RC Genk speelde de afgelopen dagen twee keer op Zulte Waregem: vorige week donderdag voor de beker en zondag voor de competitie. Om spelers die tussen de wedstrijden door de neiging zouden hebben om een stapje in de wereld te zetten tegen zichzelf te beschermen, besloot de club na de bekermatch in afzondering te gaan. Zo verbleef RC Genk vier dagen en drie nachten in Waregem.
...

RC Genk speelde de afgelopen dagen twee keer op Zulte Waregem: vorige week donderdag voor de beker en zondag voor de competitie. Om spelers die tussen de wedstrijden door de neiging zouden hebben om een stapje in de wereld te zetten tegen zichzelf te beschermen, besloot de club na de bekermatch in afzondering te gaan. Zo verbleef RC Genk vier dagen en drie nachten in Waregem. Afzonderingen zijn in België, in vergelijking met andere Europese landen, relatief laat ingevoerd. Anderlecht was een van de eerste clubs die dat deden. Paars-wit trok daarvoor steevast naar Huizingen, aan de rand van Brussel. Over die retraites doen de meest wonderbaarlijke verhalen de ronde. Spelers haalden grappen uit en wisten hoe laat het was als de elektriciteit uitviel: dan had Wilfried Puis, de memorabele linksbuiten, datgene aan de deurklink gesmeerd wat Gille Van Binst steevast 'een bruin niet welriekend goedje'noemde. Heel bont maakte Tomasliv Ivic het in zijn periode als trainer van Anderlecht. Hij trok op oudejaarsavond 1980 met de ploeg op afzondering naar het chique Lidohotel in Genval. Anderlecht moest namelijk op 2 januari een bekermacht spelen op Waterschei. Een lastige klus en daarom konden er maar best geen risico's worden genomen. Sport '80, de voorloper van dit magazine, stuurde toen een journalist en een fotograaf mee op afzondering. Zij zagen hoe de spelers zich gruwelijk ergerden, al had Ivic wel een gunst toegestaan: om middernacht mocht iedereen kort naar zijn echtgenote bellen. Anderlecht verloor de wedstrijd tegen het door Lei Clijsters en Pier Janssen gedirigeerde Waterschei en werd uit de beker gekegeld. Dat was vreemd, want de meeste spelers van Waterschei hadden in de overgang van oud naar nieuw hun bed nauwelijks gezien. Mentaal bleken ze echt een stuk frisser dan de geïrriteerde en gefrustreerde Brusselaars. Vanwege die nederlaag besloot de toenmalige hoofdredacteur van Sport '80, de illustere Karel Vander Mijnsbrugge, het verhaal niet te publiceren. Zes maanden later, toen Anderlecht kampioen werd, verscheen de foto van de memorabele afzondering. Als teken van professionalisme. In vergelijking met vroeger zijn er werelden van verschil in de manier waarop clubs zich op wedstrijden voorbereiden. Wie in boeken duikt, stuit op de meest bizarre verhalen. Toen Anderlecht in 1956 naar Manchester United trok voor de toenmalige Europabeker voor landskampioenen gingen de spelers de avond voordien bijvoorbeeld naar de bioscoop. De film beviel de Brusselaars beter dan de match want Manchester won met 10-0. Een heel avontuur was de eerste Europese match van Club Brugge op Sporting Lissabon. Dat was in 1967. De Clubdelegatie vertrok in de vroege ochtend met de trein naar Zaventem en vloog vervolgens naar de Portugese hoofdstad. In de voorbeschouwingen - zo herinnert Hedwig Dacquin, de oud-hoofdredacteur van Het Brugsch Handelsblad, zich nog levendig - ging het niet over de ploegopstelling of over de tactiek, maar wel over de spelers die nog nooit hadden gevlogen. Een van hen was aanvaller Gilbert Bailliu,die van een ploegmaat het advies kreeg vooraf een stevige whisky te drinken. Dat is hem niet zo best bekomen. In Lissabon maakten de spelers eerst een toeristische uitstap en hielden tussendoor halt voor een bezoek aan het Estadio Nacional,waar enkele maanden voordien de finale van de Europacup I tussen Celtic Glasgow en Inter Milaan was gespeeld. Celtic won verrassend en in het stadion werden achteraf ruim honderd paspoorten en identiteitskaarten gevonden. Onduidelijk was het hoe de supporters weer thuis waren geraakt. Zo vertelde de gids het aan de delegatie van Club Brugge en er werd luid gelachen. Vervolgens trokken de spelers naar het hotel en werd het bestuur, samen met de meegereisde Belgische journalisten, uitgenodigd voor een receptie. Niet in een of ander prestigieus restaurant waar een plechtige speech werd gehouden, maar in een ongedwongen en onbevangen sfeer ten huize van de voorzitter van Sporting. Die gaf iedereen achteraf een map met info over zijn club en... een doos Portugese sardienen.