Rafael Pineda {journalist El País, volger van Real Betis}

"Ik leerde Melli vrij goed kennen tijdens afzonderingen met Real Betis. Hij is afkomstig van het vissersdorp Barbate en is een jeugdproduct van Betis, waar hij samen begon met zijn tweelingbroer - su hermano mellizo - Víctor, een keeper die nooit doorbrak. Vandaar ook dat iedereen hem 'Melli' noemde ( zijn eigenlijke naam is Juan Alberto Andreu Alvarado, nvdr). Hij voetbalde voor de Spaanse nationale ploeg in alle jeugdcategorieën. Zo werd hij Europees kampioen met de U-16 en de U-17, samen met spelers als Iniesta en Torres. Op het WK U-20 in de Verenigde Arabische Emiraten in 2003 werd hij vicewereldkampioen met Spanje na verlies in de finale tegen Brazilië. Op zijn achttiende debuteerde hij al in de eerste ploeg van Betis. Zijn hoogtepunt bereikte hij in de seizoenen 2004/05 en 2005/06. Tijdens die twee seizoenen speelde hij vreemd genoeg wel als rechtsachter, hoewel hij van opleiding een centrale verdediger en verdedigende middenvelder is. In 2005 zat Betis in de CL-poule met Chelsea, Liverpool en Anderlecht. Ik herinner me dat Melli een geweldige wedstrijd speelde in de met 1-0 gewonnen thuiswedstrijd tegen Chelsea, waar hij Joe Cole onzichtbaar maakte. Betis eindigde als derde in zijn CL-poule en speelde dan in de UEFA Cup tegen AZ. Thuis won het met 2-0 en in Alkmaar stond het 2-0 achter toen Melli in de 94e minuut de 2-1 op het bord zette ...

"Tot 2006 was zijn progressie indrukwekkend, maar daarna viel hij stil. De supporters begonnen hem ook wat beu te worden omdat hij soms blunderde op het veld. Bovendien was hij af en toe erg verstrooid. Een trainer zei me ooit dat Melli hem na vijf minuten in de wedstrijd kwam vragen wie hij ook alweer moest dekken bij een hoekschop. Nochtans was hem dat voor de match meermaals gezegd. In Andalusië zeggen ze van iemand die altijd uit de lucht komt vallen omdat hij in zijn eigen wereldje leeft: tiene la torrija. Wel, Melli tiene una enorme torrija.

"Een leider is hij bij Betis nooit geweest, daarvoor ontbreekt het hem aan temperament. Hij stond in de schaduw van andere spelers zoals Joaquín, Juanito, Arzu en Rivas. Toch was hij erg geliefd in de kleedkamer. Tijdens afzonderingen zat hij vaak te kaarten met zijn ploegmaats. En als het even kon, ging hij naar het strand om te surfen, een sport waarmee hij opgegroeid is."

Benjamin De Ceulaer {spits Lokeren OV}

"AA Gent profiteerde met zijn overgang maximaal van de crisis in het Spaanse voetbal. In tegenstelling tot zijn voorganger Suler, die regelmatig problemen had met de concentratie, straalt het spel van Melli bijzonder veel rust en soberheid uit. Hij hoeft echt niet achter iemand aan te hollen, want door zijn positiespel weet Melli perfect hoe een aanvaller op te vangen. Hij zal niet de hele wedstrijd op je huid kleven. Dat is leuk, maar anderzijds ook verraderlijk. Arzo en Melli geven weinig of geen druk, maar enkele seconden erna heb je de tijd niet meer om iets te ondernemen. Ze kiezen dus heel goed hun momenten om door te dekken. Als het nodig is, begaat Melli leep een zogezegde professionele fout.

"Ik vernam van Harbaoui dat Melli én Arzo bijzonder sterk zijn met het hoofd, zowel verdedigend als aanvallend. Eigenlijk blijven dat de enige momenten dat zowel hij als Arzo de duels opzoekt. Want die Spaanse verdedigers blijven in mijn ogen vooral sierlijke voetballers, die graag hun techniek gebruiken en meestal voor de voetballende oplossing kiezen. Ze schuiven ook graag door naar het middenveld, om daar een manmeersituatie te creëren.

"Qua fairheid schat ik Melli hoger in dan Arzo. Hun gebrek aan snelheid en wendbaarheid kan je met kort combinatievoetbal wel op de proef stellen. Met de lange bal naar voren kom je niet ver, want met hun gestalte koppen ze alles weg."

