Opmerkelijk rustig reageerden de Rode Duivels afgelopen vrijdag in de regen van Zagreb op de WK-kwalificatie. Terwijl het land overspoeld werd door gevoelens van euforie was er bij de spelers ingetogen vreugde en vooral veel realisme. Doelman Thibaut Courtois verwoordde de sfeer in de groep toen hij zei dat er nu geprobeerd moest worden ook in Brazilië iets te laten zien. Die bescheidenheid staat haaks op de branie en het zelfvertrouwen waarmee de nationale ploeg voetbalt. Steeds meer geeft het jonge team blijk van volwassenheid, tactische maturiteit en het vermogen om te variëren. Er wordt aanvallend gevoetbald als het kan, gecontroleerd als het moet. En wat belangrijker is: deze gouden generatie zit nog altijd in een leerproces.
...

Opmerkelijk rustig reageerden de Rode Duivels afgelopen vrijdag in de regen van Zagreb op de WK-kwalificatie. Terwijl het land overspoeld werd door gevoelens van euforie was er bij de spelers ingetogen vreugde en vooral veel realisme. Doelman Thibaut Courtois verwoordde de sfeer in de groep toen hij zei dat er nu geprobeerd moest worden ook in Brazilië iets te laten zien. Die bescheidenheid staat haaks op de branie en het zelfvertrouwen waarmee de nationale ploeg voetbalt. Steeds meer geeft het jonge team blijk van volwassenheid, tactische maturiteit en het vermogen om te variëren. Er wordt aanvallend gevoetbald als het kan, gecontroleerd als het moet. En wat belangrijker is: deze gouden generatie zit nog altijd in een leerproces. Hoewel er in dit land sprake is van een gericht en vooral beter gestructureerd jeugdbeleid, hebben de huidige successen veel meer dan met de opleiding te maken met de manier waarop de Rode Duivels zich in buitenlandse (top)clubs ontwikkelden. Dat elf internationals in de Premier League voetballen, heeft zijn weerslag in het ook door snelheid en robuustheid gekenmerkte spel. Deze generatie, overgoten met Afrikaanse invloeden, koppelt techniek aan atletisch vermogen. Maar juist in de hevige concurrentiestrijd die in Engelse (en andere buitenlandse) clubs woedt, lijkt nu de grootste valkuil te liggen op de weg naar Rio: niet elke Rode Duivel is iedere week verzekerd van een basisplaats. Het is een trend die zich niet mag doorzetten. Vier jaar is het geleden dat Dick Advocaat bondscoach werd. Hij vroeg een kantoor maar werd in een berghok gestopt waarin er lege kratten op de grond stonden. Het leek wel het Stenen Tijdperk. Advocaat wilde professionaliseren, maar kreeg te horen dat er geen geld was. Talenten stonden te dringen om zich waar te maken, maar de nationale ploeg had de faciliteiten van een veredelde amateurclub. In zo'n kader was er alleen een incidenteel maar nooit structureel succes mogelijk. Dat het later op het vlak van de omkadering tot een ommekeer kwam, is de verdienste van Advocaat, maar meer nog die van Georges Leekens,die uiteindelijk gespeciali-seerde mensen mocht aantrekken en zo voor een écht professioneel klimaat zorgde. Nu wil Marc Wilmots zijn staf met het oog op het WK nog uitbreiden. Het toont welke evolutie er ook naast het veld is doorgemaakt. Wat dat betreft, zijn de zes seizoenen die de bondscoach bij Schalke 04 voetbalde belangrijk geweest: hij heeft zich altijd geïnspireerd op het Duitse organisatiemodel. De successen van de Rode Duivels hebben Marc Wilmots nu haast tot de adelstand verheven. Mensen binnen de voetbalbond die zich toen niet in zijn aanstelling konden vinden, wensen daar nu niet meer aan herinnerd te worden. Marc Wilmots belichaamt een nieuw Belgisch zelfbewustzijn. De grote verdienste van de bondscoach blijft dat hij zijn hongerige groep een goed gevoel geeft, volwassen behandelt, wanneer nodig een ego streelt en niet verstrikt raakt in de netten van een tactisch spinnenweb. Hij is de slimme stuurman van een ploeg die eerst puberale gedragingen bande en dan zichzelf heeft gevormd. Wilmots symboliseert in dit versplinterde land de door hem constant gecultiveerde eenheid waarnaar ook de politieke wereld zo vaak verwijst. Het is die eenheid die je ook op het veld terugvindt. Midden in de (massa)hysterie waarvoor de WK-kwalificatie heeft gezorgd, zal het niet gemakkelijk zijn om de zin voor realiteit te behouden. Hoe hartverwarmend het enthousiasme dat deze ploeg vooruit stuwt, ook is, het mag niet tot een opgeklopt en opgefokt sfeertje leiden waarin iedereen een podium krijgt om eender wat te roepen. Niemand die dat ongebreidelde optimisme de komende maanden meer zal temperen dan Marc Wilmots. Anderzijds bewijzen ook naakte cijfers hoe België op de internationale ladder is gestegen. De totale waarde van de ploeg wordt geschat op 360 miljoen euro. Dat is niet veel minder dan Duitsland (458 miljoen) of Italië (428 miljoen). En veel meer dan Nederland dat volgens een ranking van de transfermarkt uitkomt op 197 miljoen euro, amper iets meer dan de helft van België. De tijd dat er vanuit dit land met afgunst werd gekeken naar de voortdurend aanwas van creatief toptalent bij Oranje is voorbij. Nu lijkt zich de omgekeerde beweging te hebben ingezet. Deze ploeg heeft zichzelf gevormd.