Eén zaak moet je Juan Carlos Garrido wel nageven: de trainer van Club Brugge vaart resoluut zijn eigen koers en denkt er ook in momenten dat hij zwaar onder vuur ligt niet aan compromissen te sluiten of zich in te dekken. Ook afgelopen zaterdag geen EidurGudjohnsen in de kern, ook al zal niet iedereen in de schoot van de club daar blij mee zijn. Dat lijkt op een zekere persoonlijkheid van de trainer te duiden, maar daarmee houdt het ongeveer ook op. Precies tien maanden na de aanstelling van de Spanjaard is Club Brugge nog geen stap verder geraakt, al werden er sindsdien dertien nieuwe spelers aangetrokken. Ook zaterdag tegen Lierse ontdekte je in het spel van blauw-zwart geen systeem en geen automatismen. De eerste helft was ondermaats, nog nooit dit seizoen kreeg Lierse zo veel kansen. Dan kan je wel blijven praten over geblesseerde spelers, op den duu...

Eén zaak moet je Juan Carlos Garrido wel nageven: de trainer van Club Brugge vaart resoluut zijn eigen koers en denkt er ook in momenten dat hij zwaar onder vuur ligt niet aan compromissen te sluiten of zich in te dekken. Ook afgelopen zaterdag geen EidurGudjohnsen in de kern, ook al zal niet iedereen in de schoot van de club daar blij mee zijn. Dat lijkt op een zekere persoonlijkheid van de trainer te duiden, maar daarmee houdt het ongeveer ook op. Precies tien maanden na de aanstelling van de Spanjaard is Club Brugge nog geen stap verder geraakt, al werden er sindsdien dertien nieuwe spelers aangetrokken. Ook zaterdag tegen Lierse ontdekte je in het spel van blauw-zwart geen systeem en geen automatismen. De eerste helft was ondermaats, nog nooit dit seizoen kreeg Lierse zo veel kansen. Dan kan je wel blijven praten over geblesseerde spelers, op den duur wordt dat een afgezaagd refrein. In de bestuurskamer kunnen ze onmogelijk tevreden zijn over het werk van Garrido. De vraag is of ze tevreden zijn over zichzelf als het gaat over de aanstelling van trainers. Mensen die de verantwoordelijkheid dragen over de komst van eerst Georges Leekens en vervolgens Garrido, moeten die beslissingen durven analyseren. Even hard als ze dat met Garrido doen. Het lijkt onwaarschijnlijk dat dit openlijk gebeurt. Wat dat betreft, kan je in weinig bedrijfstakken ongestraft zo veel fouten maken als in het voetbal. De zwaar overdreven 4-1-zege van Club Brugge tegen Lierse lijkt voor Juan Carlos Garrido uitstel van executie. Nog geen enkele goeie wedstrijd heeft blauw-zwart dit seizoen gespeeld. De doorstroming van eigen talent mag dan wel een positief gegeven zijn tijdens deze campagne, het is iets wat door het makke spel even gemakkelijk ondergesneeuwd raakt als de in- grepen om de omkadering te professionaliseren. De waarheid ligt op het veld en nergens anders. Ondanks de 17 op 21 wordt de wedstrijd van zondag tegen Anderlecht voor Club en vooral voor Garrido een nieuw examen. De Spanjaard toonde zich zaterdag hoopvol omdat een aantal spelers terugkeert. Veel verschuivingen heeft hij in die tien maanden als trainer van Club inderdaad al moeten doen: van de ploeg waarmee Garrido vorig seizoen de competitie beëindigde, stonden er zaterdag nog drie op het veld. Over sportieve continuïteit kan je dan, de blessures ten spijt, niet spreken. Op dat vlak staat Anderlecht een stap verder. De Brusselaars putten uit een rijk patrimonium en lijken met de Serviër Alek-sandar Mitrovic de ontbrekende schakel in de ketting te hebben gevonden. Maar juist in het Astridpark loopt er een smalle strook tussen triomf en tragiek. De na anderhalve wedstrijd als wereldvoetballer bejubelde Mitrovic moet nu bevestigen, ook en vooral als de tegenstander zich beter op hem gaat instellen. En hij moet zijn waarde vooral in de wedstrijden om de Champions League bewijzen. Intussen bloeit een aantal jongeren verder open, de verbazende Frank Acheampong voorop. Maar stokt voorlopig wel de ontwikkeling van Dennis Praet. De middenvelder moet bij de zaak gehouden worden en geen verkeerd zelfbeeld krijgen. Het is de eeuwige valkuil in de weg naar de top. Ook de directe omgeving doet er in dat soort omstandigheden goed aan realisme te prediken. Intussen blijft Standard de overwinningen opstapelen, ook als er, zoals zondag in Oostende, bij vlagen nonchalance in het spel optreedt. Vreemd is het om trainer Guy Luzon langs de zijlijn als een ongeleid projectiel te zien tekeergaan, maar de prestaties zijn er: Standard deed het in Oostende op Geoffrey Mujangi Bia na met hetzelfde spelersmateriaal als vorig seizoen en telt na zeven competitiematchen liefst elf punten meer dan toen. Het puntenpercentage ligt ook aanzienlijk hoger dan onder Mircea Rednic en het hier en daar gehekelde rotatiesysteem stokt het spel niet want de variatiemogelijkheden zijn groot. Ook al moeten de krakers voor de Rouches nog komen, puur cijfermatig staaft dit alleen maar het gelijk van Roland Duchâtelet toen hij tot een trainerswissel besloot omdat hij vond dat er uit deze ploeg meer te halen viel. De supporters die een paar maanden geleden revolteerden, verdrinken zich nu van het ene feest in het andere. Ze wensen niet meer aan de opstand herinnerd te worden. ?DOOR JACQUES SYSStandard haalt na zeven matchen elf punten meer dan vorig seizoen.