We schrijven vrijdag 23 november. Eden Hazard heeft een rode gewatteerde jas aangetrokken. Een zwarte muts beschermt zijn voorhoofd. De kapitein van de Rode Duivels ontvangt ons in Valdebebas, het trainingscentrum van Real Madrid, in een groot salon versierd met foto's en boeken over de club. Hier mag niet iedereen zomaar komen.
...

We schrijven vrijdag 23 november. Eden Hazard heeft een rode gewatteerde jas aangetrokken. Een zwarte muts beschermt zijn voorhoofd. De kapitein van de Rode Duivels ontvangt ons in Valdebebas, het trainingscentrum van Real Madrid, in een groot salon versierd met foto's en boeken over de club. Hier mag niet iedereen zomaar komen. De lucht is grijs en het miezert een beetje boven La Ciudad Deportiva, het immense sportcomplex in de buurt van de luchthaven. De oud-speler van Lille en Chelsea is goedgeluimd, hij mag zo meteen gaan lunchen. Vooraf heeft hij nog wat tijd voor een interview en een fotosessie. Dat is nog niet vaak gebeurd sinds hij in de zomer naar de grootste club ter wereld kwam. 'Ik was niet goed', geeft hij grif toe. Maar hij werd met de match beter tot hij geblesseerd uitviel tegen PSG. Gelukkig is zijn babbel even vlot als zijn dribbel. Drie kwartier vintage Hazard. Was het je droom om voor Real te spelen? Eden Hazard: 'Ja, dat was een droom. Al toen ik als kind in de tuin begon te voetballen, was dat de club waar ik voor supporterde. Zinédine Zidane stond toen op het veld, dat was mijn idool. Het stadion, wanneer ik dat op tv zag, was magisch. Die smetteloos witte trui was voor mij iets uitzonderlijks. Een mythe. We gingen met het gezin af en toe op reis naar Spanje. Nooit naar Madrid, dat was te ver met de auto. Als we tijdens die vakanties voetbalden, sprak iedereen me over Real. We keken naar al hun wedstrijden.' Heb je dan veel jaren van frustratie gekend? Hazard: 'Neen, want gedurende heel mijn carrière, overal waar ik naartoe gegaan ben, is het allemaal prima verlopen. Het was gewoon de logica zelve dat ik er op een dag zou tekenen. Als ik maar goed speelde. Ik had er al eerder kunnen tekenen.' Waarom is het dan niet eerder gebeurd? Hazard: 'Toen ik bij Lille speelde, was er al een mogelijkheid. Maar ik had zin om van de Engelse competitie te proeven. Het was eenvoudiger om eerst naar Engeland te gaan en dan naar Spanje. Ik was ook nog maar 21 jaar. Het is moeilijk voor een jonge speler van 21 jaar om hier door te breken. Zeker voor een buitenlander.' Maar twee jaar geleden had je toch ook al naar Madrid kunnen gaan? Hazard: 'Elk jaar werd er over een transfer naar Madrid gesproken. Al van de zomer na mijn derde seizoen bij Chelsea. Maar ik heb nooit contact gehad met de club en mijn entourage evenmin. De eerste contacten dateren pas van twee, drie jaar geleden, toen ik geblesseerd raakte bij de nationale ploeg. Na het WK van 2018 had ik zin in een transfer, maar het bestuur van Chelsea zei neen. Ik moest het een jaar met Maurizio Sarri doen ( de trainer toen, nvdr).' Maar de wil van Zidane om jou aan te werven had toch sterker kunnen zijn dan dat, niet? Hazard: 'Dat weet ik niet; ik moest gewoon goed spelen. Ik merkte hun goesting ook wel, maar ik wou Chelsea niet met ruzie verlaten. Ik ben altijd clean geweest met al mijn clubs. Zo heb ik het ook gedaan bij Lille. Mijn laatste jaar bij LOSC ( 2011/12, nvdr) had ik er geen zin meer in. Mijn entourage heeft me er toen van overtuigd nog een jaar te blijven. Idem bij Chelsea. In de zomer van 2018 kreeg ik een telefoontje van Marina Granovskaja, de bazin van Chelsea ( de algemeen directeur van de club, nvdr). Ze zei me: 'Vertrek niet. Sarri komt om jou