Wat doe je graag in je vrije uurtjes ?
...

Wat doe je graag in je vrije uurtjes ?Het grootste deel van mijn vrije tijd gaat naar mijn drie zonen : Luka (bijna zes), Ognjen (bijna vijf) en Kristjan (6 maanden). Voor de rest werk ik graag op de computer. Ik houd bijvoorbeeld via e-mail contact met mijn familie. Binnenkort wil ik ook starten met computerlessen, maar ik moet eerst nog even nagaan of dat te combineren valt met de trainingsuren van de club. Mijn favoriete internetsites zijn onder andere de mediasite van Servië en de site van Sint-Truiden. Muzikale voorkeur ?Ik hou vooral van Joegoslavische muziek, maar luister uiteraard ook naar Belgische radiostations. Vooral Radio Donna en Radio 2 staan vaak op. In de auto zet ik steeds een cd op. Vroeger hield ik van techno, maar dat is nu al hard geminderd.Wat is je mooiste herinnering ?De periode tussen mijn 14 en mijn 17 jaar. Toen ging ik naar school in Joegoslavië en was er nog geen sprake van oorlog. Je kon gaan en staan waar je wilde. Nu ligt dat allemaal veel moeilijker. Natuurlijk kan je als Serviër wel al terug naar Kroatië als je dat wil, maar niet iedereen ontvangt je daar met open armen. Dat is ook logisch, hé. Bij veel van die mensen werden familieleden en vrienden door Serviërs vermoord. Net als omgekeerd trouwens. Zoiets blijft lang hangen. Ik denk dat het heel lang zal duren vooraleer dat wat gesleten is. En dan te bedenken dat Joegoslavië vroeger zo'n mooi land was. De bevolking is daar van de ene dag op de andere alles verloren.Zie je je vrienden van vroeger nog ?Ja, telkens als ik terugga naar Servië. Zij hebben het zeker niet gemakkelijk, want vroeger kon je in Joegoslavië werken voor een degelijk loon, maar sinds de oorlog bedraagt een maandloon zo'n twee- à drieduizend frank en daar loop je natuurlijk niet ver mee. Je mag niet vergeten dat een appartement daar bijvoorbeeld evenveel kost als hier in België. De inwoners zien terug alles in de winkels, maar kunnen het gewoonweg niet betalen.Wat spreekt jou aan in Maja ?Eerst en vooral dat ze ook uit Servië afkomstig is en dat ze ook een echte familievrouw is. Maja is er altijd voor de kinderen. Voor de oorlog was het in Joegoslavië de gewoonte dat de man zijn gezin onderhield en dat de vrouw thuisbleef bij de kinderen, maar door de oorlog is dit ondenkbaar geworden aangezien een man alleen nooit meer genoeg verdient. Vroeger kreeg je in mijn thuisland ook een woning van de firma, maar ook dat bestaat nu niet meer. Ik besef heel goed dat ik op dat vlak bevoorrecht ben, omdat ik bij Sint-Truiden voetbal en mijn gezin dus niets tekort komt. Voor wie heb je respect ?Voor Maja natuurlijk, maar ook voor de familie Knaepen. Ferdinand Knaepen is ex-secretaris van Sint-Truiden en hij en zijn familie zijn altijd een grote steun voor ons geweest. Dankzij hen is de aanpassing hier in België een stuk vlotter verlopen. Zij hebben mij altijd opgevangen telkens ik het moeilijk had en hielpen ook om Maja zo snel mogelijk naar hier te krijgen. Ik zal nooit vergeten wat zij allemaal voor ons gedaan hebben en blijf hen daar altijd dankbaar voor. Wat wil je gaan doen na je carrière ?Ik hoop alleszins in het voetbalwereldje te blijven. Het liefst zou ik manager willen worden, maar ook een functie als trainer interesseert me wel. Of ik ooit definitief terugkeer naar Servië weet ik nog niet, want ik vind het aangenaam wonen in België. Bovendien gaan de kinderen hier naar school en hebben ze hier hun vriendjes. Als zij graag blijven, wie ben ik dan om te zeggen dat we terug naar Servië gaan ?Wat is je ultieme droom ?Ik hoop ooit eens een wedstrijd te spelen samen met mijn drie zonen in één en dezelfde ploeg. Dat zou heel mooi zijn. Toch zal ik hen nooit pushen om te gaan voetballen. Ik wil