Voor de derde keer in zijn bestaan lijft Anderlecht een Turkse voetballer in. De eerste liet in die geschiedenis amper sporen na. Engin Verel haalde in het seizoen 1980/81 welgeteld drie keer het A-team dat onder Tomislav Ivic de landstitel behaalde. Nog minder kwam Yasin Karaca aan de bak. In het seizoen 2000/01 was hij enkel van de partij in de competitiematch tegen Charleroi en draaide hij veertig minuten mee tegen Lokomotiv Moskou in de Champions League.
...

Voor de derde keer in zijn bestaan lijft Anderlecht een Turkse voetballer in. De eerste liet in die geschiedenis amper sporen na. Engin Verel haalde in het seizoen 1980/81 welgeteld drie keer het A-team dat onder Tomislav Ivic de landstitel behaalde. Nog minder kwam Yasin Karaca aan de bak. In het seizoen 2000/01 was hij enkel van de partij in de competitiematch tegen Charleroi en draaide hij veertig minuten mee tegen Lokomotiv Moskou in de Champions League. Vergaat het Serhat Akin straks beter ? De Turkse journalist Mehmet Demircan, de 'Turkse Belgen' Patrick Nys en Karel D'Haene (kader), en zijn ex-ploegmaat bij Fenerbahçe Onder Turaci tonen zich gematigd tot extreem optimistisch. "Serhat Akin behoort tot het contingent jonge voetballers van Turkse afkomst, die de Turkse voetbalfederatie in Duitsland kon recupereren," vertelt Mehmet Demircan, journalist bij het dagblad Fanatik in Istanboel. "Van de 73 miljoen Turken zijn er 5 miljoen uitgeweken naar Europa, waarvan de helft naar Duitsland. Een aantal Turken van de tweede en derde generatie stootte door naar het topvoetbal in hun adoptieland. Als eerste slaagde Erhan Oenal daarin. Die kwam begin van de jaren zeventig bij Bayern München boven water en voetbalde nadien ook nog bij Standard, toen Ernst Happel daar trainer was. In Duitsland vertolkte Oenal een soort locomotieffunctie. Nogal wat Turkse jonge voetballers raakten tot in de Regionalliga en zelfs de Bundesliga. "Bij de Turkse voetbalbond beseften ze dat ze over een reservoir van goede Turkse voetballers in Duitsland beschikten. En dat ze dat talent best vroeg genoeg detecteerden en naar de Turkse jeugdselecties haalden, wilden ze die elementen niet verliezen aan het Duitse vertegenwoordigende voetbal. Vandaar dat een rist in Duitsland actieve Turkse voetballers op het eind van de jaren negentig in de Turkse nationale ploeg werd gepompt : Yildiray Bastürk, Ümit Davala, Ilhan Mansiz, Tayfun Korkut en anderen. Allemaal spelers die in Duitsland geboren zijn en in Duitsland spelen of hebben gespeeld. "Ook Serhat Akin past in dat verhaal. Met deze nuance dat hij niet lang in zijn adoptieland Duitsland is gebleven. Hij was nog geen twintig toen hij, in de zomer van 2000, Karlsruhe inruilde voor Fenerbahçe. Daar liet hij zich meteen gelden als een beloftevolle voetballer. Je zag meteen dat hij in Duitsland was opgeleid : hij had het uithoudingsvermogen en de strijdvaardigheid die je veel minder aantreft bij de jonge Turkse voetballers die in eigen land zijn gevormd. Ondanks de scherpe concurrentie bij Fenerbahçe - met de Zweed Kennet Andersson, die jullie nog kennen van bij KV Mechelen, en de Kroaat Milan Rapaic, nu bij Standard - maakte Akin 9 doelpunten in 25 wedstrijden en dan moet je weten dat hij in slechts 12 van die 25 matchen aan de aftrap stond. Het daaropvolgende seizoen 2001/02 bleek Akin nog productiever, met 16 goals in 31 wedstrijden." "Akin werd opgenomen in de nationale selectie met het oog op het WK in Japan en Zuid-Korea," vervolgt Demircan. Hij reisde mee af naar Azië maar viel in laatste