Of hij familie is van Ben Youssef Meïté, de Ivoriaan die in Rio als zesde eindigde in de olympische honderdmeterfinale? 'Niet direct, ' lacht Soualiho Meïté, 'alleen mijn neef is een verre verwant van hem.' De Fransman met Ivoriaanse roots kan nochtans doorgaan voor een topsprinter: brede torso, smalle taille, dijen als eikenstammen. Een lijf van gewapend beton, dat op het veld niettemin beweegt als een dartele gazelle. En opvallend: geen tattoos, oorringen of piercings. 'Dat heeft me nooit iets gezegd', zegt de middenvelder van Zulte Waregem. 'Nu is zo'n tatoeage misschien nog 'mooi', maar als mijn huid later verrimpelt, dan wordt zo'n beschilderd lichaam heel lelijk. Ik ben goed zoals ik nu ben, naturel. Enkele weken geleden heb ik wel mijn haren geblondeerd, maar dat kwam door een verloren weddenschap. Een vriend zei dat Lille zou verliezen, ik was ervan overtuigd dat Lille zou winnen. Maar ze verloren. Helaas. (lacht) Uit mezelf zou ik dat nooit hebben gedaan. Gelukkig is mijn haar nu weer zwart.'
...

Of hij familie is van Ben Youssef Meïté, de Ivoriaan die in Rio als zesde eindigde in de olympische honderdmeterfinale? 'Niet direct, ' lacht Soualiho Meïté, 'alleen mijn neef is een verre verwant van hem.' De Fransman met Ivoriaanse roots kan nochtans doorgaan voor een topsprinter: brede torso, smalle taille, dijen als eikenstammen. Een lijf van gewapend beton, dat op het veld niettemin beweegt als een dartele gazelle. En opvallend: geen tattoos, oorringen of piercings. 'Dat heeft me nooit iets gezegd', zegt de middenvelder van Zulte Waregem. 'Nu is zo'n tatoeage misschien nog 'mooi', maar als mijn huid later verrimpelt, dan wordt zo'n beschilderd lichaam heel lelijk. Ik ben goed zoals ik nu ben, naturel. Enkele weken geleden heb ik wel mijn haren geblondeerd, maar dat kwam door een verloren weddenschap. Een vriend zei dat Lille zou verliezen, ik was ervan overtuigd dat Lille zou winnen. Maar ze verloren. Helaas. (lacht) Uit mezelf zou ik dat nooit hebben gedaan. Gelukkig is mijn haar nu weer zwart.' Trots op zijn lichaam is Meïté anderzijds wel. Als een volleerd fotomodel neemt hij in ontbloot bovenlijf elke pose aan die de fotograaf hem voorstelt, alleen bij dat stoer kijken moet hij zich met zijn fonkelende ogen en aanstekelijke glimlach wat forceren. Toen hij vijf jaar oud was, had de geboren Parijzenaar minder redenen om te pronken. 'Ik was een dikkerdje, ik at veel te veel. Door veel te voetballen, elke dag, ben ik daarna wel vermagerd. Maar echt gespierd ben ik pas geworden vanaf mijn dertiende, toen ik op de Académie van Auxerre elke dag de fitness introk. En nu weeg ik 90 kg voor 1m88. Mijn vetpercentage bedraagt wel nog twaalf procent, dat moet nog beter - richting zeven à acht. Maar ik werk eraan: ik let meer dan ooit op mijn voeding en doe elke dag krachtoefeningen. Niet om spieren bij te kweken die me traag en log maken. Wel om harder, sneller, explosiever te worden, om steviger te staan in de duels. Meer functioneel, gericht op het voetbal.' Meïtés gespierde lijf is ook genetisch bepaald, want hij heeft West-Afrikaanse roots. 'Mijn ouders zijn in 1992 van Ivoorkust naar Parijs verhuisd. Twee jaar later ben ik in Frankrijk geboren.' Daar, in Créteil, een gemeente ten zuidoosten van de Lichtstad, groeide Soualiho als enige jongen op met zijn vier oudere zussen - nu respectievelijk 37, 33, 30 en 27 jaar oud. 