te trainen.' Ik hou niet van onenigheid, ik probeer altijd om het beste van mezelf te geven.' En nu ben je een speler van Real Madrid. Vertel eens wat dat betekent? Hazard: 'Wanneer je een kind bent, zie je die club als een droom. Wanneer je er aankomt en de gebouwen binnengaat, is er overal security. Je kunt niet om het even waar rondlopen. Alleen het trainingscentrum is al enorm groot. De eerste keer kwam ik helemaal van de andere kant, met de wagen. We moesten twee, drie minuten rijden om bij het trainingscentrum van de spelers te komen. En dan zag ik de terreinen. Ik heb nooit geprobeerd om ze te tellen ( er zijn er dertien, nvdr). En dan het spelershotel. Je beseft dat het ook vanwege de infrastructuur is dat deze club zulke resultaten haalt. En door de topspelers, door het gewicht van de geschiedenis. Wanneer je in de kleedkamer komt, merk je dat die gasten daar alleen maar zitten om te winnen. Elke dag kom je supporters tegen die je zeggen dat je de Champions League moet winnen. Zo is de cultuur hier.' Op welke manier was Zidane een rolmodel voor jou? Hazard: 'We hebben niet dezelfde stijl. Technisch stak hij erboven uit. Ik ben technisch ook niet slecht, maar waar ik van hield wanneer je hem aan het werk zag, is dat hij er altijd plezier in leek te hebben en de andere betere liet spelen. Dat is precies wat voetbal voor mij betekent. Wanneer ik Zidane zag spelen, dacht ik nooit: hij wil iedereen dribbelen, alleen voor zichzelf spelen. Hij vond het team belangrijk. Ik hou ervan als de gasten plezier beleven als ze met mij samenspelen. Ik ben er niet op uit om te schitteren. Natuurlijk gebeurt dat weleens. En dan ben ik tevreden. Maar een doel is dat niet.' Probeerde je Zidanes bewegingen na te doen? Hazard: 'Het was moeilijk om hem te kopiëren. Maar als je zijn controles bekijkt ( blaast) en zijn passes. Hij was zo stijlvol. Ik keek alleen maar naar hem. Terwijl je ook Thierry Henry had. Dat heb ik maar niet verteld bij Chelsea... ( lacht) Mijn generaties keken veel naar filmpjes op YouTube. Dan trokken we de tuin in en probeerden we met mijn broers hetzelfde te doen als Zizou. Alle aandacht ging naar hem, ik vereenzelvigde me met hem.' Dat is een sterke, bijna liefdevolle band, en nu is hij je trainer... Hazard: 'Ik heb nog niet veel met hem gepraat. De eerste keer was op het EK 2016 in Frankrijk. Hij belde me en zei: 'Het zou goed zijn als je kwam.' Als Zidane je belt, dan is het gemeend!' Zoals een aantrekkingskracht, een fascinatie? Hazard: 'Eerlijk gezegd, dat doet wat met me. Hij heeft die macht over mij. Hij heeft mijn hoofd niet op hol gebracht midden in dat EK. Hij zei gewoon dat hij me volgde. Dat ik een goed EK moest spelen en doen wat ik goed kan. 'We zien elkaar wel op een dag, wanneer je naar Madrid komt', zei hij. Dat is altijd in mijn hoofd blijven zitten.' Wat voor trainer is hij op menselijk vlak? Hazard: 'Hij zegt weinig. Hij is heel eenvoudig. Hij komt voor de wedstrijd naar je toe en zegt een paar woorden om je op je gemak te stellen. De eerste twee, drie maanden liep het niet zoals ik wilde. Hij zei me dat is rustig moest blijven, dat het wel zou komen. 