Régis Genaux : "Nee, het is niet voor de nationale ploeg dat ik terugkeer naar Standard. Ik zet deze stap vanwege de bindingen die ik met deze club en deze streek heb. Ik ben geboren in Charleroi, dat geef ik toe, maar mijn leven, mijn heden en mijn toekomst liggen in Luik. Het is een unieke regio, dit is thuis voor mij. Ik heb in Engeland gewoond en geen slecht woord over Udine, maar Luik slaat alles. Daarom kom ik zo graag terug. Ik heb er enorm zin in, voel me bijzonder gemotiveerd.
...

Régis Genaux : "Nee, het is niet voor de nationale ploeg dat ik terugkeer naar Standard. Ik zet deze stap vanwege de bindingen die ik met deze club en deze streek heb. Ik ben geboren in Charleroi, dat geef ik toe, maar mijn leven, mijn heden en mijn toekomst liggen in Luik. Het is een unieke regio, dit is thuis voor mij. Ik heb in Engeland gewoond en geen slecht woord over Udine, maar Luik slaat alles. Daarom kom ik zo graag terug. Ik heb er enorm zin in, voel me bijzonder gemotiveerd. "Standard komt op de eerste plaats, de rest zal wel volgen. Natuurlijk is de wereldbeker belangrijk. Ik wil er dolgraag naartoe. Maar Italië ligt eigenlijk bij de deur. Of ik nu bij Standard of bij Udinese voetbal, qua scouting komt dat voor Robert Waseige min of meer op hetzelfde neer. Daarvoor hoef ik dus niet België terug te keren. " Eric Deflandre staat verdiend in de nationale ploeg, ik bewonder hem. Maar heeft hij het niet wat te comfortabel ? Niemand verontrust hem, hij heeft geen enkele concurrentie. Daar wil ik verandering in brengen. Tenslotte speelt hij op mijn favoriete plaats, die van rechtsback. Als ik hem onder druk kan zetten, is dat ook voor hem een goede zaak. Het is waar, vroeger was ik altijd geblesseerd als de grote toernooien eraan kwamen. Dat moet nu maar eens anders zijn. "Een jaar of twee geleden nam Standard al eens contact op. Ik was toen al geïnteresseerd, maar Udinese wou er niet van weten. Dus moest ik blijven. Niet dat zulks een straf was, ik onderhoud ginds de beste relaties met iedereen. En zeker met de voorzitter, een schat van een man. Als die een speler waardeert, dan is het voor het leven. "Maar ditmaal waren de contacten meteen ernstiger. Milo Raiola, mijn manager, vroeg me op de man af : "Zou het je interesseren om opnieuw bij Standard te spelen ?" Ik zei ja, en nadien moest ik alleen nog in Antwerpen bij dokter Martens passeren voor medische tests. Raiola had alles met Luciano D'Onofrio geregeld. "Die medische tests vielen mee. Het ontbreekt me alleen wat aan matchritme. Maar dat zou ook zo zijn, mocht ik in Udine gebleven zijn. Door die operatie aan mijn kruisbanden heb ik maanden verloren. Ik werd vrijwel tegelijkertijd aan beide knieën geopereerd, nu lijkt het wel alsof die van beton zijn.""Bij Udinese heb ik moeten betalen voor de vervanging van Hodgson als trainer door Ventura. Ik werkte graag met Hodgson. Hij stond dicht bij de spelers, waakte over hun welzijn. Telkens als hij me passeerde, zei hij : "Jongen, ga er voor, straks zal ik je nodig hebben". Als speler ben je na zulke woorden bereid om de Himalaya te beklimmen. Ik ben zeker dat ik onder Hodgson opnieuw zou hebben gespeeld. "Maar dan vertroebelde de verstandhouding tussen de coach en de voorzitter. Hodgson had in de Engelse pers gezegd dat hij een vergissing had begaan door voor Udine te tekenen. Die woorden zijn niet onopgemerkt gebleven en ze kwamen bij de voorzitter hard aan. Hij wachtte alleen nog op een vergissing van Hodgson om hem door te sturen. Ventura volgde hem op. Voor die man bestond ik niet. Op een dag zei hij tegen mij : "Ik moet je spreken". Welnu, ik wacht nog altijd op dat gesprek. "Het probleem van Udinese was dat de glorieperiode van de club tot het verleden behoort. Toen ik eraan kwam had de ploeg een abonnement op de Uefabeker. Al de topclubs in Italië hadden schrik voor Udine. Ik heb er samengespeeld met Bierhoff, Amoroso, Walem, enzovoort - dat stak solide in elkaar. Ook de pers had respect voor Udine, omdat dat als klein clubje zo goed van zich afbeet. Maar die tijd is voorbij, Udinese moest de rol lossen. Veel vedetten zijn er vertrokken. "Eind december was ik opnieuw speelklaar, maar ik werd het slachtoffer van een infectie aan de urineblaas. Daardoor werd ik weer achteruitgeslagen, ik moest op het vlak van fysieke conditie opnieuw vanaf nul beginnen. Ik kon niet met de groep op winterstage in de buurt van Napels. "Ondertussen had Ventura het team door elkaar gegooid. Die man houdt er vreemde methoden op na. Hij trekt elke week van dinsdag tot zondag op afzondering. En dat zal niet veranderen zolang Udine slechts acht punten meer telt dan de eerste ploeg die degradeert. Ik geloof niet dat alle spelers opgezet zijn met die wekelijkse afzonderingen. "Van de tactische opvattingen van Ventura word ik ook al niet wild. Hodgson zwoer bij een 4-4-2. Iedereen weet dat