"Maar ik geloof in de kansen van Brazilië - al zijn Frankrijk en Argentinië mijn topfavorieten. In de halve finale moeten wij zeker kunnen geraken - zoniet, dan mogen de supporters ons om uitleg vragen. Van Uruguay verwacht ik ook veel, de overtuiging waarmee ze spelen, camoufleert altijd hun zwakke plekken. En Ecuador kan voor een verrassing zorgen : die hebben heel goede spelers. Maar kijk vooral uit naar Portugal. Sinds 1966 hebben ze nog niet zo'n goed team gehad als nu. Ik zie ze heel ver geraken.
...

"Maar ik geloof in de kansen van Brazilië - al zijn Frankrijk en Argentinië mijn topfavorieten. In de halve finale moeten wij zeker kunnen geraken - zoniet, dan mogen de supporters ons om uitleg vragen. Van Uruguay verwacht ik ook veel, de overtuiging waarmee ze spelen, camoufleert altijd hun zwakke plekken. En Ecuador kan voor een verrassing zorgen : die hebben heel goede spelers. Maar kijk vooral uit naar Portugal. Sinds 1966 hebben ze nog niet zo'n goed team gehad als nu. Ik zie ze heel ver geraken."Brazilië wordt sinds jaar en dag geroemd om z'n mooie voetbal, maar daar ben ik hoegenaamd niet mee bezig. Je speelt met plezier als je wint. Hoe kun je met plezier spelen als je verliest ? Stel dat we drie prachtige wedstrijden spelen, maar uitgeschakeld zijn. Wat heb je daar dan aan ? Je moet naar de doelstelling kijken : het doel van een WK is wereldkampioen te worden. Als we om dat doel te bereiken lelijk moeten spelen, dan zullen we lelijk spelen."Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om iets te zeggen over de onterechte reputatie van het Zuid-Amerikaanse voetbal. Alsof ze in Europa niet even gemeen spelen als bij ons. Alleen viseren de scheidsrechters Zuid-Amerikaanse voeballers meer. Het heeft te maken met de reactie van de tegenstander. In Europa doet de speler tegen wie een fout begaan werd, alsof hij vermoord werd en er iets ongelooflijk onethisch is gebeurd. In Zuid-Amerika daarentegen is een fout maken bijna een verdienste. En als we dan buiten Zuid-Amerika gaan spelen, betalen we daar de prijs voor."Na de nederlagen tegen Honduras en Bolivië kreeg ik heel veel kritiek. Je moet begrijpen, ik ben altijd een clubcoach geweest en heb me moeten aanpassen aan de job van bondscoach. Bijvoorbeeld aan het feit dat het drie maanden duurt voor je de spelers kent. Maar dan is de sneeuwbal al aan het rollen. Mijn zoons van zeventien en tien moesten al die grappen aanhoren, er zijn commentaren op straat, enzovoort. Op een moment raakten ze overstuur en vroegen me of het dat waard was. Maar nu zijn ze samen met mij blij dat ik de seleçao leid. "Nu, ik mag niet mopperen. Als ik zie hoe mijn voorganger, Carlos Alberto Parreira, onder de kritiek bedolven werd, terwijl hij in 1994 wel de wereldbeker won. Parreira verdient bewondering omdat hij geloofde in zijn werk. Iedereen was tegen hem, maar hij bleef herhalen dat hij zijn doel zou bereiken en dat deed hij. Hij deed er ook de spelers in geloven, dat is zijn grootste verdienste. In 1982 hadden we een spectaculair team, maar toen het aan een gelijkspel tegen Italië genoeg had, bleef het maar mooi voetbal produceren en ging het de boot in. Brazilië schreef in 1982 geen geschiedenis. Maar wie schreef wel geschiedenis ? Parreira in 1994."