'Maak plezier', zei hij voortdurend. Het is een heel normale mens, geen dikdoener. Hij is recht voor de raap. Hij spreekt alleen als hij wat te zeggen heeft. Hij houdt van zijn spelers, hij heeft dat affectieve kantje. Je voelt dat de groep blij is met hem als trainer. Ook degenen die niet spelen. Dat is erg belangrijk. Daaraan merk je dat hij begrijpt wat er in een speler omgaat, omdat hij het zelf ook geweest is.' En wat heeft hij je al bijgebracht qua competentie? Hazard: 'We trainen altijd met de bal. Spelplezier voor alles! Bewegingen, combinaties, afwerking. Als je Italiaanse trainers gekend heb zoals ik ( Antonio Conte en Maurizio Sarri, nvdr), dan heb je dat plezier minder. Dat is meer afgelijnd, repetitief ook. Het plezier haal je dan uit de overwinning. Ik heb net drie jaar met een Italiaanse coach achter de rug. Het spelplezier terugvinden doet me goed.' Real heeft 100 miljoen euro voor jou moeten betalen. Heb je een moment van adrenaline gehad bij je officiële voorstelling, gezien de hoge verwachtingen? Hazard: 'Ik ben in een andere wereld terechtgekomen. Bij Chelsea, een van de beste clubs ter wereld toch, was die presentatie eenvoudiger. In Madrid zeg je: wow! Op het veld heb ik zo goed als nooit stress. Daar heb ik ook niet gefaald bij het jongleren met de bal. Nochtans hadden al mijn broers me op het vliegtuig al gevraagd wat ik zou doen. 'Pas op, want als je een controle mist, ga je iedereen over je heen krijgen!', zei Thorgan. Zelfs bij Chelsea zeiden ze: 'We gaan niet naar je matchen kijken, alleen naar je voorstelling!' Maar toen men me vroeg om te speechen ... dat is minder mijn domein.' Je had niks voorbereid... Hazard: 'Helemaal niks. Ik dacht: zeg maar iets in het Spaans. Maar aangezien ik geen Spaans spreek... Dat zou wat geworden zijn... Ik wou spontaan overkomen. Oké, in het Frans dan maar. Heel natuurlijk, zoals ik op het veld ben. Maar het blijft alleszins een mooie herinnering.' Ondanks je blessure heb je toch de helft van de wedstrijden gespeeld... Hazard: 'Ik heb de hele voorbereiding meegemaakt. Twee of drie dagen voor de eerste wedstrijd op Celta de Vigo ( 1-3-winst, op 17 augustus, nvdr) voelde ik pijn boven in mijn rechterdij. Door de vele stampen die ik krijg heb ik vaak wat pijn voor een match, dus ik dacht dat het wel zou overgaan. Maar de dag erna was het nog even erg. Zidane vroeg me of ik een scan wilde laten maken. De dokter drong er zelfs op aan. Dus dat hebben we gedaan. Er was een klein scheurtje te zien in de quadriceps. De coach wilde geen risico nemen aan het begin van het seizoen. Van zodra de blessure geheeld was, heb ik weer aangepikt. Maar ik had drie weken stilgelegen. Ik moest het ritme weer vinden. De eerste wedstrijd, tegen PSG in Parijs ( 3-0-verlies, op 18 september, nvdr), hoopte ik op een gemakkelijke match. Dat is verkeerd gelopen.' Er werd over je gewicht gesproken. Men zei dat je verdikt was. Klopt dat? Hazard: 'Dat is waar, ja. Ik ga daar niet over liegen. Wanneer ik met vakantie ben, dan ben ik ook echt met vakantie. Anders zou ik nooit vakantie hebben. Ik ben vijf kilo aangekomen. Ik ben iemand die snel bijkomt, maar ik raak dat gewicht ook snel weer kwijt als ik er wat op let. Op mijn achttiende, bij Lille, woog ik 72 of 73 kilo. Nadien won ik aan spiermassa en werd dat 75 kilo. Op een slechte dag 77 kilo. Afgelopen zomer woog ik 80 kilo. Maar op tien dagen tijd was ik het overtollige gewicht weer kwijt.' Wat vind je zelf over je begin van het seizoen? Hazard: 'Ik ben tevreden over de maand voor mijn blessure. Het enige wat me een beetje dwars zit, zijn de statistieken. Tegenwoordig is dat al wat de mensen onthouden. De eerste twee maanden was het onvoldoende wat ik laten zien heb. Ik zei tegen mezelf: je kunt beter dan dat. Daarna ging het echt wel beter. De eerste twee maanden hield ik mezelf voor: je bent nieuw, hou het simpel. Ik probeerde te veel passes te geven. Maar de mensen verwachten dat ik dribbel.' Ga je hier nog beter worden? Hazard: 'Ja, in de balbeheersing. We zijn heel veel aan de bal. Zoals het laatste jaar bij Chelsea ook. Maurizio