A hmed Hassan was vorige week enkele dagen in zijn geboortestad Caïro om zijn kinderen - zijn zoontjes Hassan (8) en Bibo (5) en zijn zes maanden oude dochtertje Mallak - te zien, met zijn zieke moeder op doktersbezoek te gaan, orde te brengen in zijn zakelijke activiteiten. En : om onderhandelingen te voeren met Zamalek en Al-Ahly, de twee topclubs uit de Egyptische hoofdstad die in een duel op leven en dood verwikkeld zijn om hem voor volgend seizoen in te lijven. Maar er is nog niets getekend, beweert hij, verder dan de horizon aftasten gingen de gesprekken niet.
...

A hmed Hassan was vorige week enkele dagen in zijn geboortestad Caïro om zijn kinderen - zijn zoontjes Hassan (8) en Bibo (5) en zijn zes maanden oude dochtertje Mallak - te zien, met zijn zieke moeder op doktersbezoek te gaan, orde te brengen in zijn zakelijke activiteiten. En : om onderhandelingen te voeren met Zamalek en Al-Ahly, de twee topclubs uit de Egyptische hoofdstad die in een duel op leven en dood verwikkeld zijn om hem voor volgend seizoen in te lijven. Maar er is nog niets getekend, beweert hij, verder dan de horizon aftasten gingen de gesprekken niet. Na lang aandringen konden we met de 32-jarige Egyptische international over zijn toekomstplannen spreken, terwijl hij in een fitnessclub een massage kreeg. "Ik weet dat iedereen in België en Egypte zich de vraag stelt wat ik volgend seizoen zal doen, maar ik heb nog niet beslist", aldus Hassan. "Het is bijzonder moeilijk om de knoop door te hakken. Ik twijfel nog altijd tussen bij Anderlecht blijven of terugkeren naar Caïro. Na het seizoen maak ik mijn beslissing bekend, maar het blijft een hartverscheurende keuze. In Brussel heb ik bij het bestuur, de media en de fans heel fijne mensen ontmoet. Ze omringen me met veel liefde en respect, en dat apprecieer ik enorm. Allemaal deden ze hun uiterste best opdat ik mij er thuis zou voelen. "Ik speelde bijna acht jaar in Turkije en was daar zeer populair, de stadions zaten altijd vol. Maar dezelfde innige band met de mensen opbouwen als in dat kleine jaartje in België, kostte me daar jaren. Het warme onthaal dat ik in België kreeg, heeft me echt verrast en ontroerd. Daarom is de beslissing die ik nu moet nemen ook zo moeilijk."Hassan bevestigt nog eens dat zijn seizoen bij paars-wit een betere ervaring was dan de jaren waarin hij voor vier clubs uitkwam in Turkije. "Het Belgische voetbal is sterker", meent hij. "Er is een aantal vrij stevige teams, die meestal uitgaan van hun fysieke kracht, en er wordt gedisciplineerd gespeeld. Daarom is de Belgische competitie een van de meest slopende in Europa. Vandaar dat mijn spel op korte tijd nog sterk verbeterd is. Toch hoop ik dat men in België de redenen kan verstaan waarom ik eventueel zou willen vertrekken. Het gaat in de eerste plaats om mijn familie. Ik ben nu tien jaar als voetbalprof in Europa actief en ik heb heimwee naar huis. Ik mis niet alleen mijn gezin, maar ook het hele land, de cultuur, de tradities, de levensstijl. In Turkije bleef mijn gezin bijna zes jaar bij mij. Maar mijn twee zoontjes waren toen nog klein. Ondertussen zijn ze schoolplichtig. Nu ze in Egypte naar school gaan, mis ik ze enorm. Telefoneren is toch niet hetzelfde als bij elkaar zijn. En als ik kort even op bezoek ben in Caïro, moet ik duizend-en-een andere dingen doen en heb ik ook niet genoeg tijd voor hen."Zijn gezin naar Brussel halen is volgens hem geen optie. "België is best een leuk land met vriendelijke mensen", vindt hij. "Mijn kinderen zouden hier naar een internationale school kunnen gaan, waar ze wellicht meer van zouden kunnen opsteken dan wat ze in Egypte leren. Maar België blijft een Europees land met een andere cultuur, tradities, religie en levensstijl dan Egypte. Toen de kinderen jonger waren, speelde dat niet zo'n grote rol. Maar nu vind ik het belangrijk. Ik wil hen opvoeden met dezelfde waarden die ik heb meegekregen."Het is bekend dat Hassan een conservatieve gelovige is. Als moslim leidt hij op internationale toernooien de gebeden. Hij kent de hele Koran van buiten, want hij zat altijd op islamitische scholen en haalde daarna een diploma aan de Al-Azhar Islamic University. "Ik mis het leven in Egypte, met mijn familie en vrienden", benadrukt hij. "In Caïro word je altijd omringd door mensen die je kent. Je kan je er nooit alleen voelen. Let op ! Ik heb een heel fijne tijd gehad in Europa en mijn profcarrière heeft me enorm veel opgeleverd : beroemdheid, populariteit, ervaring en natuurlijk genoeg geld om mijn toekomst en die van mijn gezin veilig te stellen." Hij heeft ondertussen in Caïro ook een aantal zakelijke activiteiten opgezet. Veel wil hij daar niet over kwijt, al zegt hij dat ze niets met sport te maken hebben. Volgens bronnen zou het om een business van internationaal toerisme gaan. "De opvolging daarvan is moeilijk als ik er niet ben", geeft hij toe. "Ik heb wel enkele vertrouwenspersonen die voor mij een en ander regelen, maar om zeker te