Hij is de meest nederige van alle Portugezen die er ooit gepasseerd is, zeggen ze bij Valencia CF, de club waar hij afgelopen zomer tekende. En dat voor een Europees kampioen. Maar ondanks dat hij geschiedenis schreef, is Luis Carlos Almeida da Cunha, zoals Nani voluit heet, nooit zijn bescheiden afkomst vergeten. Zijn eerste levensjaren bracht hij door in Kaapverdië, een eilandengroep aan de West-Afrikaanse kust, maar hij verhuisde al snel met zijn ouders naar Lissabon.
...

Hij is de meest nederige van alle Portugezen die er ooit gepasseerd is, zeggen ze bij Valencia CF, de club waar hij afgelopen zomer tekende. En dat voor een Europees kampioen. Maar ondanks dat hij geschiedenis schreef, is Luis Carlos Almeida da Cunha, zoals Nani voluit heet, nooit zijn bescheiden afkomst vergeten. Zijn eerste levensjaren bracht hij door in Kaapverdië, een eilandengroep aan de West-Afrikaanse kust, maar hij verhuisde al snel met zijn ouders naar Lissabon. NANI: 'Nee. In die tijd droomde ik er alleen van om een ster te zijn en op tv te komen. En dat heb ik in zekere zin ook bereikt.' NANI: 'Er waren veel moeilijkheden, maar er was ook veel vreugde op straat. Aan een bal had je genoeg om er het veld bij te denken. Met stenen, boekentassen, stokken, ... Het bleef gelijk, we maakten er iets van en voetbalden elke dag.' NANI: 'Mijn vader ging naar Kaapverdië toen ik zeven jaar was, maar kon door een probleem met zijn papieren niet terugkeren naar Lissabon. Pas op mijn achttiende ben ik naar daar kunnen gaan en heb ik hem teruggezien. Mijn moeder was dus een heel belangrijke persoon voor mij. We waren thuis met negenen, en daarom zeg ik altijd dat ze gigantische longen moet hebben, omdat ze onvermoeibaar is. Ze voedde ons niet alleen op in moeilijke omstandigheden, het was ook altijd met de glimlach. Ze organiseerde het huishouden, gaf ons te eten, kleedde ons en zorgde ervoor dat we alles hadden wat we nodig hadden... Ze sloofde zich enorm uit. 'Vandaag is ze een vrolijke vrouw, een speciaal iemand die iedereen in haar omgeving gelukkig maakt. Eigenlijk lijken de kinderen op haar. Onze levensvreugde komt van haar. Ze is zestig jaar, maar als je haar ziet, zou je zeggen dat ze veel jonger is... In die tijd waren mijn tante en mijn oudste broer ook belangrijk. Die laatste probeerde ik altijd te imiteren, ook omdat hij heel goed kon voetballen.' NANI: 'Ik schaam me een beetje om het te zeggen, maar het klopt. Toen ik klein was, ging ik slapen met één duim in mijn mond en met mijn andere hand rond een bal, ook al was die vuil. Ik gebruikte hem als een knuffel.' NANI: 'Het antwoord is dat we een geweldige ploeg hadden, een spectaculaire groep die uitstekend gewerkt heeft. Maar vooral: we toonden dat we veel zin hadden om te winnen.' NANI: 'Ja, dat hielp een beetje. Zoals het ook hielp om de sterkste ploegen te ontlopen, met uitzondering van de finale. In ieder geval hadden we in elke wedstrijd die we speelden, veel moeilijkheden. Maar ons plan was: voldoende geconcentreerd zijn om onze tegenstander niet in zijn spel te laten komen. En klaar zijn om een doelpunt méér te maken dan onze rivaal. En dat werkte.' NANI: 'Dat we een stevig geheel hadden. We deden op elk moment wat nodig was om het toernooi te winnen. Het is een historische statistiek en dat zegt alles. 'Hoewel velen het niet zagen, zaten er heel goeie spelers in onze selectie. Sommigen zaten in een groeiproces, zoals Adrien Silva of João Mário. Anderen zijn al jaren van de partij, zoals Pepe, Cristiano, Quaresma of Rui Patrício. En nog anderen waren eigenlijk nog kinderen die meteen veel persoonlijkheid getoond hebben, zoals Renato Sanches. Die mix was goed voor de ploeg.' NANI: 'Dat was iets dat we nooit geprobeerd hadden in andere toernooien en het bleek verrassend voor onze tegenstanders, die veel problemen hadden met de individuele dekking. Als je goed doet wat de trainer vraagt, dan volgen de resultaten.' NANI: 'Dat klopt. Maar het voetbal is veel veranderd en je hebt niemand meer nodig in de punt om goals te maken. De spelers in onze ploeg zijn heel polyvalent en beweeglijk, en dat is een voordeel dat andere ploegen niet hebben.' NANI: 'Hij is rustig en ligt heel goed in de groep. We wisten allemaal dat hij nog een woordje ging meespreken in het toernooi. Dat wisten we omdat we hem bezig zagen op training, waar hij de ene na de andere bal binnen knalde. Zijn doelpunt verraste ons dus niet.' NANI: 'Zo is het. Maar toen de wedstrijd werd afgefloten, dachten we niet: o, jij hebt ons de beker geschonken. Want wat er gebeurde, was logisch, normaal. Een speler van onze ploeg die goed trainde en scoorde op training, ... maar niet speelde. We vonden het zelfs een beetje spijtig voor hem, omdat we ons afvroegen: wanneer gaat hij eens een kans krijgen?' NANI: 'Voor ons land was het EK winnen fantastisch. Die overwinning betekende een stap vooruit