SPELCULTUUR ALLEEN OP GROTE HOOGTE ?

Tijdens de kwalificatieronde voor het WK vestigde La Tricolor van Ecuador vooral een stevige thuisreputatie. Liefst 23 van de 28 veroverde punten werden in het eigen Quito - op ijle hoogte dus - behaald en zelfs Brazilië en Argentinië moesten eraan geloven. Buitenshuis had het team bijlange niet zoveel bijval. De enige zege werd geboekt bij Bolivia in La Paz, mogelijk niet toevallig op 3600 meter hoogte gelegen. Het voedt de indruk dat Ecuador louter op grote hoogte goed kan presteren en dat het dus straks in het laaggelegen Duitsland weinig potten zal breken.
...

Tijdens de kwalificatieronde voor het WK vestigde La Tricolor van Ecuador vooral een stevige thuisreputatie. Liefst 23 van de 28 veroverde punten werden in het eigen Quito - op ijle hoogte dus - behaald en zelfs Brazilië en Argentinië moesten eraan geloven. Buitenshuis had het team bijlange niet zoveel bijval. De enige zege werd geboekt bij Bolivia in La Paz, mogelijk niet toevallig op 3600 meter hoogte gelegen. Het voedt de indruk dat Ecuador louter op grote hoogte goed kan presteren en dat het dus straks in het laaggelegen Duitsland weinig potten zal breken. De spelers van bondscoach Luís Suárez, die zweert bij een 4-4-2, voetballen bijna allemaal in het vaderland en de toppers zoals middenvelder Edison Mendez strijken daarbij gemakkelijk 10.000 dollar per maand op. Een zeldzame uitzondering vormt Luís Antonio Valencia, die een tijdje in Spanje bij Villarreal voetbalde en vervolgens werd uitgeleend aan Recreativo Huelva. In 2002 nam Ecuador voor het eerst deel aan de eindronde van een WK. Een gevolg van een zege tegen Kroatië in de voorronde en van een doorgedreven professionalisering van de structuren. Daarvoor tekende midden jaren negentig de uit Colombia afkomstige bondscoach Francisco Maturana. Die slaagde er eveneens in om de etnische en sociale conflicten, die Ecuador in hun greep hebben, uit het voetbal te weren. Of zoals Luís Suárez zegt : "Eén land, één doel." L uís Fernando Suárez is een Colombiaan die de nationale ploeg van Ecuador overnam in de zomer van 2004. Dat gebeurde na een catastrofale Copa America, waarin Ecuador met 1-6 verloor van Argentinië. Suarez staat bekend als iemand die voetballers goed kan motiveren en daarbij soms zijn toevlucht neemt tot ongebruikelijke maatregelen. Zo verzamelde hij spelers ter voorbereiding op een interland geregeld in een militaire school in de buurt van de hoofdstad, waarbij het er bepaald onzacht toeging. Als clubtrainer van Aucas liet hij na een reeks nederlagen een advertentie in de krant plaatsen : 'Eersteklasseclub zoekt voetballers'. 120 voetballers meldden zich. Met de beste elementen smeedde Suarez een team dat hij tot in de play-offs van de Ecuadoraanse competitie bracht. Agustin 'Tin' Delgado was in 2001 de eerste voetballer van Ecuador die in een grote Europese competitie uitkwam. Bij FC Southampton kreeg de 1,90 meter grote, kopbalsterke spits het in de Premier League niet gemakkelijk, temeer omdat hij door een pas later vastgestelde blessure aan de tussenwervel bij herhaling op non-actief werd gezet. In 2002 tekende Delgado voor het eerste WK-doelpunt uit de geschiedenis van Ecuador. Sindsdien vereert men hem in zijn vaderland als een held. Hij keerde dan ook naar Ecuador terug. In 67 wedstrijden voor de nationale ploeg scoorde hij 29 keer. In zijn geboortestad El Chota, in de Andes, heeft hij ook een voetbalschool. "Om iets voor de armen te doen", zegt hij. Want ook hij kon alleen dankzij het voetbal uit de armoede wegvluchten.