zijn van zakelijk succes, moet ik alles van nabij kunnen opvolgen." Als Ahmed Hassan naar Egypte terugkeert, is het natuurlijk de vraag voor welke club hij wil gaan spelen. Vóór hij naar Turkije vertrok, was hij aan de slag bij Ismaily, een club die een trapje lager staat dan Al-Ahly en Zamalek, de twee absolute topclubs in Egypte. Al-Ahly is ongetwijfeld de sterkste ploeg van de laatste jaren, terwijl Zamalek een messcherpe strijd voert met Ismaily om de tweede en de derde plaats. Alle Egyptische voetballers dromen ervan om ooit eens voor Al-Ahly of Zamalek te kunnen spelen en doen in de competitiewedstrijden tegen die clubs uit de hoofdstad extra hun best om te worden opgemerkt. Bondscoach Shawki Gharieb wijst er echter op dat het bij Hassan net omgekeerd is. "Hij heeft zoveel talent dat elke club hem wil", zegt hij. "Met zijn ervaring en populariteit moet hij zich niet aan de topclubs bewijzen, het zijn zij die zich moeten bewijzen om te proberen hem binnen te halen." Hassan, die 119 caps verzamelde, speelde in Turkije voor Besiktas, Kocaelispor, Denizlispor en Gençlerbirligi. Van zodra bij Anderlecht het gerucht de ronde deed dat hij naar Caïro wilde terugkeren, startte zowel Al-Ahly als Zamalek gesprekken met hem. Dat werd door geen enkele van de betrokken partijen ontkend. Beide clubs spelen een onvervalste derby om de middenvelder in te lijven en hun strijd wordt in de Egyptische kranten op de voet gevolgd. Mamdouh Abbas, de voorzitter van Zamalek, bevestigde dat zijn team Hassan absoluut wil. "Hij is een zeer belangrijke speler en kan ons team veel bijbrengen", vertelt hij altijd aan de lokale pers. Dat de Franse coach van Zamalek, Henri Michel, aanvankelijk weigerde om een contract van 60.000 dollar per jaar te tekenen tot hij de garantie kreeg dat Ahmed Hassan een van de vijf nieuwe spelers wordt, bevestigt hoe belangrijk de club de komst van de middenvelder vindt. Maar Mahmoud El-Khatib geeft zich als vicevoorzitter van Al-Ahly nog niet gewonnen. "We zijn gesprekken met Hassan gestart omdat we hem willen." Over de details in de aanbiedingen van beide clubs is niets bekend. Maar Hassan zou kunnen profiteren van het feit dat Zamalek hem aan zijn Franse trainer beloofde, terwijl Al-Ahly, dat financieel veel sterker in zijn schoenen staat na het winnen van het Afrikaanse clubkampioenschap en het behalen van een derde plaats op de wereldbeker voor clubelftallen, dat wellicht niet wil laten gebeuren. Bij welke club wil Hassan eigenlijk zelf het liefst aan de slag ? "De twee verenigingen in Caïro spreken tot ieders verbeelding", houdt hij een slag om de arm. "Het zal de club worden die met het beste aanbod voor de dag komt, zowel voor mij als voor Anderlecht." Hassan ontkent dus nogmaals het nieuws dat al in Egyptische kranten stond en hem koppelde aan Zamalek, omdat hij daar een goede verstandhouding zou hebben met voorzitter Mamdouh Abbas. "Ik ken de heer Abbas inderdaad goed en ik heb veel respect voor hem", luidt het. "Maar zoiets speelt bij mij nooit mee. Ik kies een club niet voor de mensen, maar voor de club zelf, zijn historiek en zijn reputatie. Dat zijn essentiële elementen, want clubleiders, stafleden en spelers zijn uiteindelijk allemaal maar passanten. Zamalek is hoe dan ook een zeer grote club, maar hetzelfde geldt voor Al-Ahly. Ik zal beide aanbiedingen nog eens grondig moeten bekijken."De Egyptische fans wachten ongeduldig op de terugkeer naar de eigen competitie van de aanvoerder van de nationale ploeg, maar volgens bondscoach Gharieb houdt een retour naar Egypte een risico in dat Hassan zelfs zijn plaats bij de nationale ploeg zou kunnen kosten. "Nu blijft hij een sleutelrol spelen, omdat hij bij een Europees team voetbalt", redeneert Gharieb. "Hij zou daarom beter bij Anderlecht blijven. Ik heb hem in februari bezocht en heb gezien dat hij in zijn korte periode in België enorm veel heeft geleerd. Niet alleen in de sterke competitie, maar ook in de wedstrijden voor de Champions League. Nu terugkeren naar Egypte zou volgens mij een slechte timing zijn."Hassan wil ondertussen nog één keer zeggen hoe ontroerd hij was over de reacties in België op zijn mogelijke vertrek. "Normaal is het de club die aandringt om te blijven, dit keer waren het meer de media en de fans", stelde hij vast. "Dat voelt enorm goed aan. Ik ben heel fier dat ik een waardige ambassadeur van mijn land ben geweest. Maar bij Anderlecht toonden de voorzitter en de manager begrip voor de vragen waarmee ik worstel en ze gaven blijk van veel respect. Ook van de media kreeg ik als speler en als mens heel wat waardering. Ze zorgden er samen met de fans voor dat ik me een echte held voelde. Daarom wil ik hen eigenlijk niet laten vallen. Ik wil een goede indruk nalaten in het land dat me op korte tijd zo veel heeft gegeven. Alleszins wil ik er nog alles aan doen om Anderlecht de titel en de beker te helpen winnen. Dan zal ik misschien met een geruster hart kunnen vertrekken."door inas Mazhar