in alles wat je je maar kunt indenken. In onze trots, in ons zelfbeeld, in het dagelijkse leven van de arbeiders, ... We konden eens bewijzen dat we een land zijn dat iets goed kan doen. Sinds afgelopen zomer kunnen veel mensen meer in hun capaciteiten geloven en gaan ze met opgeheven hoofd naar het werk. Dat werd wel tijd.' NANI: 'Ja, heel veel. Al jarenlang werd er niks gewonnen en zagen we hoe er alleen over andere landen gesproken werd. Wij bestonden praktisch niet. En plotseling zijn we nu het land waarover iedereen spreekt. Dat maakt onze mensen enorm trots, echt waar.' NANI: 'Voor ons was het alsof we thuis speelden. Aan ons hotel stonden steeds heel wat mensen ons op te wachten, en dat gaf ons positieve energie. Dat is belangrijk. In de stadions voelden we de adem van onze supporters, die niet ophielden met zingen. We hebben de titel ook behaald voor die mensen die elke dag huilend stonden te wachten op een foto of een handtekening van ons.' NANI: 'Ik vond het verschrikkelijk spijtig. Het was een triestig moment omdat hij onze kapitein is. Hij is een vriend en een collega en we wisten hoe belangrijk hij was en wat zijn ambitie was. Want uiteindelijk wil je iemand aan je zijde die altijd wil winnen. Het was heel hard voor ons en voor het hele land. De manier waarop hij van het veld moest, in tranen... dat was niet aangenaam. Maar daardoor voelden we plots de verantwoordelijkheid om iets groots te doen en die onrechtvaardige situatie om te buigen.' NANI: 'Ja, natuurlijk, omdat Cristiano de enige was die erbij was in de EK-finale van 2004 (toen Portugal thuis met 0-1 verloor van Griekenland, nvdr). Op een of andere manier deden we het voor hem, voor alles wat hij ons al gegeven had. Het gaf ons een beetje meer moed en kracht om door te zetten. En naarmate de wedstrijd vorderde en er niet veel gebeurde, steeg ons vertrouwen alsmaar.' NANI: 'Dat is waar. De betrokkenheid van alle spelers was fundamenteel. We moesten allemaal blijven lopen zodat Frankrijk zich nooit op zijn gemak voelde. We speelden met ons hart, en we hielden stand.' NANI: 'Dat zou wel kunnen, ja. Als ik er nu op terugkijk, is het gevoel dat overheerst: opdracht volbracht. Ik wist dat ik een fundamentele speler was in de ploeg. Niet zozeer door mijn ervaring, maar door het belang dat de trainer me gaf. Ik moest verdedigen, aanvallen, bijsturen, animeren, goals maken en assists geven. Alles wat ik deed, was steeds belangrijk voor de ploeg. Dus ben ik heel tevreden.' NANI: 'Bijna alles. Ze was belangrijk voor mijn opleiding maar ook op vele andere vlakken. Ze hielpen me bijvoorbeeld met de nodige documenten om volledig Portugees te worden.' NANI: 'Ik heb met beide clubs een tijdje mee getraind. Een dag bij Benfica, de volgende bij Sporting. En zo ging het eventjes door. Maar Sporting toonde meer interesse en aangezien er al vrienden van me speelden, was de beslissing snel genomen. Ik was toen zeventien jaar.' NANI: 'Om te beginnen ben ik nu een speler die een beetje van alles doet. Ik heb geleerd om niet te overhaasten, om de dingen te doen op het moment dat het echt van belang is. Ik beschouw mezelf nog als een jonge voetballer. Niet zo jong als ik zou willen, maar ik kan nog een tijdje doorgaan. Bovendien heb ik veel ervaring en dat kan je niet kopen. Dat is het belangrijkste in deze sport: het gevoel hebben dat je elke wedstrijd een betere voetballer bent geworden.' NANI: 'Ik had hem als trainer bij Sporting en later ook bij de nationale ploeg. Hij leerde me veel, maar hield me ook geregeld bij de les.' NANI: 'Nu ja, als kind steek je weleens wat uit... Ik had bijvoorbeeld geen voetbalschoenen en leende die van een kameraad. Het probleem was dan om ze terug te geven, ik vergat dat altijd. Toen de jongen ze een beetje kwaad terug pakte, ontfutselde ik ze hem later opnieuw. Op een dag zei Paulo Bento eens tegen me wat hij daarvan dacht en toen had ik geen excuses.' (lacht) NANI: 'Die uitspraak klopt niet. Ik wilde gewoon bij een grote club gaan voetballen. Eigenlijk ging mijn voorkeur eerst uit naar Barça. Daar speelden Figo, mijn idool, en het fenomeen Ronaldo. Als kind volgde ik hun prestaties op de voet. Later deed ik dat ook met Deco en Ronaldinho. Toen ik profvoetballer werd, wilde ik bij een wereldclub spelen, of dat nu Chelsea, Real Madrid of Arsenal was. Maar Carlos Quieroz (destijds assistent-trainer bij Manchester United, nvdr) was geïnteresseerd in mij en aangezien Cristiano Ronaldo al bij de ploeg zat, gingen de deuren ook voor mij open. Ik ging er in 2007 naartoe en dat seizoen wonnen we de titel en de Champions League. Ik deed vaak mee en zette mijn penalty om in de strafschoppenreeks in Moskou (tegen Chelsea, nvdr). Toen heb ik voor de eerste keer tegen mezelf gezegd: het is je gelukt.' DOOR ROGER XURIACH - FOTO'S BELGAIMAGE'Het EK winnen heeft Portugal bevrijd van heel wat complexen.' - NANI