Vijf jaar is het geleden dat de Belgische voetbalbond de mogelijkheid onderzocht om Louis van Gaal als bondscoach aan te trekken. Er werd gepraat met de Nederlander, die ook trainer van AZ zou blijven, een duobaan waaraan nogal wat ethische bezwaren hingen omdat er bij de club uit Alkmaar een paar Belgische internationals onder contract stonden. Uiteindelijk werd van deze constructie afgezien en werd er geopteerd voor een andere Nederlander, Dick Advocaat.
...

Vijf jaar is het geleden dat de Belgische voetbalbond de mogelijkheid onderzocht om Louis van Gaal als bondscoach aan te trekken. Er werd gepraat met de Nederlander, die ook trainer van AZ zou blijven, een duobaan waaraan nogal wat ethische bezwaren hingen omdat er bij de club uit Alkmaar een paar Belgische internationals onder contract stonden. Uiteindelijk werd van deze constructie afgezien en werd er geopteerd voor een andere Nederlander, Dick Advocaat. Waar zouden de Rode Duivels nu gestaan hebben met Van Gaal? Het is een vraag die je niet kunt beantwoorden. Polemieken en commotie zouden er zeker voldoende zijn geweest. Midden 1975, in zijn periode bij Antwerp, hebben we Van Gaal eens geïnterviewd. Hij was niet onvriendelijk, maar zijn extreem hoge zelfbeeld frappeerde. Van Gaal pronkte met zijn techniek en liet zijn gebrek aan wendbaarheid en zijn traagheid onbesproken. De toenmalige trainer Guy Thys had hem daar nochtans op gewezen toen Van Gaal, die als vierde buitenlander meestal naast de ploeg viel, hem eens vroeg hoe hij diende te spelen, nadat hij door een blessure van een van de buitenlanders aan de aftrap mocht komen. Toen antwoordde Thys, zonder één seconde na te denken: "U speelt zoals tijd, Louis: traag, heel traag." En hij stapte lachend weg. Louis van Gaal liet zich al als voetballer door dat soort zaken nooit uit zijn evenwicht brengen. Hij irriteerde zijn ploegmaats bij Antwerp, die moe werden van het pedante toontje dat hij aansloeg. Van Gaal dacht er niet aan dat bij te sturen. Toen Eddy Snelders hem eens bij hem thuis uitnodigde en hem een kop koffie serveerde, zei hij: "Deze koffie trekt nergens op, die smaakt naar kattenpis." Praten met omwegen was nooit aan Louis van Gaal besteed. De rode draad doorheen de carrière van Louis van Gaal is dat hij geregeld in de clinch gaat met andere mensen, bij voorkeur met journalisten. Dat is nu, als bondscoach van Nederland, niet anders. Het kadert in zijn buitenproportionele zelfvertrouwen. Van Gaal stelt zichzelf nooit in vraag, maar geeft zich voortdurend complimenten Toch schilderen mensen die zeggen Van Gaal goed te kennen hem af als een warme man, eerlijk en oprecht, iemand die een gezelschap kan amuseren. Maar zo komt hij dus niet over: Van Gaal durft mensen te schofferen, is soms onbeleefd en onbeschoft en slaagt er wat dat betreft niet in zichzelf te corrigeren. Hij weet dat het leven voor hem een stuk gemakkelijker zou zijn als hij wat minder scherp en snedig uit de hoek zou komen, maar hij kan geen rol spelen. Toch denken sommigen dat Van Gaal met zijn attitude zijn onzekerheid maskeert. Zijn hunkering naar aandacht is groot. Na de kortstondige flirt met de Belgische voetbalbond zal Louis van Gaal wel nooit meer in België als trainer aan de slag gaan. Na het WK stopt hij als bondscoach. Ooit was Louis van Gaal in beeld bij KV Mechelen, toen Aad de Mos daar na een vergulde periode vertrok. De toenmalige manager Paul Courant stelde Van Gaal voor, die was op dat moment adjunct-trainer van Ajax. Courant was onder de indruk van de bevlogen manier waarop Van Gaal over voetbal praatte, maar voorzitter John Cordier durfde de gok niet aan. Hij koos voor Ruud Krol, een misrekening van de eerste orde. Louis van Gaal is als trainer nooit veranderd. Hij predikt discipline en is zeer nadrukkelijk aanwezig in de groep. Hij maakt duidelijke afspraken en wil dat iedereen zich daaraan houdt. Ooit vertelde hij in een interview dat hij zijn dochters weleens heeft terechtgewezen door hun hoofd onder een kraan te houden. Omdat ze moesten leren dat er consequenties zijn verbonden aan een bepaald gedrag. Het vakmanschap van Louis van Gaal heeft nooit ter discussie gestaan. Hij is een geniale trainer, een onwrikbare persoonlijkheid, en heeft een visie die hij zeer nadrukkelijk verkondigt. Hij is, vanuit zijn opleiding als gymleraar, een leermeester die heel duidelijke instructies geeft. Overtuigd van zijn Grote Gelijk. Want dat, zo zei hij ooit eens, vindt hij weleens vervelend: dat alles wat hij zegt meestal uitkomt.