Nordin Jbari {oud-aanvaller, nu analist}

"Als je over Melli spreekt, moet je in een adem ook de naam van Arzo vermelden. Die twee vormen een ervaren complementair duo, ze zorgen voor defensieve stabiliteit én organisatie. Het lijkt wel een tweeling, je kan ze niet van elkaar loskoppelen. Fysiek zijn ze sterk, ze blijven zeer sereen in moeilijke omstandigheden, ze zijn goed in de opbouw, maar ze tonen zich ook razend gevaarlijk bij stilstaande fasen. Ik zag dit seizoen de competitiewedstrijd tegen KV Mechelen, waarbij ze nagenoeg geen enkel luchtduel verloren. Echt indrukwekkend. In België kennen ze op dat vlak weinig concurrentie. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Roland Juhász van Anderlecht durven zij wel een tegenstrever te dribbelen of hun verantwoordelijkheid op te nemen in balbezit. Maar anderzijds merk ik ook veel grinta, een bepaalde verbetenheid in hun spel, zonder daarom vuil te zijn.

"Het lijkt erop dat Arzo de patron is en Melli de luitenant. Maar ik ben ervan overtuigd dat Melli, die maar in augustus werd aangeworven en nood had aan een aanpassingsperiode, op termijn kan uitgroeien tot een even toonaangevende speler. Hun grootste voordeel is vooral dat ze sneller denken dan hun rechtstreekse tegenstanders. Bovendien mag je ook de rol van Bernd Thijs niet onderschatten. Hij is de libero voor de verdediging en fungeert als eerste schokbreker. Melli en Arzo zitten zo meestal in een zetel en kunnen hun gebrek aan explosiviteit op de eerste meters verstoppen. Daardoor blijf ik hen wel wat kwetsbaar vinden in de rug, zeker als Gent hoger speelt. ( grijnst) Alleen Cyriac en Tchité kunnen hen in verlegenheid brengen.

"Ik hoop dat Michel Louwagie, die veel ambitieuzer is dan hij aan de buitenwereld laat uitschijnen, hen kan houden als AA Gent echt voor de titel wil meespelen. Want die jongens kwamen naar hier om prijzen te winnen, vergis je daar niet in."

DOOR FRÉDÉRIC VANHEULE & STEVE VAN HERPE

"Tot 2006 was zijn progressie indrukwekkend, daarna viel hij stil." Rafael Pineda

