Met korte, afgemeten zinnen heeft Dick Advocaat vorige week dinsdag zijn eerste persconferentie gegeven. Na de ronduit irritante attitude van René Vandereycken op dat soort bijeenkomsten was het betoog van Advocaat een verademing. Hij ging op elke vraag in, beknopt en krachtig, zonder zichzelf te verdrinken in een zee van woorden. En hij legde de vinger op de wond, hij gaf een veeg uit de pan aan de spelers, aan zijn voorgangers, aan de media die het talent veel te vroeg ophemelen, aan Jean-Marie Philips die volgens hem soms te veel praat. De CEO wist niet wat hij hoorde. Voordien zette Advocaat ook nog een blunder van de van trots glimmende bondsvoorzitter François De Keers-maecker recht, die de persconferentie opende met de nieuwe bondscoach wel...

Met korte, afgemeten zinnen heeft Dick Advocaat vorige week dinsdag zijn eerste persconferentie gegeven. Na de ronduit irritante attitude van René Vandereycken op dat soort bijeenkomsten was het betoog van Advocaat een verademing. Hij ging op elke vraag in, beknopt en krachtig, zonder zichzelf te verdrinken in een zee van woorden. En hij legde de vinger op de wond, hij gaf een veeg uit de pan aan de spelers, aan zijn voorgangers, aan de media die het talent veel te vroeg ophemelen, aan Jean-Marie Philips die volgens hem soms te veel praat. De CEO wist niet wat hij hoorde. Voordien zette Advocaat ook nog een blunder van de van trots glimmende bondsvoorzitter François De Keers-maecker recht, die de persconferentie opende met de nieuwe bondscoach welkom te heten, maar niet diens twee stoelen verder zittende assistent Bert van Lingen. Advocaat betrok er dan maar zelf zijn adjunct bij. Hij kwam zelfverzekerd over, niet onbescheiden arrogant, maar ook niet bescheiden. De massaal uitgerukte pers was achteraf lovend over het discours van Advocaat. Zelden verwierf een trainer in een uur tijd zo veel krediet. Het leek erop dat De Verlosser was neergedaald en dat het Belgische voetbal nu echt op een keerpunt staat. Het verwachtingspatroon is gigantisch en niet reëel, maar Advocaat schrikt er niet voor terug. Omdat de kortste weg tussen twee punten in Nederland een rechte en geen kromme lijn is, zal hij de maatregelen nemen die zich opdringen. De Hagenaar kan een palmares voorleggen, ook al bevat dat enkele schaduwplekken en staat Advocaat niet echt bekend als een groot tacticus en een adept van het avontuurlijke voetbal. Geen mens die echter daarover spreekt. Het zou niet realistisch zijn om te denken dat de komst van een nieuwe bondscoach volstaat om alle problemen rond de nationale ploeg te verdrijven. De ronduit belabberde mentaliteit van enkele jongeren, de clanvorming, het gebrek aan respect, een grote vakman zal Advocaat zijn als hij dit allemaal kan rechttrekken en op termijn, na een voor de hand liggende opflakkering, deze ploeg aan het voetballen krijgt. De gouden generatie, waarvan er twee jaar geleden na het EK in Nederland sprake was, leek vooral een bedorven generatie te zijn, met een aantal voetballers die zichzelf te hoog inschatten. Dat kan, zoals Advocaat aangaf, te maken hebben met een te snelle adoratie van de media, maar een nog veel acuter probleem is de manier waarop deze voetballers in de clubs worden begeleid. Ze krijgen veel te snel lucratieve contracten en zien zichzelf omringd door jaknikkers die hen naar de mond praten en een verkeerd zelfbeeld geven. Af te wachten valt ook met welk concept Advocaat deze ploeg wil laten opereren. Dat sommige Belgische voetballers het in het buitenland goed doen, geeft een verkeerd beeld van de kwaliteit van de nationale ploeg. Omdat het stuk voor stuk om spelers gaat die een elftal verstevigen, maar niet om voetballers die een meerwaarde geven. Dat dienende spelers zich in de nationale ploeg plots geroepen voelden om het leiderschap op zich te nemen, was het begin van vele strubbelingen. Ook op dat vlak zal Advocaat orde op zaken moeten zetten. In sleutelfuncties in de sport zijn er absoluut zwaargewichten nodig om met de huidige, mondige generatie om te gaan. Hoe pijnlijk was het daarom niet om naar het zelfbeklag te luisteren waartoe Carlo Bomans, de bondscoach wielrennen, zich afgelopen zaterdag in kranteninterviews liet verleiden? De Limburger, nochtans een harde werker, is duidelijk niet bij machte met stress om te gaan. Hij leek compleet van slag omdat Philippe Gilbert vond dat hij te weinig communiceert, hij zei dat renners hem niet zien staan, dat zijn telefoons niet worden beantwoord en dat hij respect mist. Zelden heeft iemand zich zo gediskwalificeerd als Bomans die zo snel mogelijk uit zijn lijden moet worden verlost. Respect dwing je af. Zoals Dick Advocaat dat vorige week deed. Uitgesloten lijkt het dat ego's in de toekomst het collectief gaan aantasten. Maar of dat plots tot een heel ander soort voetbal leidt? door JACQUES SYSEen grote vakman is Advocaat als hij de Rode Duivels aan het voetballen krijgt.