Het gegeven dat PSV, Feyenoord en Roda JC naar de achtste finales in de Uefacup zijn doorgedrongen, staat haaks op de crisis waarmee het Nederlandse voetbal worstelt. Oranje gaat niet naar het WK, Louis van Gaal stapt op, Ajax offert Co Adriaanse op omdat het niet met het glorierijke verleden kan aanknopen, maar drie Nederlandse clubs kunnen Europees overwinteren. Het is eigenlijk de omgekeerde wereld, je vindt er geen logica in. Net zoals het me opvalt hoe moeilijk Franse clubs het Europees hebben, de kwalificatie van Olympique Lyon tegen Club Brugge ten spijt. Je merkt ook in de Champion...

Het gegeven dat PSV, Feyenoord en Roda JC naar de achtste finales in de Uefacup zijn doorgedrongen, staat haaks op de crisis waarmee het Nederlandse voetbal worstelt. Oranje gaat niet naar het WK, Louis van Gaal stapt op, Ajax offert Co Adriaanse op omdat het niet met het glorierijke verleden kan aanknopen, maar drie Nederlandse clubs kunnen Europees overwinteren. Het is eigenlijk de omgekeerde wereld, je vindt er geen logica in. Net zoals het me opvalt hoe moeilijk Franse clubs het Europees hebben, de kwalificatie van Olympique Lyon tegen Club Brugge ten spijt. Je merkt ook in de Champions League dat het bedroevend gesteld is met het Franse voetbal. Ik heb de indruk dat er beleidsmatig een en ander verkeerd loopt. Er is duidelijk sprake van een krachtverschuiving. In die zin dat er steeds meer Franse voetballers naar Engeland of Italië vertrekken. Vaak te snel, maar kennelijk zijn de clubs niet in staat hen tegen te houden en de resultaten van het goeie jeugdbeleid dat er in Frankrijk toch nog altijd is, te plukken. En dat hoewel ze over gigantische budgetten beschikken. Er vallen binnen het Europees voetbal ook nog andere tendensen te constateren. De terugval van de Duitse clubs waar Hertha BSC op eigen terrein onderuit gaat tegen het toch modale Servette Genève, dat is voor mij onbegrijpelijk. En de kracht van de Italiaanse ploegen die met AC Milan, Parma en Inter drie vertegenwoordigers hebben in de achtste finale. Dat vind ik toch heel frappant : veel meer dan Franse teams slagen Italiaanse clubs erin zich tegen zogenaamd mindere ploegen door te zetten. Maar op het hoogste niveau lukt dat veel minder. Je ziet dat nu bijvoorbeeld ook weer in de Champions League. Het niveau van dat kampioenenbal valt me dit seizoen weer ontzettend mee. Het meest opmerkelijke is de wijze waarop Bayern München momenteel speelt. De Duitse zakelijkheid en degelijkheid is nu overgoten met een dosis attractiviteit en creativiteit. Bayern gaat weer heel ver komen, ook al worstelt het zich moeizaam door de Bundesliga en kwam het zaterdag niet verder dan een 3-3-gelijkspel tegen middenmoter VfL Wolfsburg. Die twee gezichten zijn ook Real Madrid niet vreemd. Ik blijf Real de beste ploeg van Europa vinden. Het mag zijn dat er achterin niet echt een granieten blok staat, de manier waarop middenveld en voorlijn in elkaar vloeien, met snelheid en subtiliteit, is een lust voor het oog. Tenminste als de concentratie en motivatie er zijn. Je merkt dat Real in de Spaanse competitie vaak steken laat vallen en dat het er ook in de Champions League alleen dan staat als het echt moet. Dat verwacht ik dit seizoen eigenlijk ook wel een beetje van Manchester United. Geen club in Europa waar de verzadiging zo groot moet zijn als daar, maar als de cruciale partijen eraankomen, dan laden ze zich gegarandeerd weer op. Ook al heb ik de indruk dat de vraag wie Alex Ferguson moet opvolgen op het gemoed werkt. Manchester doet er goed aan die knoop zo snel mogelijk door te hakken. Al vraag ik me af : welke zichzelf respecterende trainer wil die klus aanvaarden ? In de wetenschap dat je gedoemd bent constant tegen de schaduw van je voorganger te vechten. door Gunter Jacob, co-commentator Canal