"Ik leerde Melli vrij goed kennen tijdens afzonderingen met Real Betis. Hij is afkomstig van het vissersdorp Barbate en is een jeugdproduct van Betis, waar hij samen begon met zijn tweelingbroer - su hermano mellizo - Víctor, een keeper die nooit doorbrak. Vandaar ook dat iedereen hem 'Melli' noemde ( zijn eigenlijke naam is Juan Alberto Andreu Alvarado, nvdr). Hij voetbalde voor de Spaanse nationale ploeg in alle jeugdcategorieën. Zo werd hij Europees kampioen met de U-16 en de U-17, samen met spelers als Iniesta en Torres. Op het WK U-20 in de Verenigde Arabische Emiraten in 2003 werd hij vicewereldkampioen met Spanje na verlies in de finale tegen Brazilië. Op zijn achttiende debuteerde hij al in de eerste ploeg van Betis. Zijn hoogtepunt bereikte hij in de seizoenen 2004/05 en 2005/06. Tijdens die twee seizoenen speelde hij vreemd genoeg wel als rechtsachter, hoewel hij van opleiding een centrale verdediger en verdedigende middenvelder is. In 2005 zat Betis in de CL-poule met Chelsea, Liverpool en Anderlecht. Ik herinner me dat Melli een geweldige wedstrijd speelde in de met 1-0 gewonnen thuiswedstrijd tegen Chelsea, waar hij Joe Cole onzichtbaar maakte. Betis eindigde als derde in zijn CL-poule en speelde dan in de UEFA Cup tegen AZ. Thuis won het met 2-0 en in Alkmaar stond het 2-0 achter toen Melli in de 94e minuut de 2-1 op het bord zette ... "Tot 2006 was zijn progressie indrukwekkend, maar daarna viel hij stil. De supporters begonnen hem ook wat beu te worden omdat hij soms blunderde op het veld. Bovendien was hij af en toe erg verstrooid. Een trainer zei me ooit dat Melli hem na vijf minuten in de wedstrijd kwam vragen wie hij ook alweer moest dekken bij een hoekschop. Nochtans was hem dat voor de match meermaals gezegd. In Andalusië zeggen ze van iemand die altijd uit de lucht komt vallen omdat hij in zijn eigen wereldje leeft: tiene la torrija. Wel, Melli tiene una enorme torrija. "Een leider is hij bij Betis nooit geweest, daarvoor ontbreekt het hem aan temperament. Hij stond in de schaduw van andere spelers zoals Joaquín, Juanito, Arzu en Rivas. Toch was hij erg geliefd in de kleedkamer. Tijdens afzonderingen zat hij vaak te kaarten met zijn ploegmaats. En als het even kon, ging hij naar het strand om te surfen, een sport waarmee hij opgegroeid is." "AA Gent profiteerde met zijn overgang maximaal van de crisis in het Spaanse voetbal. In tegenstelling tot zijn voorganger Suler, die regelmatig problemen had met de concentratie, straalt het spel van Melli bijzonder veel rust en soberheid uit. Hij hoeft echt niet achter iemand aan te hollen, want door zijn positiespel weet Melli perfect hoe een aanvaller op te vangen. Hij zal niet de hele wedstrijd op je huid kleven. Dat is leuk, maar anderzijds ook verraderlijk. Arzo en Melli geven weinig of geen druk, maar enkele seconden erna heb je de tijd niet meer om iets te ondernemen. Ze kiezen dus heel goed hun momenten om door te dekken. Als het nodig is, begaat Melli leep een zogezegde professionele fout. "Ik vernam van Harbaoui dat Melli én Arzo bijzonder sterk zijn met het hoofd, zowel verdedigend als aanvallend. Eigenlijk blijven dat de enige momenten dat zowel hij als Arzo de duels opzoekt. Want die Spaanse verdedigers blijven in mijn ogen vooral sierlijke voetballers, die graag hun techniek gebruiken en meestal voor de voetballende oplossing kiezen. Ze schuiven ook graag door naar het middenveld, om daar een manmeersituatie te creëren. "Qua fairheid schat ik Melli hoger in dan Arzo. Hun gebrek aan snelheid en wendbaarheid kan je met kort combinatievoetbal wel op de proef stellen. Met de lange bal naar voren kom je niet ver, want met hun gestalte koppen ze alles weg." "Als je over Melli spreekt, moet je in een adem ook de naam van Arzo vermelden. Die twee vormen een ervaren complementair duo, ze zorgen voor defensieve stabiliteit én organisatie. Het lijkt wel een tweeling, je kan ze niet van elkaar loskoppelen. Fysiek zijn ze sterk, ze blijven zeer sereen in moeilijke omstandigheden, ze zijn goed in de opbouw, maar ze tonen zich ook razend gevaarlijk bij stilstaande fasen. Ik zag dit seizoen de competitiewedstrijd tegen KV Mechelen, waarbij ze nagenoeg geen enkel luchtduel verloren. Echt indrukwekkend. In België kennen ze op dat vlak weinig concurrentie. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Roland Juhász van Anderlecht durven zij wel een tegenstrever te dribbelen of hun verantwoordelijkheid op te nemen in balbezit. Maar anderzijds merk ik ook veel grinta, een bepaalde verbetenheid in hun spel, zonder daarom vuil te zijn. "Het lijkt erop dat Arzo de patron is en Melli de luitenant. Maar ik ben ervan overtuigd dat Melli, die maar in augustus werd aangeworven en nood had aan een aanpassingsperiode, op termijn kan uitgroeien tot een even toonaangevende speler. Hun grootste voordeel is vooral dat ze sneller denken dan hun rechtstreekse tegenstanders. Bovendien mag je ook de rol van Bernd Thijs niet onderschatten. Hij is de libero voor de verdediging en fungeert als eerste schokbreker. Melli en Arzo zitten zo meestal in een zetel en kunnen hun gebrek aan explosiviteit op de eerste meters verstoppen. Daardoor blijf ik hen wel wat kwetsbaar vinden in de rug, zeker als Gent hoger speelt. ( grijnst) Alleen Cyriac en Tchité kunnen hen in verlegenheid brengen. "Ik hoop dat Michel Louwagie, die veel ambitieuzer is dan hij aan de buitenwereld laat uitschijnen, hen kan houden als AA Gent echt voor de titel wil meespelen. Want die jongens kwamen naar hier om prijzen te winnen, vergis je daar niet in." DOOR FRÉDÉRIC VANHEULE & STEVE VAN HERPE"Tot 2006 was zijn progressie indrukwekkend, daarna viel hij stil." Rafael Pineda