'Dat was wel leuk, want als benjamin was ik hun petit protégé, en zeker van mijn moeder.' Niets kwam de kleine Soualiho dan ook tekort. 'Mijn ouders werken beiden in een ziekenhuis. We waren niet rijk, maar zeker niet arm. Als ik kleren wilde, of voetbalschoenen, dan kreeg ik die. En ik heb er veel versleten, want voetballen was het enige waar ik als kind aan dacht. Honderden matchen heb ik bekeken van Manchester United, de club van mijn dromen. Waarom? Weet ik eigenlijk niet? Wegens hun grote geschiedenis zeker? (lacht) Ik was ook gek van Ronaldinho (die doorbrak bij PSG, nvdr), mijn groot idool. Ik imiteerde zijn dribbels, versnellingen...' Die trucjes probeerde Meïté uit op de pleintjes van Créteil, vanaf zijn zevende bij Gobelins FC en later bij Vincennes. 'Een heerlijke tijd, zelfs na de trainingen met de club voetbalde ik nog met mijn vrienden. Met hen heb ik een band voor het leven. Ook nu nog hoor ik hen nog heel vaak.' Die en zijn familie moest de Fransman op zijn dertiende echter achterlaten, toen hij in 2007 naar de Académie van Auxerre trok, 160 km ten zuidoosten van Parijs. 'Ze hadden mij opgemerkt tijdens testen in het Centre National van Clairefontaine. Een moeilijke beslissing? Neen, ik heb geen traan gelaten. Mijn moeder had het er moeilijker mee dat ze haar kleine jongen kwijt was. Maar ze heeft mij heel veel gebeld, en ik keerde ook af en toe terug naar huis - zo ver was het niet. Heimwee heb ik nooit gehad. De eerste twee jaar verbleef ik ook in een gastgezin dat me heel goed heeft opgevangen.' Plaats voor heimwee was er ook niet, in het hoofd van Meïté. Dat was immers helemaal gevuld met zijn droom: profvoetballer worden. 'Ik had nog nooit een eersteklassematch bijgewoond en toen ik, op mijn dertiende, live een wedstrijd van Auxerre zag, was ik meteen verkocht. Ik zei bij mezelf: ooit zal ik ook in zo'n groot stadion spelen. Ik ga er alles voor doen om dat te bereiken.' Geen utopie, want de middenvelder werd Frans jeugdinternational bij de U16 en speelde met de U17, in 2011, zelfs het EK in Servië en het WK in Mexico. 'Vooral die coupe du monde was speciaal, voor soms 30.000 toeschouwers. Alleen jammer dat we twee keer vroegtijdig werden uitgeschakeld. We hadden nochtans een talentvolle lichting, met onder meer Benjamin Mendy en Tiémoué Bakayoko (beiden nu bij Monaco, nvdr), Aymeric Laporte (sterkhouder achterin bij Athletic Bilbao, nvdr) en Kurt Zouma (nu bij Chelsea, nvdr). Vooral met Kurt, toen mijn kamergenoot, bel of sms ik af en toe nog.' Meïtés deelname aan het EK en WK wekte ook heel wat interesse los, maar toen Auxerre hem een profcontract aanbood, moest hij niet lang twijfelen. 'Ik heb nadien wel', benadrukt hij trots, 'mijn middelbaar diploma - opleiding boekhouden - behaald, via privélessen in de Académie. Mijn ouders stonden daarop.' Niet dat dat ooit een concrete optie zou worden, want daarvoor was de winst op Meïtés voetbalbalans te groot. In november 2011 mocht hij op zijn zeventiende elf minuten voor tijd invallen in het Ligue 1-duel uit bij Valenciennes en in maart 2012 volgde zelfs een eerste basisplaats, als vervanger van de geschorste Georges Mandjeck en Édouard Cissé. Geen groot succes evenwel, want de Fransman werd aan de rust gewisseld. 