In goed anderhalve maand niet een, twee, maar drie keer winnen van Manchester City, dan mag worden verondersteld dat Chelsea de code van de ploeg van Pep Guardiola heeft gekraakt. Een eerste keer gebeurde dat in een - saaie - halve finale van de FA Cup op zaterdag 17 april. City en Chelsea hadden er net Europese duels opzitten en die avond op Wembley werkte het plannetje van Thomas Tuchel het best: diep gegroepeerd zitten, aanvallen via links en zo City, dat op de rechterflank met het duo Torres- Cancelo speelde, pijn doen. Het was Hakim Ziyech die scoorde. Accident de parcours.
...

In goed anderhalve maand niet een, twee, maar drie keer winnen van Manchester City, dan mag worden verondersteld dat Chelsea de code van de ploeg van Pep Guardiola heeft gekraakt. Een eerste keer gebeurde dat in een - saaie - halve finale van de FA Cup op zaterdag 17 april. City en Chelsea hadden er net Europese duels opzitten en die avond op Wembley werkte het plannetje van Thomas Tuchel het best: diep gegroepeerd zitten, aanvallen via links en zo City, dat op de rechterflank met het duo Torres- Cancelo speelde, pijn doen. Het was Hakim Ziyech die scoorde. Accident de parcours. Op 8 mei kwam Chelsea naar het Etihad, een mooie eregast op het geplande kampioenenfeestje van City, dat in volle euforie was na de uitschakeling van PSG. De confrontatie kwam dus opnieuw na een Europese week, waarin ook Chelsea euforisch was, want het had Real Madrid uitgeschakeld. Een Europese finale avant la lettre. Guardiola stuurde een alternatief elftal het veld op. Kevin De Bruyne, licht geblesseerd, keek toe, en op het veld stonden Sergio Agüero en Gabriel Jesus samen in de spits, Aymeric Laporte en Nathan Aké vormden met Rúben Dias het hart van de driemansdefensie. Er stond één man op de flanken. Ook Tuchel varieerde, in de namen, minder in de manier van voetballen. De 1-2 viel dit keer in blessuretijd ( Marcos Alonso), Agüero miste een strafschop; het titelfeestje moest een paar dagen wachten. Guardiola-Tuchel 0-2 maar nog geen man overboord. De echte klapper moest nog komen. Zaterdagavond 29 mei, Porto. Inzet: de Champions League. Tuchel zet een eerste keer in drie duels vanaf de aftrap Kai Havertz in, gekoppeld aan Timo Werner. Snelheid, beweeglijkheid en diepgang dus. Havertz heeft daarbij een dubbele rol, hij moet met Mason Mount, N'Golo Kanté en Jorginho in balverlies druk zetten op het middenveld van City. Op snelheid en diepgang gokt ook Guardiola. Hij is met City kampioen geworden met een geduldige waiting game, maar in de finale van de Champions League wil hij het anders. Raheem Sterling, de laatste maanden naar de kant gedreven, komt op links. Phil Foden en De Bruyne zijn afwisselend een valse 9 en Riyad Mahrez staat op de rechterflank. Vier spitsen dus, met daarachter een spelmaker als Bernardo Silva; meester in het lopen tussen de lijnen. Die aanpak is een stuk gedurfder dan een jaar geleden, toen Guardiola een defensief zekere opstelling uitdokterde tegen Lyon en dat fout afliep. Chelsea, met de klassieke drie achterin, moet nu bij de keel worden gegrepen. Het antwoord van Tuchel: laag opvangen, lange bal, en dan snelheid in de omschakeling. Zo had het ook al gewerkt tegen Real Madrid. Van de snelheid van Sterling is Tuchel niet bang, die heeft Reece James ook. En in het centrum zijn ze met drie om Foden en De Bruyne af te blokken. In zijn hoofd zit nog een ander plan, dat al werkte in de beker: opbouwen via links, in de rug van of rond Mahrez, die defensief iets slordiger is. Maar