Heel veel vragen zijn er geweest. Of dit EK in deze coronatijden wel in elf landen georganiseerd moest worden, of het uiteindelijk geen aanslag is op de gezondheid om de wedstrijden voor een (beperkt) publiek te spelen. Het zal pas later blijken. Maar de UEFA, die vorig jaar al door het uitstel een winst van één miljard euro in rook zag opgaan, wilde van geen wijken weten. En voorspelde een rimpelloos verloop.
...

Heel veel vragen zijn er geweest. Of dit EK in deze coronatijden wel in elf landen georganiseerd moest worden, of het uiteindelijk geen aanslag is op de gezondheid om de wedstrijden voor een (beperkt) publiek te spelen. Het zal pas later blijken. Maar de UEFA, die vorig jaar al door het uitstel een winst van één miljard euro in rook zag opgaan, wilde van geen wijken weten. En voorspelde een rimpelloos verloop. Dat, zo bleek afgelopen zaterdag in de wedstrijd tussen Denemarken en Finland, heb je nooit in de hand. Het hallucinante beeld van Christian Eriksen, die vijf minuten voor de rust van de wedstrijd tegen Finland in elkaar zakte, zal voor altijd met dit toernooi verbonden blijven. Nog maar eens werd de relativiteit van de sport (en van het leven) op een schrijnende manier geaccentueerd. Verwoed werd er geprobeerd om Eriksen te reanimeren, terwijl zijn Deense ploegmaats een hoefijzer vormden om alles zoveel mogelijk af te schermen. Tranen bij de toeschouwers, een doodse stilte in het stadion, spelers die huilden en baden, ... Wat moest uitgroeien tot een feest, dreigde een nachtmerrie te worden. Uiteindelijk werd Eriksen onder applaus op een draagberrie gelegd en naar het ziekenhuis gebracht. De Deense sterspeler, die vorige week in dit blad nog vertelde dat hij nooit in een betere nationale ploeg speelde dan op dit moment, was even later weer bij bewustzijn, een gigantische opluchting nadat iedereen voor een drama vreesde dat als een donkere vlek over dit toernooi dreigde te hangen. Onbegrijpelijk is het dat de wedstrijd tussen Denemarken en Finland nog dezelfde avond werd verder gespeeld, ook al gebeurde dat op vraag van de beide ploegen. Het is vreemd dat de UEFA, duidelijk niet bij machte om met dat soort situaties om te gaan, daarmee instemde. Spelers die met hun emoties amper nog blijf weten en psychologische hulp krijgen, horen geen wedstrijd meer te spelen. Zij dienen tegen zichzelf beschermd te worden. Een strikte, menselijke reglementering dringt zich in dat soort situaties op, veel meer dan het gezwaai met statuten of het zakelijk en angstvallig waken over een kalender die niet door elkaar gegooid mag worden. De uitslag van deze wedstrijd kon nooit een juiste weergave zijn van de krachtverhoudingen tussen de beide ploegen. Dat Pierre-Emile Højbjerg nu een strafschop heel zwak op de Finse doelman schoot, zegt al evenveel als de vervanging van aanvoerder Simon Kjaer die tijdens het horrorincident met een grote beheersing optrad en de eerste handelingen verrichtte die voorkwamen dat Eriksen zijn tong zou inslikken. Kjaer moest in de match tegen Finland na 63 minuten naar de kant. Emotioneel helemaal uitgeput. Maar de speler van AC Milan is door zijn kordaatheid nu al de man van dit EK. Het valt af te wachten in welke mate Denemarken dit trauma zal verwerkt hebben als er donderdag tegen de Rode Duivels wordt gespeeld. Die deden wat van hen werd verwacht. De wedstrijd tegen Rusland was verre van sprankelend: na de 2-0-voorsprong werd de match vooral gecontroleerd. Ook dat moet je in zo'n toernooi kunnen, al geeft het geen enkele indicatie waar de ploeg op dit moment echt staat. Behalve dan dat Romelu Lukaku op zijn elan doorgaat. Hij was de man van de wedstrijd. Niet alleen door zijn twee goals, maar ook door de attente manier waarop hij Christian Eriksen, zijn ploegmaat bij Inter, na het eerste doelpunt eerde. Lukaku is niet alleen een dodelijk efficiënte spits, hij is vooral iemand met grote sociale vaardigheden. Het gevoel van verbondenheid dat de anders zo koude voetbalwereld na het ongeluk van Christian Eriksen etaleerde, was een lichtpuntje op deze zwarte avond.