'Het niveau lag toen nog te hoog voor mij. Daar heb ik beseft dat ik nog veel moest werken.' De degradatie van Auxerre naar de Ligue 2 bleek voor Meïté een geluk bij een ongeluk. 'Ik kon ook naar een andere eersteklasser in Frankrijk, maar coach Jean-Guy Wallemme raadde mij aan om te blijven. Aangezien veel spelers vertrokken, zou ik mijn kans krijgen. Het seizoen erop (2012/13, nvdr), werd ik na een prima voorbereiding meteen titularis.' Na een maand volgde echter een ferme domper: drie maanden out met pubalgie. 'Een zeer vervelende blessure, die altijd weer opspeelde. Ik heb echter keihard gewerkt om terug te keren.' Voor zoveel ijver werd Meïté beloond: na een eerste invalbeurt, begin januari, had Lille OSC zelfs 2,5 miljoen euro veil voor de middenvelder van Auxerre, die in Rijsel een contract voor 4,5 jaar tekende. 'Geen klein bedrag, hé, zeker niet voor een 18-jarige. Maar na die onzekere blessureperiode was ik heel gelukkig. Lille - op dat moment een subtopper in de Ligue 1 - was weer een volgende tussenstap in mijn carrière.' Voor zijn verhuizing naar Noord-Frankrijk werd Meïté wel nog een half seizoen uitgeleend aan Auxerre. En amper twee weken na zijn akkoord met Lille maakte hij een wereldgoal, op Istres. 'Mijn enige doelpunt tot nog toe in een reguliere competitie. Ik stiftte eerst de bal over het hoofd van een tegenspeler, liet hem een keer botsen en knalde dan met links vanop ruim dertig meter recht in de winkelhaak. Een goal die ik voor de rest van mijn leven zal onthouden. Nog altijd te bekijken op YouTube trouwens.' Op een roze wolk zweefde de achttienjarige tiener richting Lille, waar hij onder coach René Girard in de eerste match van het seizoen al mocht invallen en in de derde wedstrijd, tegen Saint-Etienne, al aan de aftrap stond - weliswaar omdat boegbeeld Florent Balmont een deel van de voorbereiding had gemist. Meïté zou dat seizoen (2013/14) afklokken op vier basisplaatsen en 15 invalbeurten in de competitie, maar donderde daarna van zijn wolk. Het seizoen erop (2014/15) haalde hij slechts één keer de elf en was hij zevenmaal invaller, en ook in de volgende campagne verzamelde hij vooral splinters op de bank of de tribune. Dat heeft Meïté, geeft hij ruiterlijk toe, alleen aan zichzelf te wijten. 'Tot dan had ik me altijd voorgehouden: mijn ouders hebben me alles gegeven, ik moet hen iets terugbezorgen. Maar die werkijver verdween in Rijsel. Ik belandde er op een appartement in een bruisende grootstad - in tegenstelling tot Auxerre, waar je alleen koeien en schapen zag -, had een contract van vier jaar, een mooi salaris... Ik werd gemakzuchtig. Ook omdat ik te zeker was van mezelf. 'Wat er ook gebeurt, ik zal toch spelen, want niemand in dit team heeft meer kwaliteiten dan ik.' Ik dacht zoals Cristiano Ronaldo - die er ook altijd van overtuigd is geweest dat hij de beste was - alleen werkte ik veel minder hard dan hij. Mijn ouders en de coach hebben me wel gewaarschuwd, maar ik luisterde niet. Niet dat ik grote stommiteiten heb begaan of dat ik elke nacht de bloemetjes buitenzette, het grootste probleem was zelfs mijn voeding - véél te ongezond. Ik kwam vijf kilogram bij en dat wreekte zich op het veld. Logisch dat ik nog amper speelde.' In de winterstop van 2016 gooide Zulte Waregem een reddingsboei: een uitleenbeurt voor anderhalf jaar. Meïté informeerde bij ex-Rijselploegmaats Divock Origi en Jonathan Delaplace (ex-Essevee) en na een gesprek met Francky Dury besloot hij de stap te wagen, want die zou hem naar de top brengen. De middenvelder mocht zelfs meteen starten, tegen Charleroi en op Anderlecht, maar door een gebrek aan matchritme en zijn conditionele achterstand werd hij twee keer vroegtijdig vervangen. Het dieptepunt moest dan echter nog volgen: na een enkelblessure viel de Fransman in op KV Kortrijk waar hij na amper twintig seconden rood kreeg. 