. "Dat zou best kunnen", zegt de trainer. Ook bij de enige Brusselse voetbalclub waar Nederlands de officiële voertaal is, komt de hele wereld samen op één veld. Welkom in Brussel, vaak een bron van ergernis voor de gemiddelde Vlaming, maar tegenwoordig ook de plek waar iedereen, ook de meest uitgesproken Vlaamse clubs, systematisch voetbaltalent zoekt. Dat is er in overvloed. Wie vandaag anoniem op een veldje rondhangt, staat overmorgen met de foto in de krant. Trots toont de kantine-uitbater na de training een oude foto van het team van zijn zoontje. Daar staat Junior Malanda, toen bij Jette, vandaag bij Zulte Waregem, morgen bij Wolfsburg. 's Avonds in de pizzeria gaat het over de voetbalervaringen van het neefje van de uitbater, een jongen die hier een paar jaar geleden nog gewoon om de hoek woonde. De oom schudt het hoofd. Al die druk om op zo'n jonge leeftijd al een verscheurende keuze te maken! Adnan Januzaj is pas negentien, komt net aan het eerste elftal van Manchester United ruiken en wordt dagelijks aangeklampt door journalisten en Facebookgroepen uit twee landen. Of hij zo snel mogelijk wil beslissen of hij voor België (zijn geboorteland) of Albanië (het land waar zijn familie, afkomstig uit Kosovo, zich mee verbonden voelt) kiest? Zeg eens eerlijk: zou u zo'n megadruk hebben aangekund, toen u negentien was? Het is een dilemma waar meer jongens uit een familie van gemengde afkomst (dat zijn de meesten in Brussel) mee sukkelen. Een paar straten voorbij de pizzeria wonen de families van Soufiane Bidaoui, vorig jaar bij Lierse en nu door Parma uitgeleend aan een Italiaanse tweedeklasser, en Omar El Kaddouri, twee jaar geleden bij Brescia door zijn trainer een nieuwe Zidane genoemd. Vorig jaar belandde hij bij Napoli, nu zit hij bij Torino. Twee jaar geleden haalde Francky Dury hem bij de Belgische beloften, maar intussen koos hij, net als Nabil Dirar die even verderop opgroeide, voor Marokko. Honderd kilometer verder worstelt de piepjonge PSV-spits Zakaria Bakkali met dezelfde vraag. De Luikenaar mag zijn telefoon niet opnemen of er hangt een pleitbezorger van de Marokkaanse of de Belgische voetbalfederatie aan de lijn. Welk antwoord zou u in zijn situatie geven, net zeventien jaar zijnde, op de vraag: waar hoor ik bij, wie zal ik vertegenwoordigen, en wat zullen de gevolgen van mijn keuze zijn, voor mij en mijn familie? In Duitsland koos de ene Boa-teng voor Ghana, zijn halfbroer voor Duitsland, het land waar hij opgroeide. Stel dat het blonde jongetje van daarnet het ver schopt, voor wie moet hij dan kiezen? Voor België, het land van zijn vader? Voor Nederland, het land van zijn moeder? Voor Finland, het land van zijn oma? Of voor Vlaanderen, als dat straks volhardt in de droom voor een eigen natiestaat, waar zijn taal gesproken wordt? En waar hoort zijn vriendje, als die het maakt, bij? België, Turkije of Vlaanderen, want hij praat Nederlands? Intussen verdwijnt in de Brusselse wijken langzaam het 'wij-zij'-verhaal, dat in Vlaanderen vandaag het debat domineert. Hier kan dat niet anders, zonder dominerende meerderheid, met één grote versnippering van minderheden die samen een toekomst moeten uitbouwen. In zo'n context kunnen steeds meer jonge voetbaltalenten zich met de Rode Duivels vereenzelvigen. Omdat Vincent Kompany en Marouane Fellaini tonen dat ook zij er op een dag bij kunnen horen, omdat deze ploeg niet van Vlamingen of Walen is, maar van iedereen die hier opgroeit. ?Kompany en Fellaini tonen dat deze ploeg niet van Vlamingen of Walen is, maar van iedereen die hier opgroeit.