Sarri had dat type van spel ingevoerd. We creëren zo meer kansen. Als je in één wedstrijd negentig keer de bal raakt, dan heb je meer kans om mooie dingen te laten zien. Mijn positie is dezelfde als bij Chelsea of de nationale ploeg. Ik ben vrij om te lopen waar ik wil en om van positie te wisselen met Karim Benzema. Maar je moet dat op een verzorgde manier doen, zoals alles.' Er wordt vaak gesproken over de moeilijke kleedkamer van Real. Hoe verloopt dat voor jou? Hazard: 'Dat hangt af van hoe je zelf in elkaar zit. Ik zal me in alle kleedkamers laten gelden. Ik ben iemand die nooit problemen zoekt. Ik ben open, ik ga nooit een masker opzetten. Het gaat heel goed in Madrid. Misschien dat die gasten mij op basis van wat ik al getoond heb in Frankrijk en Engeland ook respecteren. Ik ben geen jongen van 21 die nog alles moet bewijzen. Ze kennen mij.' Wie heeft jou het meest geholpen? Hazard: 'Dat is eigenlijk Thibaut ( Courtois, nvdr). En ook Greg ( Dupont, de fysiektrainer, nvdr). We sliepen in het trainingscentrum toen we hier arriveerden. We aten hier ook. De integratie verloopt gemakkelijk, omdat er hier veel Franstaligen zijn ( Varane, Mendy, Benzema, nvdr). Ook de technische staf is Franstalig. Voor mij is dat perfect.' Bij je komst droeg je het nummer 50 en nu het nummer 7, dat voordien aan Cristiano Ronaldo toebehoorde... Hazard: 'In het begin was dat voor Mariano. Ik had geen zin om het aan hem te gaan vragen, dat is mijn stijl niet. Ik wist dat de 10 voor Luka Modric was. Bij Chelsea koos ik voor 17. Hier was dat Lucas Vázquez. Het nummer 16 was nog vrij, maar daar had ik geen zin in. In de Liga mag je geen hoger nummer nemen dan 25. Ik zei: geef mij maar 50. En uiteindelijk zei de club tegen Mariano: geef de 7 maar aan Eden.' Waarom ben je de voorbije maanden zo stil geweest? Hazard: 'Simpel: omdat ik niet goed was. ( barst in lachen uit) Ik zei tegen mezelf: begin eerst maar eens met goed te spelen.' De enige zwarte bladzijde van Real is die 3-0-nederlaag in Parijs op 18 september? Hazard: Voor mij was dat mijn eerste echte wedstrijd. We begonnen niet slecht de eerste tien, vijftien minuten. Nadat Angel Di María gescoord had, kreeg ik een kans op 1-1. Mijn schot ging rakelings naast. Daarna maken ze 2-0 en wordt een doelpunt van Gareth Bale afgekeurd. In de tweede helft hebben we niks getoond. We stootten ook op een ijzersterke ploeg. Ze speelden allemaal een perfecte match. In de Champions League krijg je geen cadeaus: die 3-0 blijft aan je kleven, zeker als je Real Madrid bent.' Stond je in het verleden dicht bij een overgang naar PSG? Hazard: 'Neen. Nooit. Ze hebben me een paar keer willen kopen, maar ik had geen zin om terug te keren naar de Ligue 1. In mijn hoofd was dat duidelijk. Het is een club waarmee je de Champions League kunt winnen, maar ze paste niet in mijn project. Als ik ooit terugkeer naar de Ligue 1 is het bij Lille.' Wat blijft je bij van je zeven jaren in Londen? Hazard: 'Ik ben niet meer dezelfde speler als toen ik er arriveerde. Ik ging erheen met de stempel van jong talent. Ik was twee keer verkozen tot beste speler in de Ligue 1. In Engeland weten ze dan wel wie je bent, maar veel belang hechten ze daar niet aan. Je moet iets tonen. Ik heb kunnen bevestigen in Engeland. Ik heb er zes topjaren gekend. Het derde jaar, onder José Mourinho, was het moeilijkste. Ik heb soms slechte matchen gespeeld maar het waren wel allemaal goede en constante seizoenen. En ik ben er vertrokken als een van de beste spelers, want ik ben zo erkend door de anderen. Daar ben ik trots op. Dankzij Chelsea ben ik kunnen worden wie ik ben.'