Michel Preud'homme (Ougrée, 24 januari 1959) debuteerde al in augustus 1977 in de eerste klasse met een invalbeurt met Standard tegen Boom. Voor zijn debuut met de nationale ploeg - een oefeninterland tegen Oost-Duitsland - werd hij in april 1978 letterlijk van de schoolbanken geplukt. Op het EK 1980, waar België vicekampioen werd, was hij derde doelman, achter Jean-Marie Pfaff en Theo Custers. Een jaar later won hij zijn eerste prijs : bekerwinst met Standard tegen Lokeren.
...

Michel Preud'homme (Ougrée, 24 januari 1959) debuteerde al in augustus 1977 in de eerste klasse met een invalbeurt met Standard tegen Boom. Voor zijn debuut met de nationale ploeg - een oefeninterland tegen Oost-Duitsland - werd hij in april 1978 letterlijk van de schoolbanken geplukt. Op het EK 1980, waar België vicekampioen werd, was hij derde doelman, achter Jean-Marie Pfaff en Theo Custers. Een jaar later won hij zijn eerste prijs : bekerwinst met Standard tegen Lokeren. Hoe snel het ook ging, het vertrouwen in de jonge doelman was niet altijd groot. Tussen 1981 en 1987 speelde hij niet voor de Rode Duivels, mede door een schorsing van negen maanden na de omkoopaffaire met Waterschei. Daarna stak trainer Michel Pavic hem in een veelbesproken beurtrol met Gilbert Bodart, zijn toenmalige zwager. Een onhoudbare situatie en dus verhuisde Preu- d'homme naar KV Mechelen. Onder Aad de Mos reeg hij er de successen aan elkaar en groeide hij uit tot de populairste Waal in Vlaanderen. "Die omkoopaffaire is misschien wel zijn geluk geweest", zegt Stan Van den Buijs, op het eind zijn kamergenoot. "Bij Mechelen heeft hij zich teruggeknokt, tot in de nationale ploeg zelfs. Hij was compleet : klasse te koop, tot en met gedreven, altijd beter willen worden, fantastische reflexen. Michel heeft zichzelf gemaakt. Hij was ook een van de eersten die goed en ver uittrapte, zowel links als rechts. Dat was een wapen : Piet den Boer heeft er vaak uit gescoord." Het WK 1990 in Italië was zijn eerste toernooi als titularis. Van den Buijs : "Hij was op z'n top, maar bracht niet wat men had verwacht. Vier jaar later in Amerika heeft hij dat goedgemaakt. Michel kon heel goed kritiek relativeren, het maakte hem alleen maar sterker. Hij kon ook goed luisteren, nog steeds trouwens : hij neemt alles in zich op. En hij is héél slim."Na het WK 1994 ontving Preud'homme de Lev Yashin Award als beste keeper van de wereld en trok naar de Portugese topclub Benfica. "De beste Michel is dáár ontbolsterd", vertelt keeperstrainer Lucien Huth enthousiast. "En dan bedoel ik : de méns. Hij was er God, beschikbaar voor iedereen en hij werd op handen gedragen. Maar ook als keeper : hij is, geloof ik, nog twee keer uitgeroepen tot beste speler van het Portugese kampioenschap. Men heeft het altijd over die geweldige wedstrijd tegen Nederland in Amerika. Ik zeg u : bij Benfica heeft hij zo wel dértig wedstrijden gekeept ! Dook hij naar een bal en dacht je : nu kan het écht niet meer, dan werden z'n armen precies nog twintig centimeter langer. Michel was de beste van de wereld ! Een perfectionist : beter kan ik het niet zeggen. Legde je hem iets uit, hij begreep het direct." Preud'homme beëindigde zijn carrière in 1999 op veertigjarige leeftijd. "Het enige wat hij spijtig vond," weet Huth, "is dat hij nooit kampioen is geworden met Benfica. Maar we wonnen toch één keer de beker." Op zijn erelijst staan drie Belgische landstitels, twee Belgische bekers, een Europese beker voor bekerwinnaars (1-0-winst in de finale tegen Ajax) en een Europese supercup. Hij won twee keer de Gouden Schoen en speelde 58 interlands, de laatste in 1995. door jan hauspie