O livier Deschacht praat niet meer met dit blad. Dat hier vorig jaar werd gesuggereerd dat binnen Ander-lecht werd getwijfeld of hij wel het Belgische topniveau aankon, vond hij erover. Nochtans, bevestigen ex-clubgenoten verderop, bestond die twijfel in eigen huis wel degelijk.
...

O livier Deschacht praat niet meer met dit blad. Dat hier vorig jaar werd gesuggereerd dat binnen Ander-lecht werd getwijfeld of hij wel het Belgische topniveau aankon, vond hij erover. Nochtans, bevestigen ex-clubgenoten verderop, bestond die twijfel in eigen huis wel degelijk. Een beetje speler beantwoordt kritiek met prestaties op het veld. Dat dóét Deschacht - wanneer hij wel praat overigens een aangename gesprekspartner - sinds vorig jaar nadrukkelijk. Hoe harder de tegenwind, hoe beter zijn wedstrijdquoteringen. Al heel zijn voetballeven krijgt De-schacht de wind van voren. Ook nu is dat niet anders. Nooit presteerde hij beter, maar voor interlands valt zijn naam niet eens meer. Aimé Anthuenis liet als trainer Deschacht debuteren bij Anderlecht en selecteerde hem veertien keer voor de Rode Duivels. Met Anderlecht kwam Deschacht voor het eerst aan de aftrap in januari 2002, tegen Antwerp. Aimé Anthuenis : "Het was een jaar waarin Anderlecht net een halve ploeg van de hand had gedaan. Op links was er een probleem na het vertrek van Didier Dheedene. Marc Hendrikx bracht defensief minder dan verwacht, offensief lukte het wel. Op training manifesteerde Deschacht zich nadrukkelijk. Ik herinner me dat hij, nog voor hij een basisplaats had, enorm hard was in de duels. Voor het seizoen speelden we een driehoekstoernooi met Lyon en Metz. Omdat we er niet in slaagden de rechterflankspeler van Metz af te stoppen, bracht ik twintig minuten voor tijd De-schacht in met maar één opdracht. Bij het eerste duel lag die kerel al op de piste, het tweede duel met Deschacht ging hij niet eens meer aan." "Neen. Ik was niet de enige met twijfels. Bij mijn komst was niet iedereen bij Anderlecht overtuigd van zijn kwaliteiten. 'Hij heeft mogelijkheden,' merkten bestuursmensen in het jaar voor zijn doorbraak op, 'maar misschien niet in de eerste klasse bij ons in de eerste ploeg.' Olivier teerde op zijn fysiek, terwijl anderen meer fluwelen voetballers waren. 'Wie van jullie kan voorspellen waar een speler van twintig zal eindigen', wierp ik tegen. Je hebt spelers die op Anderlecht op hun zestiende enorme talenten zijn, maar die blijven hangen, die op training maar een beetje beter worden. Karaca was er zo één. Anderen bloeien maar open als ze 23, 24 zijn. In al mijn jaren als trainer heb ik weinig spelers op korte tijd zo veel beter zien worden als Olivier Deschacht. Als ik zijn inbreng op de eerste training vergelijk met wat hij drie maanden later en vervolgens zes maanden later toonde, stel ik een enorme vooruitgang vast. In het begin was het nog niet genoeg. In zijn eerste match heb ik hem toen ook vervangen. "Wat ik wel zag, was een enorme honger om beter te worden. Deschacht was hard voor zichzelf, ook bij het analyseren van zijn eigen prestaties. Hij was de eerste om na een mindere prestatie in de kleedkamer te zeggen : 'Ik was niet goed vandaag.' Ik vond hem heel kritisch voor zichzelf. Hij heeft zelf zijn plaats afgedwongen, gevochten tegen een etiket dat hij door zijn afkomst opgeplakt kreeg.""Misschien was het een nadeel dat hij als een van de weinige Nederlandstaligen altijd voor de camera gehaald werd. Dan roep je extreme reacties op. Dat is voor alle Belgische topspelers zo. Buitenlanders worden in België minder extreem beoordeeld.""Linksback in een viermansverdedi- ging.""In mijn ogen moet hij aanvallend meer durven. Omdat ik hem in aanvallend opzicht een onderschatte voetballer vind. Net als Van Damme zag ik hem op training technische dingen doen waarvan ik niet vermoedde dat hij dat kon. Maar Deschacht is éérst verdediger, Vanden-borre niet : die is centraal gevormd." Filip De Wilde speelde nog met Deschacht samen bij Anderlecht. Filip De Wilde : "Voor een keeper is hij een betrouwbare verdediger. Je weet wat je aan hem hebt, je voelde al snel dat hij op de hoogte was van wat hij moest doen. Van toen hij in de ploeg kwam, was hij bijna altijd onbetwist titularis." "Een grote dosis zelfkennis, leergierigheid en coachbaarheid. Hij kiest op het veld altijd voor de eenvoudigste oplossing. Bij Anderlecht heb je genoeg anderen die frivool zijn, bij hem primeert het pure verdedigende.""Hij had altijd een goeie band met Franky. Zo lang Deschacht in de eerste ploeg staat, was Franky hoofd- of hulptrainer. Van hem heeft hij alles geleerd. Misschien dat een andere trainer andere dingen van iemand op zijn positie gaat verlangen, maar zo lang hij bij Anderlecht blijft, zie ik voor hem geen probleem. Er zijn ongetwijfeld linksachters die offensief meer