Neervelp. Ianto is 26 en speelt bij Neervelp, een knoopsgat in de schaduw van Boutersem in Brabant. In Neervelp wonen 610 mensen. Geen enkele inwoner is supporter van de lokale vedetten, verenigd onder de naam VC Jong Neervelp. Op de slotspeeldag in Vierde Provinciale H neemt de club het op tegen Bierbeek B, de leider die bij winst naar derde promoveert. Een paar tientallen mensen dragen de groene thuiskleur. Het legioen van Neervelp telt tien mensen, inclusief spelers en trainer. De afgevaardigde is niet op het appel, er ontbreken twee spelers en er zijn dus geen supporters.
...

Neervelp. Ianto is 26 en speelt bij Neervelp, een knoopsgat in de schaduw van Boutersem in Brabant. In Neervelp wonen 610 mensen. Geen enkele inwoner is supporter van de lokale vedetten, verenigd onder de naam VC Jong Neervelp. Op de slotspeeldag in Vierde Provinciale H neemt de club het op tegen Bierbeek B, de leider die bij winst naar derde promoveert. Een paar tientallen mensen dragen de groene thuiskleur. Het legioen van Neervelp telt tien mensen, inclusief spelers en trainer. De afgevaardigde is niet op het appel, er ontbreken twee spelers en er zijn dus geen supporters. Ianto Michiels stroopt de mouwen op, spuugt in zijn handschoenen en maant bij het oplopen van het veld in Hoegaarden - Bierbeek moet uitwijken door een jeugdtoernooi op eigen terrein - zijn schamele ploegmaats aan tot scherpte. "Kom op!" Kort voordien, net voor het verlaten van de kleedkamer, had de diepe spits van Neervelp al ruwweg uitgerekend hoe de wedstrijd kon, en zoals al snel bleek, ook zou verlopen: "Om de moed erin te houden pakken we het best maar om de vijf minuten een doelpunt. Dan wordt het tenminste geen 20-0." Oké, Ianto? Voor aanvang staat de teller op 154 tegendoelpunten. Het is je reinste zelfkastijding om tegen de kampioen het veld op te lopen, wetende dat de volledige kern nog uit negen spelers bestaat, dat de kapitein rechtstreeks van een familiefeest komt, dat de gemiddelde BMI-score van de tegenstrever vijf punten lager ligt, dat het regent en dat het waait. 154 tegendoelpunten en de toekomstige kampioen kijkt je met een arendsblik in de ogen. De ref wrijft zich warm en fluit de boel op gang. De kapitein draait zich om: "Komaan hé, Ianto." Keepers zijn vreemde kerels. Hun karakter is gekarteld. De enigen op het veld die een fout niet meer kunnen herstellen. Een keeper die zich moet omdraaien, draait in wezen even de rug naar het team. In het geval van Ianto is dat best te begrijpen. 154. Vladimir Nabokov, die zelf ooit keeper was, sprak over doelmannen als over eenzame adelaars. De mannen van het mysterie. Dat kan kloppen in het geval van Albert Camus, Paus Johannes Paulus II en Che Guevara, ook notoire keepers en al even grote mysteries. Ianto is een adelaar met een vrij grote reikwijdte, maar dient zich al snel gewonnen te geven. Een kopbal: 1-0. Hij kijkt naar Jean-Pierre, zijn vader annex coach, die al even eenzaam op een bank zit en de schouders ophaalt. Het goede nieuws: de 1-0 kwam er na meer dan vijf minuten. Neervelp zit op schema. Kom je in het dagelijks leven in contact met Ianto Michiels dan schort er wat. Hij behoort tot het veiligheidskorps van Justitie. De mannen die de gedetineerden begeleiden in de rechtszaal, die niet van hun zijde wijken, en hen nadien terug naar de cel brengen. Ianto is een waakhond. Hij straalt ook brute mankracht uit, al valt de motor soms stil. Hij is hartlijder. "Hij lag al eens horizontaal op het veld", zegt zijn vader. "Maar het is goed gekomen." Ianto ligt voor de rust nog een paar keer horizontaal. 