ik me in een systeem met vier verdedigers als een vis in het water voel. Bij George Kessler, Arie Haan, René Vandereycken en Robert Waseige kreeg ik in zo'n systeem telkens een stamplaats op rechts. Ik zal nooit weigeren om centraal in de verdediging te spelen, desnoods zelfs als stopper belast met een strikte mandekking. Maar als rechtsachter ben ik het meest op mijn gemak. Van die zone ken ik elke vierkante centimeter, ik ken de bewegingen van de vleugelaanvallers en de zijlijn heb ik altijd beschouwd als mijn beste bondgenoot. Ze maakt deel uit van de geometrie van mijn spel. "Ventura gooide de 4-4-2 van Hodgson overboord en opteerde voor een 3-5-2. Ik had geen zin om de rest van mijn dagen als stopper te slijten.""Toen er in de pers sprake was van een terugkeer naar Standard, nam ik contact op met Michaël Goossens en Johan Walem. Mika reageerde geestdriftig. Johan zei : "Kom maar af, er gebeuren interessante dingen bij Standard en onze manier van spelen past je als gegoten". Dat heeft me ertoe aangezet om samen met mijn manager ernstig werk te maken van die onderhandelingen met Standard. Ik zag die contacten niet als een manier om mijn problemen bij Udine te kunnen vergeten. Ik ben niet mislukt in Italië, helemaal niet zelfs. En dan probeer ik de dingen heus niet mooier voor te stellen dan ze zijn. Maar zonder mijn blessures had mijn Italiaans avontuur er heel anders uitgezien. Ik heb mijn portie van de miserie wel gehad. Voor Udine moest ik niet vertrekken. Daar gingen ze ervan uit dat ik mijn plaats in de ploeg gewoon zou hernemen. "Ik ben 28 jaar, het mooiste gedeelte van mijn loopbaan moet nog beginnen. Ik heb veel geleerd in Italië, ik ben niet meer dezelfde voetballer als vier jaar geleden, toen ik bij Standard vertrok. Ik heb gereisd, ik ben rijper geworden, ik kijk anders tegen de dingen aan, meer vanop een afstand. Ik ga niet meer uit de bol voor prullen, zoals ik deed toen ik jong was. In Italië houden ze niet zo van spelers die zich kwaad maken. Terecht vinden ze dat een voetballer zichzelf en zijn zenuwen moet kunnen bedwingen. In Italië hebben voetballers al hun energie nodig om om te gaan met de druk, want die is daar werkelijk hels. Wie in zulke veeleisende omstandigheden stand houdt, komt daar sterker uit. Een verblijf in het buitenland is trouwens altijd nuttig op sportief gebied. Mbo Mpenza bewijst dat nu ook bij Moeskroen - terwijl hij bij Galatasaray toch niet aan de bak kwam. "Ik ben completer geworden. Van het trio Genaux-Goossens- Léonard zei men dat ze gek waren. Ik wil daar liever niet meer over praten. Iedereen begaat jeugdzonden in zijn leven. Ik ook, maar dat is al zo lang geleden. Ik onthou vooral de goede zaken uit die periode. Met een beetje geluk waren we toen twee keer kampioen geworden. Twee keer eindigden we als tweede, en we pakten ook nog eens de Beker van België. Zo slecht moet mijn generatie toch niet geweest zijn. Vergeet niet, in die tijd speelden Philippe Albert, Marc Degryse en Luc Nilis nog bij Anderlecht. Ik geloof niet dat er momenteel zulke talenten in het Astridpark rondlopen. "Wat wij toen misten, was de cultuur van het succes. We konden dat succes niet hanteren. Maar bij Standard herinneren ze zich de periode van Frans Van Rooij, André Cruz, Marc Wilmots en Aurelio Vidmar nog levendig. Ik heb vernomen dat Frans van Rooij tegenwoordig jeugdtrainer bij Lommel is. Een beter leermeester kan je je niet voorstellen. Stéphane Demol traint Geel, Thierry Pister gaat aan de slag bij Beveren. Dat zegt iets over de waarde van die lichting Standardspelers." "Het voetbal is veranderd. Standard heeft een nieuwe ploeg gebouwd. Ik vind er een jonge groep terug, ik kan daar beslist een bijdrage leveren, en meteen voor de Belgische titel gaan spelen."Mijn nieuwe ploegmaats zeggen dat Michel Preud'homme formidabel werkt levert. Ik ken hem, ik heb vaak genoeg tegen hem gespeeld in de tijd dat hij bij KV Mechelen de pannen van het dak keepte. Daarna was ik zijn ploegmaat bij de Rode Duivels. Ik weet nog ik een goal tegen hem gemaakt heb : een own-goal tegen Tunesië ( lacht). "Michel Preud'homme, dat is een levende legende. 58 nationale selecties, de titel van beste doelman ter wereld. Zelf zit ik momenteel aan 21 caps. Dat is een beetje te weinig naar mijn zin. Als ik niet op cruciale momenten geblesseerd was geweest, zou ik nu met het getal vijftig flirten. "Ondertussen neem ik ook mijn voorzorgen voor de toekomst na het voetbal. Ik heb in de buurt van Beaufays twee huizen gekocht. Ik heb mijn geld in stenen gestoken, in vind dat een investering van een goede familievader. De huizen in die streek zijn daar tegenwoordig erg in trek. Ik zal me er wel mee bezig moeten houden. Ze verhuren, onderhouden, enzovoort. Ook voor die zaken is het goed dat ik thuis kom. Want dat gevoel heb ik heel duidelijk : ik kom thuis."door Pierre Bilic