En jullie dachten met Big Brother het ergste qua reality-tv wel gehad te hebben ? Dat is dan zonder de Japanse commerciële televisie gerekend. Zonder enige last van goede smaak of zin voor proporties worden met de regelmaat van een Seiko walgelijke shows afgeleverd.
...

En jullie dachten met Big Brother het ergste qua reality-tv wel gehad te hebben ? Dat is dan zonder de Japanse commerciële televisie gerekend. Zonder enige last van goede smaak of zin voor proporties worden met de regelmaat van een Seiko walgelijke shows afgeleverd. Wat dacht u van dit nieuwjaarsmenu. Een avondvullend programma van 21u tot 24u met als thema's : Eén : een Japanse would-be ukelele-artiest die zichzelf en zijn vrouw belooft te zullen scheiden als hij op een vijfdelige roadshow geen 10.000 toeschouwers trekt. Natuurlijk met live climax om middernacht met tranen alom als hij de 13.000 haalt, inclusief 8000 op het afsluitend concert. Zijn vrouw heeft waarschijnlijk een vloek uitgesproken over elk van die 13.000 tot in de 7de generatie. Sommige mensen hebben nooit geluk. Walgelijk. Twee : een groep van zes Japanners die de opdracht hebben meegekregen een weg te herstellen in Cambodja, zonder gebruik van enig werktuig en met als toemaatje de regel dat ze slechts voor elke gerepareerde km voor 10.000 yen te eten krijgen. Met 90 euro kom je zelfs in Cambodja niet ver. Ziekelijk vertoon. Drie : Japanse twintigers, mannen, worden uitgestuurd op de vrouw met de grootste borsten te vinden. Eén naar de Verenigde Staten, één naar Frankrijk en de laatste naar Peru. De camera volgt hen bij het gluren onder T-shirts en het onthaken van bh's en telt de klappen die ze te incasseren krijgen. De drie uitverkoren vrouwen worden overgevlogen naar Japan op kosten van tv Tokyo om live hun talenten te tonen en te vergelijken in de afsluitende show. Voor wie het graag wil weten : the USA were once again the greatest. Misselijk. Vier : een eetwedstrijd als uitsmijter. Drie kandidaten, slanke Japanners van vooraan in de twintig. De uitdaging : 10 kg rijst met curry eten in de kortst mogelijke tijd. De winnaar speelde het klaar in 17 minuten. Smakelijk. Dit alles wordt aaneengeschreeuwd door een hysterisch trio, bestaande uit een krijsende en gillende overjaarse scholiere met Godzilla-allures, een leeghoofdig ventje en nog iets.Diezelfde tv-stations vertonen ook films, geknipt en gesneden op maat van het aantal tv-spots dat werd verkocht. Een film begint om 21u03 en moet eindigen om 23u00. Als dat betekent dat verschillende dragende scènes geschrapt moeten worden, dan is dat maar zo. Kirin moet bier verkopen en Sharp huishoudtoestellen. De sportprogramma's zijn wel het ergste. Vorig jaar probeerde ik, omwille van het tijdsverschil in de nachtelijke uurtjes, het WK atletiek te volgen. Onbegonnen werk. Voor elke serie van de 100 m werden commercials ingelast, wat betekende dat ik de voorstelling van de atleten moest missen en geen uitslagen kreeg achteraf. Klap op de vuurpijl was ongetwijfeld de live uitzending van de 10.000 m. Bij het ingaan van de laatste 500 m stopt de uitzending omdat het volgende programma moest beginnen, een herhaling van een documentaire. Zelfs het resultaat werd niet meegedeeld achteraf. Als je dan nog het ongeluk beleeft dat er een Japanner aan de wedstrijd deelneemt, kan je alleen maar hopen dat die ook wint. Je krijgt namelijk alleen die Japanner in beeld, rechtstreeks, in slowmotion, in close-up, in interview vooraf, gesprek met zijn moeder, kleuterleidster, een beeld van zijn trainer, zijn lief in de tribune. Maar naar de uitslag van de wedstrijd mag je fluiten. Tenzij hij wint, dan hoor je en zie je tientallen herhalingen. Chauvinisme ? Nationalisme ? Het kwalijkst ruiken, doet wel het feit dat enkel de buitenlander bezwaar maakt bij de regie. De Japanners zelf zuigen het op en slikken het al te graag. Een enkele kritische stem, die er echt wel is, gaat verloren in het gejoel van de massa. De Belgische ploeg speelt op 4 juni. Niet tegen 11 Japanners op het veld maar tegen een 126.000.000 mensen tellende achterban, met diep gewortelde nationalistische gevoelens. Zowat 60.000 ervan, zullen het Saitamastadion blauw kleuren en in vuur en vlam zetten. Maar waar voelt een echte Duivel zich beter dan in de hel ?