Het kindertheater lijkt eindelijk voorbij in en rond de nationale ploeg. Toen Dick Advocaat vorige week dinsdag in Diegem zijn eerste training gaf, stuurde hij Marouane Fellaini meteen terug naar de kleedkamer. De middenvelder, de exponent van een gepamperde, veel te snel gehypte en nooit tegengesproken generatie, had witte in plaats van zwarte kousen aangetrokken.
...

Het kindertheater lijkt eindelijk voorbij in en rond de nationale ploeg. Toen Dick Advocaat vorige week dinsdag in Diegem zijn eerste training gaf, stuurde hij Marouane Fellaini meteen terug naar de kleedkamer. De middenvelder, de exponent van een gepamperde, veel te snel gehypte en nooit tegengesproken generatie, had witte in plaats van zwarte kousen aangetrokken. Eén dag eerder liet Stijn Stijnen weten zich voorlopig niet meer beschikbaar te stellen voor de Rode Duivels. Hij had het er moeilijk mee dat Advocaat openlijk aan hem twijfelde en hekelde de bondstop. Op een onwrikbare mentaliteit duidt dat niet. Echte toppers kunnen die vermeende twijfel kaderen, stellen zich daarboven en knokken terug. Nu werd ook nog eens keeperstrainer Francky Vandendriessche opgeofferd omdat die over de positie van Stijnen te loslippig geweest zou zijn. Vervolgens belegde Vandendriessche een persconferentie om alles te ontkennen en zich in de rol van slachtoffer te duwen. Wat een geleuter. Hoeveel frustraties hebben er zich de afgelopen maanden rond die nationale ploeg niet opgehoopt? Bij Frank Vercauteren bijvoorbeeld, die een juiste analyse maakte over dat wat er allemaal misliep, maar zich niet afvroeg hoe groot de verantwoordelijkheid van de trainers daarin is geweest. In zijn periode bij Anderlecht herhaalde Vercauteren op persconferenties na nederlagen te vaak dat spelers de opdracht die je hen gaf niet hadden uitgevoerd. Dan zijn er maar twee mogelijkheden: of je vraagt te veel, of je krijgt van de spelers niets gedaan. Respect dwing je af. Zoals Dick Advocaat dat heeft gedaan. Rechtuit en rechtaan, zonder poespas, maar met zeer duidelijke regels. Heel snel legde Dick Advocaat al deze klaagliederen naast zich neer en ging over tot de orde van de dag. Dat de gevolgen op het veld te zien zouden zijn, dat was in de aanloop naar de wedstrijd tegen Turkije voelbaar. Nieuwe trainers zorgen altijd voor een nieuwe scherpte. Zeker als hun komst zo wordt uitvergroot als deze van Advocaat. Als de Hagenaar het woord nam, leek het erop dat iedereen naar een predikant zat te luisteren. Dat is begrijpelijk als je uit zo'n donkere tunnel komt. De Rode Duivels voetbalden zaterdag met discipline en eendracht, de ploeg vormde voor het eerst sinds lang echt weer een solidair blok, met spelers die voor elkaar wilden lopen en achteraf die eendracht prezen. Sprankelend combinatievoetbal leverde dat niet op. Advocaat had zich heel goed aan de Belgische cultuur aangepast. Na de vroege goal werd er vooral achter de bal geopereerd en veranderde de 4-3-3 bij momenten in een concept met één diepe spits, Emile Mpenza. Die profiteerde gretig van de ruimte. Maar op termijn is dat niet echt het voetbal waar je naartoe moet, vooral in de tweede helft zaten er veel slordigheden in het spel van de Rode Duivels. En dat in een partij waarin het net voor het WK uitgeschakelde Turkije mentaal aangeslagen het veld op stapte en het tempo niet erg hoog lag. Deze ploeg had nood aan een succes en zelfbevestiging. Er staat nu een basis waarop verder gebouwd kan worden. Maar de weg naar het herstel is nog lang. Dick Advocaat moet de komende maanden de Rode Duivels weer aan het voetballen krijgen. En de collectieve gedachte bewaken. Er zijn de afgelopen maanden zo veel wonden geslagen dat je die niet in een paar weken onder de mat veegt. Voetballers dreigen na verloop van tijd weer in oude kwalen te hervallen, zeker in een selectie die een aantal ego's telt. Er hoeft niet aan getwijfeld te worden dat Advocaat daar resoluut tegen in zal gaan. Met de hardheid en de consequentie die Belgische trainers lijken te missen. Nogal wat mensen - Marc Wilmots voorop - vonden het onbegrijpelijk dat er niet voor een Belgische bondscoach werd gekozen. Veel meer dan daarover te zeuren moet je je afvragen waarom er geen Belgische trainers meer zijn die zich met een natuurlijk overwicht profileren. Ook daardoor leidt de komst van Dick Advocaat bijna tot blinde adoratie. Alsof echt de Messias in het Belgische voetbal is neergedaald. door JACQUES SYSWat een geleuter viel er vorige week te horen.