Als er een grote ronde van start gaat zonder Alberto Contador, zoals de Giro nu zaterdag, dan blijft de stoel van de uitgesproken favoriet leeg. Dan verschuiven de rollen en promoveert iemand als Cadel Evans van outsider tot troonpretendent.
...

Als er een grote ronde van start gaat zonder Alberto Contador, zoals de Giro nu zaterdag, dan blijft de stoel van de uitgesproken favoriet leeg. Dan verschuiven de rollen en promoveert iemand als Cadel Evans van outsider tot troonpretendent. De wereldkampioen bevond zich de voorbije jaren al meermaals in een kansrijke uitgangspositie aan de vooravond van een grote wielerronde. Telkens kon de Australiër die zogenaamd unieke opportuniteit omzetten in een plaats op het eindpodium, nooit echter raakte hij op het hoogste schavotje. Keer op keer sloeg Evans zich na drie weken voor het hoofd en schreef hij zijn falen toe aan één fataal moment. Het was frustrerend voor Evans om steeds opnieuw uit te glijden op de dunne grens tussen winst en verlies. De Vuelta vorig jaar was illustratief. Eén lekke band die hem misschien de eindzege kostte, bevestigde Evans' vermoeden dat niets of niemand hem een grote ronde gunde. De buitenwereld zag hij al langer als een bedreiging - zijn kopstoot aan een cameraman in de Tour staat in het geheugen gegrift. Maar tot die buitenwereld begon hij uiteindelijk zelfs zijn eigen ploeg te rekenen. Nauwelijks een maand na zijn wereldtitel in Mendrisio trok de Australiër dan ook de deur van Silence-Lotto achter zich dicht. Evans wil de eerste zijn die in de regenboogtrui een grote ronde wint sinds Greg LeMond in de Tour van 1990. De Australiër maakte van een zege in de Tour, de Giro of de Vuelta in zijn carrière een obsessie. De stress die voortvloeit uit de druk die hij zichzelf oplegt, verlamde hem in de Tour vorig jaar. Misschien heeft de wereldtitel in zijn hoofd verandering kunnen brengen en slaagt hij er dit jaar wél in om zijn obsessie te herleiden tot een gezonde droom. De geduldige manier waarop hij de Waalse Pijl naar zijn hand zette, verraadde in ieder geval zelfvertrouwen. Toch ligt de tocht door de laars bezaaid met hindernissen. Een ernstige handicap voor Evans wordt de komende weken zonder twijfel zijn ploeg BMC. Die presteerde tot nu toe erg bleek en verloor dan nog door dopingproblemen een waardevol trio, onder wie Alessandro Ballan. Bovendien rijst de vraag waar Evans het verschil moet maken in deze Giro, die amper 23 individuele tijdritkilometers op vlakke wegen telt. Hij moet dan ook nog de loodzware derde week in de Dolomieten doorstaan, de speeltuin van de gevleugelde klimmers. Aan bruuske tempowisselingen heeft de wereldkampioen altijd al een broertje dood gehad. Met het vorderen der jaren wordt Evans (33) er bergop niet veerkrachtiger op. Anderzijds zou deze Giro wel eens de ronde van de oudjes kunnen worden. Neem het lijstje van de meest geciteerde kandidaat-winnaars erbij. Oud-Tourwinnaar Carlos Sastre: 35 jaar. Het gevaarlijke Liquigasduo Ivan Basso en Franco Pellizotti: beiden 32. Zelfs Bradley Wiggins, die in Italië de Tour komt voorbereiden, is al 30.