Wie naar Napels reist, ontsnapt niet aan de Vesuvius. De vulkaan waakt als een machtige reus over de Zuid-Italiaanse stad en zijn omgeving. Il Vesuvio - 1281 meter hoog met een diameter van acht kilometer - verwierf wereldfaam toen hij in 79 voor Christus Pompeï onder een dikke laag lava begroef. Sinds 1944 is het de laatste berg op het Europese vastenland die magma spuwde.
...

Wie naar Napels reist, ontsnapt niet aan de Vesuvius. De vulkaan waakt als een machtige reus over de Zuid-Italiaanse stad en zijn omgeving. Il Vesuvio - 1281 meter hoog met een diameter van acht kilometer - verwierf wereldfaam toen hij in 79 voor Christus Pompeï onder een dikke laag lava begroef. Sinds 1944 is het de laatste berg op het Europese vastenland die magma spuwde. Vanuit zijn huis in de welgestelde buitenwijk Posillipo, grenzend aan de baai van Napels, heeft Kalidou Koulibaly een adembenemend uitzicht op de Vesuvius. Door zijn verplichtingen bij zijn nieuwe werkgever SSC Napoli heeft de rijzige verdediger amper aan sightseeing kunnen doen. "Verder dan een oversteek naar het eiland Capri - een echte aanrader - zijn mijn vriendin Charline en ik niet geraakt", vertelt Kalidou Koulibaly. "Door tijdsgebrek hebben we een bezoek aan de Vesuvius telkens moeten uitstellen. Ik prijs me wel gelukkig dat ik hier woon en niet aan de andere kant van de stad. Een ploegmaat betrekt een huis op enkele kilometers van de Vesuvius en door de wind heeft hij op sommige dagen last van een indringende zwavelgeur." Wanneer hij uit zijn raam naar de Vesuvius kijkt, moet de Franse Senegalees spontaan terugdenken aan het bergachtige landschap in de buurt van zijn geboortestad Saint-Dié-des-Vosges. Vanuit zijn appartement in het stadsdeel Kellermann kon de kleine Kouly de bergtoppen van de Vogezen zien, het favoriete skioord voor Fransen, Belgen en Luxemburgers. "Skiën wordt in de Vogezen met de paplepel meegegeven. Zoals elke Vosgien heb ik het ook beoefend. Nu is het mij contractueel verboden om tijdens het seizoen te skiën." Kalidou Koulibaly: "Het zag er niet naar uit dat ik het tot profvoetballer zou schoppen. Ik ben geen afgewerkt product van zo'n centre de formation. Op mijn twaalfde kreeg ik een kans bij Metz, maar drie jaar later werd ik er doorgestuurd. Ik moest van vooraf aan beginnen bij Saint-Dié in de CFA 2, vijfde klasse in Frankrijk. Volgens het reglement moet je zestien zijn om in de eerste ploeg te spelen. Maar de club heeft daar een mouw aan kunnen passen en op mijn vijftiende stond ik al tussen senioren te voetballen." "Het was een uitstekende leerschool, vooral op mentaal vlak. In een opleidingscentrum moet je behalve eten, slapen, naar school gaan en trainen, geen vinger uitsteken. Zelf je bed opmaken? Nee, hoor. Op mijn zestiende was ik een onbetwiste titularis en daardoor was ik vroegrijp." "Mijn beslissing lag vast: ik zou studies combineren met voetbal in derde klasse. Ik was al aan het solliciteren bij enkele universiteiten toen Metz, op dat moment in tweede klasse, kwam aankloppen. Ze wilden mij terughalen op voorwaarde dat ik geen hogere studies zou aanvatten. Ik wilde iets achter de hand houden ingeval Metz mij opnieuw zou wegsturen. We hebben dan maar een compromis gesloten: een seizoen zou ik mijn studies opzijschuiven en daarna zouden we opnieuw rond de tafel zitten. Het jaar daarop kreeg ik een jeugdcontractje en van studeren kwam niets meer in huis." "Anderlecht was de eerste