instantie uit de selectie. Dat is geen schande gezien de concurrentie : Hakan Sükür, Derelioglu Oktay, Yalcin Sergen, Arif Erdem, Temizkanoglu Ogün, Havutçu Tayfur, begin er maar aan. Toch betekende zijn uiteindelijke niet-selectie een serieuze klap voor Akin. Het heeft maanden geduurd voor hij daarvan herstelde. Dat merk je aan zijn statistieken voor het seizoen 2002/03 : slechts 6 doelpunten in 22 wedstrijden. Ook voor het seizoen daarop vallen de cijfers bleek uit : 8 doelpunten in 20 matchen. "Vorig seizoen bereikte Akin het absolute dieptepunt van zijn loopbaan tot dusver. Twee doelpunten in twee wedstrijden is op zich een prima gemiddelde. Het zorgwekkende zit in die schamele speelgelegenheid van amper twee wedstrijden. Nu, daar zijn redenen voor. Akin sukkelde het hele seizoen door met diverse blessures. En qua aanvallers was de spelerskern van Fenerbahçe vorig seizoen rijkelijk gestoffeerd. In 2003 had de club er de Nederlander Pierre van Hooijdonk en de Brazilianen Alex en Marcio Nobre bijgehaald, en in de winterstop kwam daar nog de Fransman Nicolas Anelka bovenop. Een naam als een klok, natuurlijk, al kan Anelka zeker geen betere cijfers voorleggen dan Akin. Hij speelde mee in alle wedstrijden van de terugronde en raakte aan slechts vier doelpunten en vier assists. Maar Anelka was voor 12 miljoen euro bij Manchester City weggeplukt en verdient bij Fenerbahçe 400.000 euro per maand. Nogal duidelijk dus waarom hij telkens werd opgesteld. Akin streek bij Fenerbahçe - én bij Anderlecht - 800.000 euro per jaar op. En in zijn selectiepolitiek houdt coach Christoph Daum nauwgezet rekening met het prijskaartje dat aan zijn voetballers hangt." "Maar", besluit Mehmet Demircan, "Akin moet zich ook niet te veel achter excuses verstoppen. Hij was bij Fenerbahçe in het bijzonder en in Turkije in het algemeen geen sant in eigen land. Bij Fenerbahçe betreuren ze zijn vertrek amper. De supporters zijn veel verdrietiger over het afscheid van Pierre van Hooijdonk. In zijn eerste seizoen, 2003/04, scoorde die hier 24 keer. Toen hij aankondigde dat hij naar NAC Breda terugkeerde, waren de fans van Fenerbahçe daar het hart van in."Onder Turaci was bij Fenerbahçe ploegmaat van Serhat Akin en bevestigt in grote lijnen het verhaal van Demircan. Hij onderkent ook de kwaliteiten van Akin. "Een jongen die zowel centraal in de spits als op de flank tot zijn recht kan komen. Vandaar ook zijn rugnummer : 9. Een rugnummer dat hij overigens kon behouden, ook na de komst van Anelka die vrede moest nemen met het nummer 39. "Anderlecht kan voor Akin de perfecte springplank worden en dat heb ik hem ook verteld. Want sinds die transfer bekend is, zocht hij me dikwijls op om meer te vernemen over het leven in Brussel en in België. Bij Anderlecht zal hij alvast niet geblokkeerd worden door kerels als Anelka. Want, met alle respect, Nenad Jestrovic is toch niet van hetzelfde kaliber. Over Mbo Mpenza laat ik me niet uit, die telt bij Galatasaray nog veel supporters. Ik ken de plannen van Anderlecht niet. Moet Akin Jestrovic vervangen ? Of speelt men hem op een andere manier uit ? Hij heeft voldoende scorend vermogen om zich als centrale spits te profileren. Maar persoonlijk vind ik hem sterker op de flank. Met zijn snelheid en dribbelvaardigheid doet hij me denken aan Christian Wilhelmsson. Jestrovic in de spits, Akin op de rechterflank en Wilhelmsson op de linkerflank : dat zou vuurwerk kunnen geven." door Bruno Govers'Alle respect voor Jestrovic, maar hij is niet van het kaliber van Akin.' (Onder Turaci)