'Ik was de dagen erna helemaal van de kaart: ik nam mijn telefoon niet op - ook niet voor mijn ouders -, liep boos rond op training... Gelukkig bleef de coach in mij geloven. Hij nam een balpen en een wit blad en vroeg wat mijn droombestemming was. 'Manchester United', antwoordde ik. 'Wel, vandaag sta je hier beneden, onderaan dit blad. En Manchester, dat is hier, helemaal bovenaan. Als je dáár wil geraken, moet je in een rechte lijn naar boven, zonder ups en downs. En dat kan alleen door scherp te trainen.' De coach heeft me zo wakker geschud. 'Tijdens de twee weken schorsing, wegens die rode kaart op KVK, heb ik keihard gewerkt. Zelfs na de training met de ploeg deed ik op mijn eentje nog sprintjes. De coach zei me ook: 'Ik reken op jou voor play-off 1, daar ga je veel leren.' Thuis tegen Anderlecht mocht ik meteen weer starten en daarna heb ik alle matchen gespeeld. Mijn zelfvertrouwen had ik terug, maar ik wist dat ik moest bevestigen. Voor dit seizoen legde de trainer de lat dan ook bewust hoog: 'Als je volgend jaar niet als de beste middenvelder van de competitie beschouwd wordt, zal ik ontgoocheld zijn.'' Het triggerde Meïté om zich in de voorbereiding meer dan ooit af te beulen. Met resultaat, de voorbije maanden demonstreerde hij zijn veelkleurige talentenpalet. Met dank aan Dury - 'Ook nu blijft hij veeleisend en werkpunten aanhalen' -, maar ook aan Mbaye Leye. 'Hij is als een grote broer. Altijd zijn we samen: in de kleedkamer, bij het eten... Hij geeft me over alles advies en als ik in een wedstrijd even dreig in te dommelen, pept Mbaye mij weer op: 'Sou, wakker worden, meer bewegen!' Meïté zal ook zélf geen verslapping meer toestaan - 'Ik besef nu dat ik met deze mentaliteit bij Lille allicht wel was geslaagd' - en verhuist eerstdaags met zijn vriendin van Lille naar een appartement in Waregem. 'Dat bespaart me elke dag een verplaatsing van een uur, en zo kan ik meer rusten. En als ik wil bijtrainen, sta ik op een wip in het oefencentrum.' De progressiemarge is immers nog groot, benadrukt hij: 'Ik zit nu op zestig procent van mijn mogelijkheden. Pas op honderd procent zal je de echte Meïté zien. Die wordt nóg bepalender voor Zulte Waregem.' Of die echte Meïté ooit bij zijn droombestemming, Manchester United - bovenaan Dury's wit blad -, zal belanden? 'Daar denk ik nu niet aan. Ik heb bij Rijsel genoeg gedroomd. Ik ken mijn kwaliteiten, maar je hoort mij niet meer zeggen dat ik de beste ben. Ik leef nu van dag tot dag, focus alleen nog op de volgende match. En wat na dit seizoen komt, dat zien we dan wel. Eén ding is echter zeker: een nieuwe mislukking is uitgesloten. Daarvoor ben ik veel te trots.' DOOR JONAS CRETEUR - FOTO'S KOEN BAUTERS'Bij Lille werd ik gemakzuchtig. Ook omdat ik te zeker was van mezelf.'SOUALIHO MEÏTÉ 'Mbaye pept mij geregeld op: Sou, wakker worden, meer bewegen!' SOUALIHO MEÏTÉ