wel graag dat ze aan sport doen, maar als voetbal hen niet interesseert, is het ook zo.Maja Ristic (29)Hoe leerden jullie elkaar kennen ?Dusan speelde vroeger samen met mijn broer in dezelfde voetbalploeg en daardoor liep ik hem geregeld tegen het lijf. Wij kenden elkaar dus al een hele tijd voor we uiteindelijk ook samen waren. Na een relatie van zes maanden zijn we dan getrouwd, nu bijna zes jaar geleden. Is er iets wat jou stoort aan het feit dat hij voetballer is ?Nee, totaal niets. Ik hou van voetbal. Mijn broer en mijn vader hebben ook altijd gevoetbald en ik ging altijd mee kijken. Sinds de kinderen er zijn, volg ik alleen de thuiswedstrijden van Dusan, maar daarvoor ging ik ook mee op verplaatsing.Volg je de modetrends ?Ik ben verzot op kleding. Ik wil altijd weten wat in is en lees bijvoorbeeld geregeld de Marie Claire. Wat mode betreft is er trouwens geen groot verschil tussen België en Joegoslavië. Ook in Servië vind je veel grote merken. Veel kleding daar is afkomstig uit Italië. Alleen spijtig dat de meeste vrouwen er het geld niet hebben om te kopen wat ze willen. Zelf vind ik Hasselt wel gezellig om te winkelen. Omdat Dusan het soms te druk heeft, doe ik dat vooral met vriendinnen. Wat heb je gestudeerd ?Ik ging naar een economische school en volgde er een commercieel-technische richting. Dat vond ik heel leuk. Voor ik met Dusan getrouwd was, heb ik een tijdje op een bedrijf gewerkt waar ik veel contact had met andere mensen. Dat was echt iets voor mij, want ik wil altijd bezig zijn. Een job waarbij ik constant moet stilzitten is dus niets voor mij.Werk je nu nog ?Nee, ik blijf thuis bij de kinderen en dat doe ik met veel plezier. Als ontspanning doe ik drie keer per week aan aerobics. Ik denk er ook aan om cursussen te gaan volgen, zodat ik zelf aerobics kan geven aan anderen.Wie kookt er thuis ?Ik, hoewel Dusan de specialist is op het vlak van spaghetti. In Joegoslavië kunnen de meeste mannen niet eens koken, maar Dusan heeft dat geleerd toen hij in het leger was. Hij stond in de keuken en stond samen met zeven anderen in voor het eten van 10.000 soldaten. Uiteraard eten wij vaak Joegoslavische gerechten, maar ook de Belgische keuken kan ons bekoren. Onze favoriete Belgische gerechten zijn ribbekes, zalm en croque monsieur.Wat is je favoriete vakantiebestemming ?Montenegro, gelegen aan de Adriatische Zee. Het water is daar helder blauw en er zijn mooie zandstranden voor de kinderen. Vorig jaar gingen we naar Amerika om familie te bezoeken, enkele broers en zussen van Dusan wonen in New Jersey. De mentaliteit is daar wel heel anders dan hier. Daar komt werken op de eerste plaats en is vrije tijd bijzaak. Alleen daarom al zou ik me daar nooit echt thuisvoelen. In de winter houden we ervan om te gaan skiën in Duitsland. De kinderen vinden het schitterend om in de sneeuw te kunnen ravotten.Hou je van dieren ?Ja, maar momenteel zijn de kinderen nog een beetje te klein om al een dier in huis te nemen. Misschien komt er later wel een kleine hond.Wat mis je het meest uit je thuisland ?Mijn ouders, mijn tweelingbroer en mijn vriendinnen. Momenteel is mijn plaats echter hier in België, bij Dusan en de kinderen. Misschien kan hij in het buitenland veel meer verdienen dan bij Sint-Truiden, maar wij voelen ons goed in België. De mensen zijn hier vriendelijk en het is een goed land om in te wonen. Je hebt hier bijvoorbeeld veel sociale voordelen en de kinderen hebben het hier naar hun zin. Geld is natuurlijk belangrijk, maar voor ons is dat zeker geen prioriteit.Als je nog één wens mocht doen, welke zou het dan zijn ?Zoals ik al zei ben ik momenteel perfect gelukkig, maar voor Dusan hoop ik dat hij ooit één keer in de nationale ploeg van Servië of België mag spelen.door Ilse Peleman