eerst, het is een oude beproefde tactiek, gooien ze wat lange ballen, om de verdediging van City aan het twijfelen te brengen. De hoop is dat ze bij City, in een latere fase van de match, weer zo'n lange bal verwachten, en niet direct agressief doordekken wanneer Chelsea toch opbouwt van achteruit. Dus zie je, in de beginfase, Antonio Rüdiger gooien. Vervolgens Thiago Silva een paar keer. Vaak richting Havertz en Werner, maar ook geregeld richting Ben Chilwell, die wegloopt van Mahrez. Dan moet Kyle Walker er iedere keer naar toe. Daarna volgt plan B. Terwijl City probeert De Bruyne in balbezit te krijgen en het monopolie over de bal te veroveren - een paar keer ook Sterling lanceert - begint Chelsea op te bouwen via links. Chilwell moet dan Mount met één toets snel aan de bal proberen krijgen: die moet dan maar verdelen. In de 16e minuut lukt dat een eerste keer, ontdekt een scherp observerende Michael Cox die voor The Athletic tactisch de wedstrijd analyseert. De voortzetting is dan nog minder. In de 39e minuut werkt het een tweede keer, opnieuw zonder goeie voortzetting. Maar poging drie even later heeft succes. Chilwell verlengt opnieuw een bal in een tijd tot bij Mount, die ziet hoe Oleksandr Zintsjenko, die Havertz moet opvangen, net iets te laat is. Heel City is te laat en uit positie, en er is geen dubbele gordel voor de verdediging die de paslijn kan knippen. 1-0. Game over, zeker als Rüdiger in de 55e minuut De Bruyne uit de wedstrijd blokt. Al in de rust en ook achteraf vallen analisten over de tactische aanpak van Pep. Fernandinho noch Rodri aan de aftrap naast Ilkay Gündogan. De dubbele buffer die in het begin van het seizoen ook de 2-5 tegen Leicester City niet had kunnen vermijden, al stonden toen nog Eric García en Aké in het centrum van de defensie, niet Dias en John Stones. Alleen Pep kan uitleggen, ooit, waarom hij juist in de finale van de Champions League van het succesrecept afstapte dat hem kampioen maakte met een van de beste verdedigingen van Europa. Waarom hij pas voor de tweede keer dit (lange) seizoen geen Rodri of Fernandinho bij de aftrap op het veld had staan. Volgers van City en Chelsea snapten het ergens wel. Rodri had vorig seizoen zijn slechtste match in het shirt van City tegen Chelsea gespeeld, hij liep verloren in de driehoek Mount- Pulisic en toen nog Willian. Fernandinho liet het recent dan weer afweten tegen Mount in de FA Cup. Gaf dat de doorslag? Hoe dan ook. City kwam, ook omdat De Bruyne niet in stelling kon worden gebracht, offensief weinig in het stuk voor. Het laagste xG-cijfer van het jaar, bleek achteraf uit de statistieken. De verdienste van Chelsea, dat na de rust een blauwe muur optrok. Eentje die weinig wankelde. 'Zonder Lionel Messi kan hij het niet', het zal Pep nog wel een tijdje blijven achtervolgen. Misschien volgend jaar beter? Want ook dat is een statistiek: dit decennium slaagde nog geen enkele club erin bij zijn eerste finale van de Champions League direct de prijs te winnen. Valencia, Leverkusen, Monaco, Arsenal, Chelsea, Borussia Dortmund, Atlético Madrid, Tottenham, PSG en nu ook City: in 20 jaar - van 2001 tot 2021 - zijn dat toch al tien 'slachtoffers'. Pep moet niet wanhopen maar wel constateren dat de tijd nog veraf is dat City dit soort matchen speelt alsof het vriendschappelijke wedstrijden zijn. Zoals zijn Barcelona tien jaar geleden. Dat bewijzen de tranen van De Bruyne na zijn opgave. Zaterdagavond moest het hoogtepunt van zijn carrière worden. Vriendschappelijke matchen zijn dat niet.