2-0, 3-0, 4-0. Hij prevelt: "Ja joenges." Een paar keer heeft hij eraan gedacht om de handdoek te gooien. Bij aanvang van het seizoen. De eerste vijf wedstrijden van Neervelp hadden allemaal hetzelfde script: 0-6, 7-0, 0-7, 7-0, 0-6. Haast een palindroom. Zijn ploegmaats hielden Ianto aan boord. Zijn vader ook, die noemt zijn zoon 'wutel' - wortel in het gangbare Nederlands - en een 'wutel' loopt niet weg. Een paar keer kon vader Jean-Pierre zijn zoon behoeden voor een zoveelste blamage. Onlangs nog kregen er twee van Neervelp een rode kaart. Uit vrees voor nog meer kaarten en schorsingen gooide de groep het op een akkoordje. Drie van hen veinsden een blessure en trokken naar de kleedkamer. Stonden er nog zes op het veld, te weinig om officieel verder te kunnen. Werd er dan maar afgefloten en verloor Neervelp zo 'maar' met 5-0. Aan de rust steken beide coaches het natgeregende veld over richting kleedkamer. Zegt die van Bierbeek: "We zullen het straks kalmkes aandoen. Beetje op balbezit spelen." Jean-Pierre: "Als ge wilt, ja." De sfeer in het hok van Neervelp is optimistisch te noemen. Het staat nog geen 10-0, zelfs nog geen 7-0, wat de coach doet concluderen dat "we vandaag toch nog zo slecht niet zijn". De ene helft van het negental blaast als een stier, de andere helft vult de tank. Niet met water, of halve appelsienen, maar met verse pinten uit de kantine. Tot ontsteltenis van een enthousiaste Bierbeekfan. "Wel meneer, dat heb ik werkelijk nog nooit gezien." De scheidsrechter komt zijn hok uit en roept met een kort fluitsignaal de ploegen het veld op. "Wacht even ref, nog twee minuten, dan is mijn pint uit", zegt er eentje. De supporter: "Echt waar. Nog nooit gezien." Ooit dronken ze bier op het veld. Een paar weken geleden steeg de temperatuur in ons land tot ruim boven de twintig. In provinciale werd er iedere helft een extra rustpauze ingelast, waarop Neervelp de bak bier liet aanrukken. "Ik ging daar niet mee akkoord", zegt de coach. Was Neervelp in de eerste helft nog een ingebeelde burcht, dan staat het zandkasteel in de tweede helft in de branding en spoelen de aanvalsgolven van Bierbeek Neervelp helemaal de afvoer in. Niks balbezit. 5-0 wordt 10-0 wordt 15-0. Ianto Michiels staat niet in de schietkraam, Ianto Michiels staat voor het vuurpeloton. Terwijl het personeel van Bierbeek moeite heeft om het scorebord bij te houden, komt het record steeds dichterbij en wenkt de geuzennaam: meest gepasseerde doelman van Vlaanderen, nationale en provinciale competities samen. De coach zit versteend in de dug-out. Wanneer de linksback zijn wreef blesseert, wandelt Jean-Pierre het veld over. De speler: "Hoe ga ik dit hier expliqueren thuis?" Een andere speler neemt plaats op de bank. Leeg, moe, pijn, geen goesting meer. Zijn ze nog met zeven. 16-0, dat zijn de naakte cijfers na een training van anderhalf uur. Bierbeek B is kampioen en Ianto Michiels is gestroopt. Zestien keer heeft hij zich omgedraaid. En al proberen de Brabanders hun miserie weg te lachen en al staat de kameraadschap voorop: je ziet aan de doffe waakvlammen in de ogen van Ianto dat het pijn doet. Bier of geen bier. Een prater is hij niet, maar op de vraag waarom een keeper zich zo laat vernederen en telkens opnieuw in doel plaatsneemt, weerklinken de historische woorden: "Ik doe toch aan sport hé." DOOR MATTHIAS DECLERCQ - FOTO'S KOEN BAUTERS"Wacht even ref, nog twee minuten, dan is mijn pint uit."