Belgische club die interesse toonde. Ze contacteerden mij tijdens de winterstop van het seizoen 2011 - 2012. Uit de gesprekken kreeg ik nooit het gevoel dat ik een kans zou krijgen en uiteindelijk haakten ze af wegens de transferprijs. Zoals de meeste Franse clubs trouwens. Genk was niet mijn eerste keuze, maar het was wel de enige club die meer dan een miljoen euro wilde betalen voor een speler die naar derde klasse zou zakken." "De context waarin we moesten voetballen, was niet ideaal. De supporters wilden meer Belgen en jeugdspelers in de ploeg zien. Ik kan daar begrip voor opbrengen. Maar zeggen dat het niet draaide omdat er te veel zwarte jongens in de ploeg stonden, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Als je de club en de supporters respecteert, dan zou de huidskleur toch niet mogen meespelen?" "Ik heb gehoord dat het vooral de eerste maanden een circus was. Pelé Mboyo naar de B-kern sturen, is toch absurd? Die jongen zal wellicht nooit van zijn reputatie afraken. Toen ik Pelé voor het eerst zag, dacht ik ook dat hij een boefje was. Maar hij is een gast zonder kapsones." "Ik kreeg in december een eigenaardig telefoontje van een man die mij in het Engels aansprak. 'Ik ben Rafael Benítez en ik wil dat je naar Napoli komt.' Ik dacht aan een grap en heb het gesprek afgebroken. Hij belde mij een tweede keer op en garandeerde mij dat hij er alles aan zou doen om de transfer tijdens de winterstop af te ronden." "De voorzitter hield lang het been stijf. Voor minder dan tien miljoen euro wilde hij niet aan de onderhandelingen beginnen. Genk had slechts een miljoen euro betaald en plots werd mijn transferprijs vertienvoudigd. Ik ben naar het bureau van de voorzitter gestapt en ik zei hem: 'Dat kan je niet maken.' Ik was verbaasd dat Napoli toch de volle pot wilde betalen. Volgens Italiaanse journalisten ben ik nu minstens vijftien miljoen waard." "In het lyceum had ik Italiaans als tweede taal en daar is toch iets van blijven hangen. Op de club deed ik alsof ik niets snapte, want ik wilde weten wat ze over mij vertelden (lacht). Weet je wat mijn grote geluk was? Dat de spelers met wie ik Frans kon spreken - Faouzi Ghoulam, Dries Mertens, Gökhan Inler - op het WK zaten en dat ik daardoor verplicht was mij in het Italiaans uit te drukken." "Dries had gehoord dat ik van Genk kwam en hij sprak mij meteen in het Nederlands aan. Hij dacht: leuk, een Belg. Ik heb hem snel duidelijk gemaakt dat ik een rasechte Fransman ben. Met Mertens, Ghoulam en Jonathan de Guzmán heb ik de grootste affiniteit. Aangezien we op een steenworp van elkaar wonen, rijden we ook samen naar de training." "Toen mijn transfer bekend raakte, waren de supporters zeer sceptisch. Wat kwam een verdediger uit godbetert België hier zoeken? Gelukkig kreeg ik van bij mijn aankomst de ruggensteun van Rafael Benítez. Ik had snel door dat ik niet gehaald was als figurant." "Ik krijg geen voorkeursbehandeling van Rafa. Op mijn eerste werkdag ben ik met hem gaan tafelen. Tijdens het eten heeft hij met glazen proberen uit te leggen hoe ik mij moest positioneren op het veld. Hij had ook filmpjes van mij bekeken van bij Genk en hij verbood mij om nog te tackelen. Een verdediger met een hoge kaartenlast kon hij niet gebruiken." "De snelheid van uitvoering ligt veel hoger dan in België en daarom kan ik een situatie sneller inschatten dan vroeger. Nu moet ik aan mijn concentratie werken. Voor de aftrap ratelt