brengen, maar er zijn er ook veel die defensief meer steken laten vallen dan hij. Belgische top is hij zeker. Internationaal is nog iets anders, maar dat weet hij zelf ook." Tot vorig jaar vocht Gert Verheyen heroïsche duels uit met Deschacht. Ziet de beloftetrainer van Club nu een andere speler dan toen ? Gert Verheyen : "Hij is iets rustiger aan de bal, speelt vooral met heel veel vertrouwen. Dat blijft voor een voetballer het allerbelangrijkste. Centraal telt vooral de verdedigende taak, als links- of rechtsback verwacht je toch ook wat aanvallende impulsen. Die vond ik bij hem niet zo geweldig." "Ja, omdat hij net als ik van fysiek contact houdt. Ik had liever een verdediger die ik in mijn rug voelde. Dat type is hij. Het moeilijkste vond ik verdedigers die een meter van me bleven of die probeerden op interceptie te spelen.""Nee, dat is in mijn ogen nog altijd Peter Van Der Heyden als hij fit is. Omdat ik vind dat backs ook aanvallend iets meer moeten kunnen brengen. Dat kan Peter meer dan Deschacht, die dan weer de over-mijn-lijk-mentaliteit van een echte verdediger heeft." "Een tijdlang praatten we niet met mekaar omdat hij het nodig vond om commentaar op mij te geven na een wedstrijd waarin hij meer achter me aangelopen had dan omgekeerd. Nu is dat opgelost.""Als één van de zeldzame Belgen bij Anderlecht kom je automatisch in de picture. Dat men je als boegbeeld van een Belgische topclub prijst of uitfluit, betekent in ieder geval dat je iets betekent voor je club."Wim De Coninck : "Ik zie dat Deschacht een heel hoog niveau haalt, op één fout tegen Genk na. Wat ook opvalt, is dat hij heel polyvalent blijkt te zijn. Deschacht is meer dan een linksachter, heeft veel meer in huis dan men eerst dacht. Maar dat is zowat de rode draad door zijn carrière. Al die jaren was er voorbehoud tegen hem. Altijd heeft hij met een ijzeren wil moeten tonen dat hij wél kon wat men dacht dat hij niet kon. Olivier Deschacht heeft zichzelf omhoog geknokt. "Misschien is het wel dankzij René Vandereycken dat hij op dit moment zo sterk presteert. Dat is de constante in heel zijn carrière, dat gevecht tegen vooroordelen, tegen windmolens, tegen zijn naam, dat hij een rijkeluiszoontje is." "Al bij de miniemen van Gent stond hij ter discussie, herinner ik me uit de tijd dat ik bij Gent zat. De trainer stelde hem niet op en werd daarop aangesproken : kon hij niet een beetje rekening houden met het feit dat Deschachts vader de jeugd sponsorde ? Die trainer werd kwaad en zei : 'Ik stel de beste elf op.' Daar was Olivier op dat moment in zijn ogen niet bij. Die man is toen ook opgestapt. Maar van die elf die toen wél speelden, is niemand overgebleven in het topvoetbal. Deschacht wel." "Een match of drie bij de reserven. Ik was 39, aan mijn afscheid bezig, hij kwam net kijken. Na die wedstrijden dacht ik bij mezelf : wat kom jij hier doen, op dit niveau ? Hij speelde toen als verdedigende middenvelder. Ik heb hem later ook gezegd dat ik twijfels had. Ook dat ik schrok toen hij opeens in de eerste ploeg kwam. Maar vanaf toen heeft hij me verbaasd. Ik denk dat hij in de laatste jaren maar één keer op de bank heeft gezeten. Niet omdat hij geen concurrentie had. Maar Olivier heeft wat uitdaging nodig.""Héél belangrijk. Altijd was Vercauteren zijn trainer, ook bij de jeugd. Franky trainde toen de elite met de betere jongeren. Lovre en Zelenka zaten daar ook bij. Die groep pakte hij keihard aan, zonder uitzonderingen. Franky kende geen vriendjes. Al die gasten hadden niveau, maar zij zijn wég. Degene van wie het niet verwacht werd, bleef over en schopte het zelfs tot kapitein." "Omdat hij een ongelofelijk goeie leerling is. Deschacht luistert, is niet te beroerd om aan een oudere speler iets te vragen. De laatste jaren heeft hij veel aan Yves Vanderhaeghe. Wat hij ook kan, is zijn fouten toegeven." "Zuiver verdedigend wel. Als je van hem ook rushes langs de lijn verwacht, kan dat nog beter. Ik zie wel dat hij dat stilaan meer durft, in thuiswedstrijden. Dat is nog zoiets dat je bij hem merkt : hij heeft nog een flinke progressiemarge. De-schacht kan nog beter. Wat ook opvalt, is het geringe aantal kaarten en blessures. Hij voetbal met zijn hoofd, anders was hij al meer uitgesloten of geblesseerd. Je kan niet zeggen dat hij harde duels schuwt.""Op dit moment wel. Toen hij bij de Rode Duivels speelde, kwam een fitte Léonard ook in aanmerking. Zoals Deschacht nu presteert, zou hij onomstreden titularis moeten zijn. Twee jaar geleden, toen hij wél mocht meedoen, lag hij in balans met Léonard en Van Der Heyden." "Hij valt gewoon op. Zet hem in een groep van duizend man en je haalt hem er zo uit. Hoe kleiner hij zich wil maken, hoe meer men hem ziet. Toch is het een heel beleefde, bescheiden, wat introverte jongen, met het hart op de tong."GEERT FOUTRé