Vorige week dinsdag liep een clubleider François De Keersmaecker tegen het lijf op een vergadering van het BAS. Of die klaar was voor een nieuw tweejarig mandaat, vroeg hij de bondsvoorzitter. Die aarzelde. De bondsvoorzitter wist toen al dat er een coup tegen hem aan de gang was. Gérard Linard was aangezocht door de profsectie binnen het uitvoerend comité van de voetbalbond om als tegenkandidaat op te treden. Het plan was om dat pas in laatste instantie bekend te maken. Maar De Keersmaecker, vertegenwoordiger van de Vlaamse amateurs, had er dinsdag al lucht van gekregen. Donderdagmorgen trok hij zich terug, besef...

Vorige week dinsdag liep een clubleider François De Keersmaecker tegen het lijf op een vergadering van het BAS. Of die klaar was voor een nieuw tweejarig mandaat, vroeg hij de bondsvoorzitter. Die aarzelde. De bondsvoorzitter wist toen al dat er een coup tegen hem aan de gang was. Gérard Linard was aangezocht door de profsectie binnen het uitvoerend comité van de voetbalbond om als tegenkandidaat op te treden. Het plan was om dat pas in laatste instantie bekend te maken. Maar De Keersmaecker, vertegenwoordiger van de Vlaamse amateurs, had er dinsdag al lucht van gekregen. Donderdagmorgen trok hij zich terug, beseffende dat de strijd verloren was. Gilbert Timmermans sprong namens de Vlaamse amateurs nog in de dans, maar kreeg op twee dagen tijd geen campagne georganiseerd. Exit De Keersmaecker. Eigenlijk had dit twee jaar geleden al moeten gebeuren. Toen al wilden de profs, in de nasleep van een financieel desastreus WK-jaar, de bondsvoorzitter weg. Helaas torpedeerde iemand uit de eigen rangen - Philippe Collin - in laatste instantie Joseph Allijns. De Keersmaecker redde nog twee jaar zijn vel, maar kon nooit meer het tij in zijn voordeel keren. Met enige vertraging wordt hij nu afgerekend als verantwoordelijke voor het financiële beleid van de voorbije jaren, toen hij te veel financiële macht in de schoot van Steven Martens legde. Op de achtergrond speelt ook de noodzaak aan een nieuw stadion voor de Rode Duivels. De bond is daar voor: er zijn engagementen tegenover de UEFA voor het EK en er is de financiële nood aan een stadion van minstens 40.000 plaatsen gezien de bouwplannen van Brussel in de buurt van het Koning Boudewijnstadion binnen het NEO-project. Uitwijken is nu onmogelijk bij gebrek aan andere grote stadions in België. Sclessin is het grootste en dat kan maar 30.000 mensen herbergen. Ook Linard beseft de nood aan een nieuw stadion, maar de Rode Duivels mogen van hem gerust in dat van een club spelen. Het liefst in Brussel, maar desnoods elders, in de beurtrol die Bart Verhaeghe zo graag ziet. Dat Linard enkel Frans spreekt, doet weinig ter zake. De lijnen worden uitgezet door een raad van bestuur, en de meeste topjobs binnen de bond worden bekleed door Nederlandstaligen. De man was trouwens twee jaar CEO en toen viel niemand erover. Wel moet nu werk worden gemaakt van een sterk juridisch departement, want met De Keersmaecker verdwijnt de laatste jurist uit de top. Linard en CEO Koen De Brabander zijn cijferaars, die de fouten uit het recente verleden rechttrokken. Dat de 74-jarige Linard slechts een overgangsfiguur is, blijkt uit het volgende: eerder vroeg dan laat komt er een prof aan het hoofd van de bond. Allijns had dat al moeten zijn, Bart Verhaeghe kan het, naar het voorbeeld van Michel D'Hooghe, worden. De facto is hij het al, maar hij heeft in het moderniseringsproces wel al een aantal voetbalbobo's gebruuskeerd met zijn stijl. Als iemand het met hem niet eens is, durft de eigenaar van Club al eens te roepen. Als de functie al zijn ambitie zou zijn, dan is er wat tijd nodig om in een stemming een meerderheid te halen. Peter T'Kint