Gonzalo Higuaín altijd hetzelfde discours af: 'Kouly, ik reken erop dat jij de boel achterin gesloten houdt.' Tijdens de wedstrijd schreeuwt Benítezvaak op mij. Om er moedeloos van te worden... Maar het is zijn manier om mij wakker te houden." "De supercup werd in Qatar gespeeld bij ruim twintig graden. Man, toen ik die vijftig meter aflegde van de middencirkel naar de strafschopstip heb ik gezweet en niet alleen door de temperaturen. Een paar maanden daarvoor voetbalde ik bij Genk en plots moest ik Gianluigi Buffon, wereldkampioen met Italië, van op de stip kloppen." "Dat beeld kwam spontaan bij mij op, ja. Ik trapte mijn elfmeter dus met de ogen dicht (schatert). Bij onze terugkomst in Napels was het een gekkenhuis. Want voor een supporter van Napoli tellen er slechts drie wedstrijden: die tegen Juventus en de duels tegen de twee Romeinse clubs." "Mijn vriendin lacht wel eens dat er maar één verschil is tussen de twee ploegen: Paul Pogba. Sportief kunnen we wedijveren met Juventus, maar de financiële kloof kunnen we voorlopig niet dichten. En dat zal niet gauw gebeuren. We zijn immers de pels in de luis van het Italiaanse voetbal. Napolitanen zijn - en ik zal het zacht uitdrukken - niet geliefd in Italië. Als je met een Napolitaans accent spreekt, kan je het schudden in dit land." "We hebben drie doelen: zo hoog mogelijk eindigen in de competitie, de Coppa Italia winnen en de Europa League mee naar Napels nemen. De laatste keer dat de club een Europese beker won, was in 1989 met Diego Maradona. Ik was nog niet eens geboren! Mochten we straks de Europese beker winnen, dan zal de stad helemaal op stelten staan. Ik verwacht dat de burgemeester dan elke stadswijk naar een speler zal vernoemen." "Anarchie is het eerste woord dat mij te binnen schiet om Napels te omschrijven. Je houdt van deze plek of je haat ze. Ik heb het rebelse karakter van de stad leren appreciëren. Neem het verkeer: dat is hier krankzinnig. Wie het minste schrik heeft, is de baas. En dan spreek ik niet eens over het krakkemikkige wegdek. Gelukkig heb ik een 4x4 die makkelijk putten en bulten verteert. De Guzmán rijdt met een Mini Cooper rond en hij is al drie keer lek gereden. Ik heb ook ondervonden dat het wijzer is om de auto thuis te laten. Voor onze eigen veiligheid nemen we op wedstrijddagen zelfs de taxi naar het San Paolostadion." "De media gaan ook mee in die gekte. In juni bezochten we Napels voor het eerst om een huis te zoeken. We werden van bij onze aankomst op de luchthaven achtervolgd door een horde paparazzi, hoewel mijn transfer naar Napoli nog niet eens rond was! In Genk kon ik ongestoord een supermarkt binnenspringen. Nu moet mijn vriendin alleen de boodschappen doen." "Higuaín heeft onlangs honderd meter volledig incognito, met zijn capuchon over zijn hoofd getrokken, over de drukste winkelstraat gewandeld zonder aangeklampt te worden. Hij vond het zalig. Als kleine jongen droom je van het sterrendom. Maar als je dagelijks geconfronteerd wordt met opdringerige fans, dan vloek je wel eens. Als we iets willen gaan drinken, dan zoeken we bewust iets mondainere bars op waar we met rust worden gelaten. Maar we blijven nooit langer dan twintig minuten op dezelfde plaats. Supporters weten snel waar je rondhangt." DOOR ALAIN ELIASY IN NAPELS - FOTO: BELGAIMAGE STEFANO RENNA"Genk was niet mijn eerste keuze, maar het was wel de enige club die meer dan een miljoen euro voor me wilde betalen."